Miðvikudagurinn 30..Júní- 2004 - uppfært klukkan 12:02:15

Mér fannst ég nú bara nýsofnaður þegar vekjaraklukkan glumdi og hana vantaði 10 mínútur í sex, enda bara búinn að sofa í þrjár og hálfa klukkustund. Og þótt ég muni það ekki nákvæmlega, þá tel ég víst að ég hafi byrjað daginn með snöggri sturtu og smá næringu í mallann áður en ég rauk í spinning. Það voru bara óvenju margir mættir og "fegurðarmeðaltalið" í hærri kantinum, þótt sá sem þetta "pikkar" verði því líklega aldrei til hækkunar. Gamli "inströktorinn" var samur við sig, mættur með eldgamlann geisladisk, og þar að auki hinn bölvaða "disk geldinganna". Hann hefur ekki spilað þennan disk í nokkrar vikur, enda brýtur hann í bága við mannréttindasáttmála og það veit ég að hann hefur talið að við myndum ekki eftir þessu prógrammi. En þar skjátlaðist honum hrapalega! Svæsnasti HeavyMetal-diskurinn var á fóninum og á milli taktlausra "ógeðislaganna", greindi ég lög með hinum "sígildu" Prodigy og Scooter, en ekki Rammstein hinsvegar! Það kom reyndar til af góðu. Í miðjum tímanum stoppaði diskurinn og neitaði að halda áfram...Hann dó! Það veit ég að engill af himnum hefur rispað þennan andstyggilegasta spunadisk norðan alpafjalla og kann ég honum miklar þakkir fyrir. Hmm..Það er reyndar líklegra að "inströktorinn" sem er rokkari , hafi verið að "hedd-banga" í bílnum sínum kvöldið áður og í látunum óvart rispað þennan uppáhalds disk sinn.. Sem er líka fínt. En þótt ég láti svona eins og ég er að gera akkúrat núna, kvarti, kveini og ausi háði, þá fíla ég þessa tíma mjög mikið og kann vel við að vakna extra-snemma 3 morgna í viku og svitna eins og svín. Kennarinn tilkynnti okkur að það myndi skýrast á föstudag hvort þessir tímar yrðu lagðir af vegna þátttökuleysis eður ei og það væri glatað. Þá verð ég að redda mér spunahjóli heim eða gera einhverjar aðrar ráðstafanir, því ég vil alls ekki missa þetta úr æfingavikunni minni. En þetta skýrist á föstudag, og við tökum þá á því þegar eða ef það verður raunin.

Eftir spunann fór ég heim og hrúgaði í mig næringarbombu og skyri en fór síðan í vinnuna. Litli drengurinn minn átti að mæta í tal-þjálfun um hálf-ellefu og við höfðum talað um að færa talkennaranum blóm í næsta tíma, svo ég sótti hann tímanlega á leikskólann. Við keyrðum út fyrir bæinn og hlupum út í móa, þar sem við týndum Sóleyjar sem guttinn færði henni síðan stoltur. Honum gekk svakavel í tímanum og er nú farinn að segja næstum öll "S" -orðin, en hann var einna helst að hnjóta um orð eins og "skamm", "skóli" og "smá". Þá setur hann gjarnan "G" í upphafi orðsins "dóni" .. ekki að hann noti það orð mjög mikið reyndar. hehe. Við ætlum semsagt að æfa okkur á svona orðum og að auki að æfa okkur á orðum sem byrja á "F", og vera orðnir "fffffferlega" góðir í þessu öllu í næsta tíma. Talkennarinn er að fara í sumarfrí svo við hittum hana ekki fyrr en í ágúst aftur.. sem gefur okkur þá bara meiri tíma til að æfa okkur.

Vinnudagurinn minn varð síðan ógurlega stressaður og hraður, en hann fór samt vel og allt sem þurfti að klára, kláraðist. Ég stalst meira að segja á hlaupabrettið í hálftíma eftir hádegið, en það var meira til að komast í sturtu eftir launakeyrslu-stress og hamagang út um allan bæ. Kvöldið hefur síðan farið í að mála hérna á efri hæð hússins, laga til og sýna bíómyndir. Klukkan er að slá í miðnætti og aðeins klukkustund eftir að vinnudeginum mínum. Ég er þreyttur, en glaður. Mér líður vel og ég hlakka til morgundaxinz.

Ég man að það var eitthvað sem ég þurfti bráðnauðsynlega að gera á morgun og mátti alls ekki gleyma, en ég get bara ekki munað hvað það var. Vona að það komi, eða ég rekist á minnismiða.. ef ég hef þá sett þetta á svoleiðis. argh!

Þessa dagana er ég að reyna að vera gáfulegur í lok hvez bloggz, og bjóða góða nótt á útlenzku, og svona býður maður eistum góða nótt: "Head ööd"

Uhmm segir maður "Eistnezka" eða "Eistíska".. eða jafnvel "Eistlenska".. ni, sennilega þetta fyrsta...

Þriðjudagurinn 29 .Júní- 2004 - uppfært klukkan 23:59:41

Ok, þið sem hafið engan á huga á íslenzku máli eða umræðu um merkingu orða getið smellt HÉR núna. En málið er að ég hef verið að fá nokkrar fyrirspurnir út af orði sem ég notaði í titli gærbloggzinz. Einn hélt að mér hefði einfaldlega orðið á í messunni og bloggað í boxhönskum, en svo var alls ekki. Orðið sem menn hnutu um er etv ekki algengt, en það engu að síður til. Orðið er "Úrigur" sem lýsingarorð og merkir m.a. "votur" eða "votviðrasamur". Í praxís er þetta notað jafnvel svona: "Úrigtoppi er sá sem er með blautann topp." Orðið getur líka þýtt "baldinn" eða "illur".. "Úrinn" er náskylt orð og merkir einnig votur eða rakur, en líka úrillur og stygglyndur. Líklega er sú merking algengari, ef hægt er að tala um slíkt.

Orð þetta er til dæmis notað í 17.kafla Laxdælasögu þar sem fjallað er um dauða Hrapps, sem var hinn mesti dólgur og deli. "Það er sagt frá Hrapp að hann gerðist úrigur viðureignar, veitti nú nábúum sínum svo mikinn ágang að þeir máttu varla halda hlut sínum fyrir honum."

Þetta var því engin djözzinz innsláttarvilla ezkurnar :-)

Annars var dagurinn minn fínn. Ég vaknaði rétt fyrir níu og sleit í mig morgun-næringu áður en ég hossaðist í vinnuna. Um hádegisbilið hringdi vinur minn úr branzanum, búsettur í höfuðborginni og spurði hvort ég "væri nokkuð með orma". Ég sagðist bara vita um einn, og hann væri fastur í annan endann... en ormurinn sá, stæði honum enganvegin til boða og mér hryllti við fyrirspurninni. Hann útskýrði fyrir mér að hann væri að fara í lax og nú væri öfgaskortur á ánamöðkum fyrir sunnan og spurði hvort ég hefði tök á að redda honum eins og 200 stykkjum í einum grænum. Ég rauk því af stað og keypti síðustu 175 maðkana sem til voru í veiðiverzlunum bæjarins. Það er greinilega bullandi bissness í maðkasölunni um þessar mundir og maður ætti etv að fara út í garð að pikka upp orma um helgina. Laugardagurinn og sunnudagurinn eiga víst að vera úrigir og þá er best að týna maðk. híhíh. Ormagreyin voru sett á hádegisvélina og sendir suður til Reykjavíkur þar sem þeir eiga örugglega eftir að deyja og verða engla-ormar. hmm.. má það?

Vissuði að ánamaðkar koma upp úr jörðinni í rigningu að því að þeir eiga í vandræðum með að anda í moldinni þegar hún blotnar? Ég man ekki betur en að gamall maður hafi eitt sinn sagt mér að þeir kæmu upp í rigningu til í tvennum tilgangi. annarsvegar "til að drekka" og hinsvegar til að "skola af sér skítinn"... og ég trúði honum lengi vel með þetta. En auðvitað eru þeir engir snyrtipinnar, eða drykkjuhrútar... Þeir gera þetta bara af því að þeir verða, til að þeir drepist ekki. Og einmitt þá eru þeir tíndir, seldir og drepnir í veiðiám!

Kræstur.. Þetta er átakanlega leiðinlegt blogg...

En áfram með daginn... ég vann, skrapp á æfingu og tók axlir og handleggi, fór aftur í vinnuna, stalst heim og hafði fataskipti, aftur í vinnuna og hef verið hér í kvöld, og verð hér til klukkan eitt.

Á morgun er vöknun klukkan 5:50 og Spinningur, vinna, talkennsla með MiniMe og launakeyrsla ásamt öllu tilheyrandi og síðan annar langur dagur, en góður.

Bæ í bili blogg..

Memo:Já, Jói..

Mánudagurinn 28 .Júní- 2004 - uppfært klukkan 23:59:41

Það var fallegur morgun í dag þegar við feðgar vöknuðum saman í morgun, báðir sifjaðir í botn og enganvegin í stuði til að fara svona snemma á fætur. Við kúrðum svolítið lengur en drifum okkur svo á leikskólann. Guttinn var greinilega kvefaður, og ég greindi örlitla bólgu öðrumegin undir kjálkabeini hans. Það er búið að taka úr honum hálskirtlana, og ég vissi ekki við kirtlaleysingjarnir gætum samt bólgnað á þennan hátt. Hann var hitalaus heima, en þegar fór að líða á morgunin hringdi leikskólinn í mömmu hans og kútur þá orðinn veikur. Hann fékk því að eyða deginum hjá ömmu sinni og það leiðist honum svo sannarlega ekki, enda sú gamla í miklu uppáhaldi. Ég held örugglega að þetta geti ekki verið hettusótt, því hann er bólusettur gegn henni, líkt og önnur börn.... eða ég held það örugglega.

Vinnudagurinn minn var annasamur, en ég gaf mér þó tíma til að skella mér á stutta æfingu. Ég hef ekki fundið fyrir neinum óþægindum á æfingum, óvenju örum hjartslætti eða mæði síðan þarna um daginn, enda gæti ég þess betur að borða eitthvað fyrir æfingar og í dag fékk ég mér sérlega næringaríkt KitKat og glas af kóki áður en ég henti mér í að æfa fætur og maga. Það eru fáir sem nenna að mæta í svona góðu veðri í æfingastöðvarnar og líklega bara þessir al-skrítnustu sem láta sig hafa það. Ég nennti bara ómögulega að eiga þessa ömurlegu fótaæfingu eftir á morgun þegar ég mætti. Eftir æfinguna tók við smá bókhaldsvinna en nú nálgast mánaðarmótin með tilheyrandi hamagangi og uppgjörum svo það er gott að vera tímanlega með þá hluti. Ég hef verið að velta fyrir mér að færa viðskipti fyrirtækisins úr Landsbankanum yfir í KB-banka, og félagar mínir sem reka Akureyrarútibú Kaupþingsbankans hafa undanfarið boðið mér gull og græna skóga, komi fyrirtækið í viðskipti yfir í þennan meinta "unaðsbanka", sem reyndar hýsir nú þegar einkaviðskipti mín. Í mogganum í morgun sá ég svo að KB-banki ætlar að bjóða öllum þátttakendum hins risastóra Essó-móts og pollamótsins í "vitlausa bíóið", og ég er auðvitað sármóðgaður við þessa "kaupþings-andskota" fyrir vikið, og mun svo sannarlega minna þá á grasið og grænu skógana sem þeir nú hafa slegið og höggvið af dómgreindarskorti, næst þegar þeir minnast á yfirfærslu á viðskiptum fyrirtækisins. Ég hef reyndar minni en engan rétt umfram "ranga bíóið" til að sýna fyrir kaupþingsmenn, þar sem samsteypan sem heldur úti því bíói er í viðskiptum við bankann, en það er sjálfsagt að vera "hörundsár og grátgjarn", og nýta sér alla þá möguleika sem gefast til að vera fúll á móti.

Landsbankinn er því mál málanna enn um sinn enda hef ég fengið þar afbragðsgóða þjónustu og lipurð... þótt ég sakni reyndar óskaplega mikið sætu frönskumælandi konunnar sem lengst af vann í fyrirtækjadeild bankans. Gersemin sú hætti í "banka allra landsmanna" til að ljúka frönskunámi sínu auk þess sem hún er ævintýrastelpa og ku ætla að sigla á seglskútu til Frakklands síðar í sumar.

Í kvöld fékk ég óvæntan glaðning þegar afar góður vinur minn, droppaði inn hér í vinnunni og færði mér heilar þrjár fötur af prótein-dufti eða 12 lítra, ásamt glás af næringardrykkjum, boxi af Glucosamine & Chondroitin-súlfati og tandurhreinu kreatíni. Þetta væri sko nóg til að halda heilsusamlegu lífi í 600manna þorpi í Súdan árum saman, svo ekki sé minnst á að helmingur þorpsbúanna yrði ábyggilega hinir sæmilegustu íþróttamenn í grænum hvelli. Ég verð því á næstunni hreystin uppmáluð og get fengið mér næringarbombur kvölds og morgna. Einhvernvegin skal ég ná að launa þessum gjafmilda vini mínum lambið bláa... eða gráa.

Síðan rúmlega átta í morgun hef ég annars bara verið hér í vinnunni að sýsla og sýna kvikmyndir og sé fram á að komast heim um hálf eitt í nótt. Þá ætla ég í sturtu, borða pínulítið og reyna síðan að kúra í hausinn á mér. Ég verð einn hér á kontórnum frameftir vikunni, þar sem hægri hönd mín skrapp í vikuferð til kóngsins köben.

Í kvöld býð ég góða nótt á Swahilí, en það er svona: "Habari za usiku"

Memo:Já, þú borðaðir kvöldmat og pantaðir tvær 12"pizzur og 20 Buffaló-vængi...át-skrímzlið þitt...

Sunnudagurinn 27 .Júní- 2004 - uppfært klukkan 19:42:18

Vúps, ég sofnaði í gærkvöldi áður en ég náði að klára blogg-daginn minn. Ég skoðaði flugdrekann og held að ég verði að viðurkenna vanmátt minn í flugverkfræðinni. Skil ekki hversvegna hann flýgur ekki, en við höfum reyndar ekki gefið okkur tíma í dag til að prófa hann aftur á berangri.

Dagurinn okkar strákanna hófst um 10-leytið þegar guttinn settist ofan á mig og bað um að vera klæddur með hraði. Nágranninn var kominn út í garð að vökva og litli stubburinn var áfjáður í að komast út að hjálpa honum að væta í framtíðar gulrótum . Sjálfur laumaðist ég í sturtu þegar kúturinn var farinn út að leika sér, klæddi mig og fór síðan líka yfir til nágrannans og lokkaði hann inn í kaffi með mér. Við borðuðum brauð í ofni í hádegismat en síðan fórum við út aftur og nú til að klippa runna. Karl faðir minn hafði lánað mér hekk-klippur sem gengu fyrir rafmagni og ég renndi hringinn í kringum húsið með þessa ofur-græju og saxaði niður alla runna. Allir urðu að vera jafnir á hæðina og ég linnti ekki látunum fyrr en ég hafði svalað hinni meintu fullkomnunaráráttu. Ég tel mér nú trú um að engir runnar í götunni séu jafn fallegir og einmitt okkar runnar. Á meðan safnaði MiniMe járnsmiðum undan steinum í litla krukku í því skyni "að frelsa þá". Hmm.. veit samt ekki alveg hvernig.

Við urðum síðan að taka smá hlé á garðvinnunni, því sýningarstjórinn minn niður í vinnu þurfti að komast í fermingarveislu, svo við hlupum í skarðið fyrir hann í tvo tíma og skemmtum okkur með hinum undurfríðu bíópíum, borðuðum nammi og drukkum gos.

Núna erum við síðan komnir heim, búnir að teikna með lita-krítum upp allar tröppurnar hjá okkur og erum að malla kvöldamat. Sá stutti heimtaði spaghetti, en hann fær kjöt. Hann er búinn að borða ævi-kvótann sinn af spaggara þessa í þessari viku einni og sér, svo ég ætla að gera heiðarlega tilraun til að koma einhverju öðru ofan í hann, og helst grænmeti líka svo hann verði stór og sterkur.

brb.. more later.. þ.e. ef ég sofna ekki aftur snemma í kvöld.

Laugardagurinn 26 .Júní- 2004 - uppfært klukkan 19:30:44

"Pabbi, ertu nokkuð dáinn?"...voru fyrstu orðin sem ég greindi í morgunsárið og rifaði augun. Ég svaraði náttúrulega með "...er ég kominn með hvíta vængi á bakið?", og fann síðan að sænginni var lyft til að gá og síðan kom svarið. "Nei, engir vængir ennþá". *hjúkk* Ég veit ekki alveg hvenær guttinn vaknaði, en geri ráð fyrir að hann hafi vaknað rétt áður en hann fór að velta fyrir sér hvort væri lífsmark með öldruðum föður sínum. Klukkan var langt gengin í tíu og kjördagur framundan. Við borðuðum morgunmat saman og fórum í sturtu og fljótlega upp úr því komu foreldrar mínir í heimsókn. Þau höfðu verið að kjósa og drukku kaffi með okkur feðgum í smástund og borðuðu súkkulaðimöffinz. Eftir hádegið fórum við í bíóið að ganga frá uppgjöri gærdaxinz áður en við gengum að kjörborðinu. Guttinn vildi reyndar alls ekki koma með mér að kjósa forseta og hélt að hann væri skrímsli sem hann vildi alls ekki hitta. Ég útskýrði fyrir honum að við þyrftum alls ekkert að hitta sjálfan forsetann í þetta skiptið, heldur aðeins fara og teikna krossa á blað og setja það síðan í kassa.

Á kjörstað voru rosamargir en sem betur fer var engin biðröð í okkar kjördeild. Ég kaus samkvæmt sannfæringu minni Herra Ólaf Ragnar Grímsson og merkti X við "nei" varðandi hvort við skyldum sameinast Hrísey. Báðir foreldrar mínir vildu hinsvegar eyjuna til okkar og ég býst fastlega við að fleiri verði því fylgjandi en á móti.

Að þessu loknu fórum við í blómaskálann Vin á Hrafnagili og stútuðum þar ís áður en við héldum í afmælisteiti Arngríms Jóhannssonar stofnanda Atlanta. Þar skoðuðum við flugminjasafnið á Akureyri þar sem gaf að líta allskonar flugvélar, tól og tæki. Í loftinu héngu allt frá hefðbundnum flugvélum niður í lítil flugmódel sem guttinn fullyrti að "væru eingöngu fyrir strumpa". Litli kútur virtist skemmta sér konunglega og fékk að setjast í krakkaflugvél sem hann keyrði frussandi um gólf flugskýlisins. Eftir "flugið" keyrðum við upp í kjarnaskóg með flugdrekann okkar og reyndum að koma honum á loft, en án árangurs. Ég kann måzke að hljóma eins og einhver djössins "bezzerwizzer", en ég held að það sé hönnunarfeill í drekanum. Vil allavega fyrst kenna reiknivillu framleiðandans um þessar misheppnuðu flugtakstilraunir áður en ég þarf að viðurkenna að ég sé klaufi og kunni ekki einusinni á einföldustu gerð af flugdreka, sem notabene er ætlaður börnum yfir 5 ára. Drekinn fór reyndar örlítið upp upp í loft, svona 8 metra, en kom síðan æðandi að okkur sjálfum og lenti næstum í höfðinu á mér. Guttanum fannst þetta geggjað og hrópaði.. "aftur pabbi, aftur", sem ég reyndi án tilætlaðs árangurs. Ætla að skoða drekann í kvöld þegar guttinn er sofnaður og vita hvort togpunkturinn í drekanum sé ekki bara of framarlega, sem kemur þá til að því að ég hef bundið spottana sem stýra honum, á rangan stað. Finn kannski eitthvað um drekaflug á netinu og afla mér upplýsinga ;-) hehe... Það voru annars fín flugskilyrði, þónokkur vindur og heilmikill flug-vilji hjá okkur strákunum. En við komum sterkari inn næst, það er ekki spurning.

Kjarnarskógarferðin breyttist úr drekaflugi yfir í blómatínslu-túr sem endaði með því að við fórum í læk þarna í skóginum þar sem guttinn gerði tilraun til að hoppa yfir og notaði til þess "shock-treatment-aðferðina". Hann komst að því að vatn er ekki bara blautt, heldur oft skítkalt líka. Ég bar hann holdvotann og yfirspenntan aftur upp í bíl og við keyrðum glaðir í bragði heim á leið.

Núna er kvöldmatur nýafstaðinn hjá okkur, og það er fiskur í matinn. Guttinn fékk spaghetti með sínum fiski, og borðaði síðan bara "spaggarann" og setti tómatsósu út á diskinn. Á eftir ætlum við að vaska saman upp, því klónnin fékk að velja sér uppþvottabursta í Nettó fyrir helgina. Ég er þess fullviss að það verður töluvert minna til af leirtaugi á heimilinu eftir þetta uppvazk.

Brb.. blogga meira í kvöld þegar trítill er sofnaður og ég búinn að skoða þennan skrambans flugdreka. Þetta flugslys hefur áreiðanlega skaðað "pabbigeturallt-ímyndina" mína, og ég uni mér eigi hvíldar fyrr en ég sé þennan dreka svífa yfir okkur feðgum eins og örn á eftirlitsflugi.

Föstudagurinn 25 .Júní- 2004 - uppfært klukkan 17:43:26

Það er gott að vakna glaður á Frjádegi. En það kölluðu forfeður okkar og mæður einmitt þennan dag fram á 12.öld. Þá hétu dagarnir sunnudagur, mánadagur, týsdagur, óðinsdagur, þórsdagur, frjádagur og þvottdagur. Það var síðan ekki fyrr en kirkjan reyndi að koma á kristilegum nöfnum í stað þessara dagaheita sem kom úr trúarbrögðum rómverja að dagarnir fóru að breytast í drottinsdag, annan dag, þriðja dag og þar frameftir götunum.

Ekkert af þessu skipti mig hinsvegar máli þegar ég vaknaði í morgun, klæddi mig og tók til föt á litla pjakkinn sem svaf eins og steinn þar til ég hafði næstum full-klætt hann til að fara á leikskólann. Ég sleppti að sjálfsögðu morgunspunanum, því leigjandinn á neðrihæðinni er fluttur í sína eigin íbúð, en hann gætti guttans gjarnan fyrir mig spunadagana á strákavikunum. Ég komst hinsvegar að því í gærkvöldi að það er annar spinningtími klukkan 8:30 á föstudögum svo það var gráupplagt að skella sér í hann þegar ég hafði komið drengnum í skólann sinn. Það var ekki gamli "góði" inströktorinn sem sá um þennan tíma, heldur öfgahress fótboltahetja, og ólíkt þeim tímum sem ég fer vanalega í, þá voru rosamargir mættir í tímann. Ég ætti etv að segja "rosamargar", því það voru eintómar konur í þessum tíma.. fyrir utan mig nótla. Í morgun sá ég enn betur hvað tónlistin hjá hinum kennaranum er arfa-slök, því þessi tími var geggjaður. Þarna voru spiluð allskonar lög, íslensk eins og "Á tjá og tundri" með Sálinni hans Jóns míns, auk erlendra laga sem ég hef ekki áður heyrt í spinning, og stuðið á liðinu var svo mikið að þessar dömur sem voru þarna, "vúhú'uðu" og sungu jafnvel með. Hehe.. nice! Ég ætla sko aftur á þessum tíma þegar svo ber undir. Liðið sem mætir í þennan tíma samanstendur samt ábyggilega af fastagestum, því það fóru allir saman fram og gerðu magaæfingar eftir tímann. Ég sleppi því samt, enda beið vinnan mín.

Verkefnalisti daxins kláraðist rétt fyrir fjögur, en þá sótti ég litla ungann minn aftur á leikskólann. Hann hafði safnað saman "töfrasteinum" og fyllt úlpuvasana sína af grjóti og var algjörlega ófáanlegur til að skilja þá eftir. Sandurinn sem fylgdi stórgrýtinu var meira að segja það "dýrmætur", að bíllinn breyttist í malarflutningabíl á svipstundu. Eins og í gær, þá skuttluðumst við niður á Glerártorg og trítluðum aðeins um verslunarmiðstöðina. "Missjónið" var að kaupa bláan flugdreka og á endanum fannst einn slíkur inni á lager í Rúmfatalagernum. Þegar þetta er pikkað erum við síðan í vinnunni, guttinn að aðstoða í verslun hússins og ég búinn að vera að bíða eftir faxi, sem reyndar er komið núna...

Við rjúkum því heim og dinglum okkur fram að háttatíma... more later..

Kvöldmaturinn okkar átti upphafleg að vera fiskur, en vegna þrýstings frá litla englinum voru núðlur, og ég varð reyndar hálf feginn, því bæði finnst mér þær líka góðar og síðan tekur nákvæmlega enga stund að möndla þennan mat sem gleður litla ástarpunginn. Kvöldinu höfum við feðgar síðan eytt í að lesa bækur, segja sögur og spjalla saman, en það er eitt af því skemmtilegasta sem ég geri með klóninum. Sjá einlægnina og fróðleiksþorstann í þeim stutta. Ég heyrði á honum að hann er mikið að huxa um fuglinn sem við jarðsettum í gær og bað mig um að segja sér sögu um það þegar fuglinn yrði engill og hitti hina englana þarna uppi í skýjunum. Til dæmis þegar skógarþrösturinn hitti Mími, sem er hundur sem við áttum og dó í fyrravor. Hann skríkti og hló þegar ég lék viðbrögð litla bolabítsins þegar fuglaengillinn kæmi til himna og settist á bak hundsins og hæfi samræður við hann. Kúturinn sagði mér líka að þegar hann yrði fullorðinn ætlaði hann að eiga sína eigin gröfu, sem væri gott, því hann gæti þá grafið djúpa holu þegar ég yrði gamall og færi yfir móðuna miklu. Hmm.. aldrei of snemmt að huxa fyrir því... Sweet... hehe. Sá líka hagsýnina í þessu hjá stráksa, og "Do-it-your-self-sindrúmmið" sem einkennir flesta karla í minni fjölskyldu.

Hann sofnaði í miðri sögu, sem er ekki óalgengt þessa dagana og ég lá hjá honum sofandi frameftir kvöldi. Ég finn að mér finnst best af öllu að hafa hann hjá mér, en um leið finn ég fyrir einhverskonar leiða og tómatilfinningu þegar hann sofnar. Þrátt fyrir að hafa nóg fyrir stafni hér heima, þá finn ég þetta samt og í kvöld hef ég ekki nennt að gera mikið fleira en að skella í þvottavél og horfa síðan á sjónvarpið. Fylgdist til að mynda með á Stöð 2 þegar forsetaframbjóðendurnir þrír mættust og Ástþór tapaði sér í einhverjum skammarræðum yfir sitjandi forseta. Sagði að Herra Ólafur hefði ekki gert ærlegt handtak þau átta ár sem hann hefur setið á Bessastöðum. Smjör-ætan og "alls-ekki-sjálfstæðismaðurinn" Baldur Ágústsson er enn ekki að heilla mig, og það situr verulega í mér að hafa séð hann drekka ógeðisdrykkinn á PoppTv og sjá hann flengdann af þáttarstjórnendunum fyrir að klára ekki úr vibbaglasinu. Svo ekki sé minnst á það þegar hann hámaði í sig smjövann með matskeið. *hrollur* Þetta er maðurinn sem ætlaði að slá sig til riddara með stefnumálinu sínu að auka virðingu alþýðunnar fyrir forsetaembættinu. Hehehe.. Sá beitir sérstökum aðferðum við það verð ég að segja. Það eina sem hann gat sett út á Herra Ólaf Ragnar var að hann hefði ekki mætt í einhvert höfðingjabrúðkaup í Danaveldi... sem skipti nákvæmlega engu máli þótt hann missti af. Hann mætir bara næst þegar umræddur ríkisarfi giftir sig.

Jæja.. ætla að fara og leggja mig og vita hvort ég sofna ekki. Verð glaður á morgun :-)

Fimmtudagurinn 24 .Júní- 2004 - uppfært klukkan 23:23:09

Ég svaf út í morgun og mjakaði mér framúr rúminu langt gengin í hálf níu. Ég var með koddafar frá enni og niður eftir vanganum og leit út eins og fígúra úr StarTrek-þáttunum. Eftir að hafa staulast í sturtuna og burstað tönnzlur fór ég í vinnuna og sinnti morgunverkunum, og stalst líka í kaffisopa til pabba gamla.Vinnudagurinn minn varð hefðbundinn og lítið frábrugðinn flestum hinna, en um fjögurleytið fór ég og sótti litla kútinn á leikskólann. Hann var sko glaður sá stutti þegar ég sótti hann og kyssti mig svo mikið í framan að ég er ennþá blautur um hárið.

Við skruppum í matvöruverslun og keyptum okkur allskonar stöff til að hafa í matinn þessa helgina. Stubbur var í kraftastuði og stóð teinréttur upp í innkaupavagninum, baðaði út höndunum, líkt og Kate Winslet gerði í hlutverki "Rose DeWitt" í Titanic og kallaði... "Ég er svo stór og sterkur !!".. Ok, ég fór strax inn þar sem mjólkin er geymt til að kæla drenginn aðeins niður í "matzjóinu", og það virkaði. Hann lék á alls oddi og á heimleiðinni ræddum við um hvað þyrfti til að flugdrekar héldust á lofti. Hann var sko með það á hreinu að vindurinn héldi drekanum á lofti, nema þegar hann væri inn í búð.. drekinn sko.. þá væru það spottar. Við erum nefnilega að huxa um að kaupa okkur stóran flugdreka sem fæst í Rúmfatalagernum, en áður en við setjum hann á loft ætlum við að koma okkur í flug-gír, fara á flugsýninguna sem verður haldin hér í bænum um helgina og erum boðnir í afmæli að tilefni 50ára flugsögu Addú, eða Arngríms Jóhannssonar sem stofnaði Flugfélagið Atlanta. Ef við höfum kjark, ætlum við að fá að setjast um borð í flugvél og taka í stýrið og frussa soldið... sem er "deffinettlí" frekar kúl.

Þegar við komum heim, fundum við dáinn fugl í garðinum. Það var lítill skógarþröstur sem hafði örugglega flogið á glugga eða dáið úr lífdagaleysi blessaður kúturinn, svo það var ekki um annað að ræða en að stofna til jarðarfarar. Minime hryllti reyndar við "hinum látna" en var til í að benda á stað sem var hentugur til greftrunar. Þegar við höfðum potað niður fuglinum klappaði klónninn í beðið og sagði að nú yrði hann engill. Skógarþrestir hljóta að fara til himna líka nótla..

Heima fórum við í að skrúfa upp hillur undir myndbandspólur í barnaherberginu. Meðan ég skrúfaði upp aðra hilluna af tveim, boraði stúfurinn í einn herbergisvegginn og gerði að auki "loftgat" á hurðina hjá sér og var að kafna úr monti yfir aðgerðinni. Götin voru "vel staðsett", en hentuðu samt ekki fyrir hillurnar svo við náðum í fylliefni og fylltum upp í þau aftur. Þarf að muna að mála yfir þetta við tækifæri... Að loknum kvöldmat skelltum við okkur í freyðibað og sulluðum þar alveg þar til guttinn stóð upp í baðinu og sagði "Pabbi.. sjáðu þetta"... og svo pissaði hann í baðið.. argh! Það er bara fyndið að prumpa í baði, en alls ekki eins skemmtilegt að pissa í það... Baðið breyttist því snögglega í sturtu og að henni lokinni og tannburstuninni, græjuðum við okkur í bólið. Kúturinn var fljótur að sofna.

Nú eru forsetakosningarnar um helgina, og sennilega í fyrsta skipti sem við feðgar förum saman á kjörstað. Ég ætla að kjósa herra Ólaf Ragnar Grímsson og finnst ekkert annað koma til greina. Ég var að huxa um að kjósa Ástþór, því mér finnst hann svo klikkaður, en þegar herra Ólafur neitaði að skrifa undir fjölmiðlalögin, skipti ég um skoðun. Við þurfum svona gaur á Bessastaði. Þurfum gaur sem lætur ekki ráðskast með sig. Hvort sem fjölmiðlalögin eru góð eða slæm, þá var aðferðarfræðin sem notuð var af framámönnum þjóðarinnar algjörlega út úr kortinu, og hreinlega prinsipp-atriði að koma þeim skilaboðum til Dabba og Dóra að svona yfirgangur fer illa í okkur Íslendinga. Við erum víkingar og látum ekki taka okkur í ósmurt... Dabbi getur líka bara afgreitt sín einkamál sjálfur og heima hjá sér, og á ekki að beita embætti sínu fyrir sig með svo ósmekklegum hætti.

Baldur Ágústsson kom heldur aldrei til greina að kjósa. Ég veit ekki hvort það er útlitið sem spillir áhuga mínum varðandi þennan "búttaða" mann, eða hvort það truflar mig að hann skuli vera þjóðinni ókunnur, búinn að búa erlendis í 20 ár en kemur síðan þegar sjálfstæðismenn hringja í'ann í örvæntingu sinni. Þá kemur hann fram undir þeim merkjum að honum sé svona ofsalega annt um Íslenzka þjóð og að borin sér virðing fyrir forsetaembættinu. Nú verði bara allir að kjósa þennan vin lands og þjóðar sem segist hafa vaknað upp af værum blundi í Bretlandi einn morguninn og talið að hann gæti gert okkur einhverja greiða. Hann hækkaði heldur ekki í áliti hjá mér þegar hann mætti til Audda og Sveppa í 70 mínútum og át upp úr smjörboxi með matskeið og fílaði það. Á þeim tímapunkti sem þessi 160 kílóa maður beygði sig fram á borðið í sjónvarpssal og þáði flengingu, fannst mér Ástþór allt í einu eðlilegur..

Á sama tíma og við veljum okkur einhvern til að eyða milljarði á ári næstu fjögur árin, munum við Akureyringar kjósa um hvort sveitarfélagið okkar skuli sameinast Hrísey. Ég þakka gott boð, en hafna því engu að síður. Hvaða akkur er það eiginlega að gera okkur ábyrga fyrir eyjarskeggjum, taka á okkur kostnað við gatnagerð, gróðursetningar og almennt viðhald í eyjunni? Nú stendur pottþétt til að laga hafnaraðstöðuna og þá vantar einhvern til að borga brúsann. Þetta lækkar útgjöld eyjarskeggja án efa, en hækkar að sjálfsögðu okkar greiðslur til sveitarfélagsins. Ef við eigum auka-peninga í sjóðum myndi ég frekar kjósa að sjá þeim varið í eitthvað sem skilar sér til íbúa hér í bæ, í lækkun á kostnaði heimilanna og gera þannig Akureyri að ákjósanlegri stað til að búa á. Hrísey varð ekki til í gær og þeir eru duglegir að vera búnir að sjá um sig sjálfir allan þennan tíma. Keep up the good work ladz..!

Jæja, dagur að kveldi kominn og ég býð góða nótt að hætti Zúlú-manna.

Lala(ni) kahle kæra blogg..

Miðvikudagurinn 23 .Júní- 2004 - uppfært klukkan 22:22:47

Baugarnir undir stírufullum augum mínum, sem plöguðu mig á spinningmorgnum á tímabili eru hættir að koma. Þar sannast kenningin mín um að dræm súrefnisupptaka hafi verið orsökin. Núna er ég búinn að þjálfa upp meira þol en ég hafði á "baugatímabilinu" og með því bætt súrefnis-mettunina, sem skilar sér síðan í minnkuðum morgunljótleika...og úff hvað ég mátti við því. Ég vaknaði upp úr hálf sex í morgun og borðaði epli og drakk glas af undanrennu en húrraði mér síðan í spinningtímann. Í þessum tíma voru fjórir mættir auk kennarans sem spilaði enn og aftur sama tónlistardiskinn. Þann sama og hann hefur notað sleitulaust undanfarna mánuði, og ég sá að hinir þrír sem voru þarna voru líka að láta þetta koma sér úr stuði. Mér er farið að líða eins og Bill Murray í myndinni Groundhog-day frá 1993. Þar vaknaði hann við lagið I've got you babe með Sonny & Cher aftur og aftur og upplifði nákvæmlega sama daginn aftur og aftur... Ef spinning-inströktorinn skipti ekki um höfuðklúta milli tíma, og ef það fækkaði ekki stöðugt í tímum hjá honum, þá væri væri ég fastur í "Groundhog-day-sindrúmmi" dauðans. En þótt ég væli stöðugt yfir þessum tímum, kvarti og kveini, þá fíla ég þá. Mér finnst gott að vakna extra snemma suma morgna og taka á því. Ég hef líka alveg húmor fyrir inströktornum sem er gæðablóð og er að gera sitt besta til að halda úti góðum tímum með ömurlegri músík.

Hmm. þótt það komi þessu ekki við, þá er ég að reka mig á að orðið "húmoristi" er ekki í íslenskri orðabók Máls og Menningar frá 1992. Hélt að það væri tökuorð með ríkri málhefð, rétt eins og "húmanisti".. sem notabene er í bókinni góðu. Það er reyndar húmor í því að orðið "humm" skuli vera í þessari bók, skilgreint sem "ræskingarhljóð". Hehe.. ætli "Erhm" verði skilgreint í orðabókum framtíðarinnar sem "vandræðalegheitahljóð" eða "Prrrhhhff" sem "aflappaður og hljóðlaus fretur". Það væri kúl.

Fyrir hádegið fór ég með soninn í talþjálfunina og honum hefur farið rosamikið fram og þeim hljóðum sem hann hefur stundum átt í vandræðum með að bera fram, fækkar stöðugt. Í miðjum tíma sagði hann við talkennarann sem er afar myndarleg kona: "Á ég að segja þér soldið?" Talkennarinn var auðvitað forvitin og jánkaði... "Pabbi minn... í gær... þá var hann að binda stelpu heima hjá okkur...".. Vúps.. Talkennarinn sagði "ha..og hversvegna?" og guttinn útskýrði einbeittur "Hann var að binda hana af því að hún var óþæg, úti í garði". Dísús.. þetta leit sko alls ekki vel út og ég minntist þess að hafa nefnt svona í einhverjum fíflagangi og af hugsunarleysi við guttann þegar hann spurði mig út í tilvist dráttartaugar sem við erum með í bílnum. Hef gleymt að leiðrétta þetta við hann og á auðvitað ekki að vera með einhverja svona fyndni við pjakkinn, sem trúir pabba sínum nótla.... og þarna var komin einlæg saga barnsins í bland við það að við erum með kaðal upp í tré úti í garði sem við sveiflum okkur gjarnan í. Ok, og núna skil ég líka augnaráðið í konunum á leikskólanum.. þær halda að ég sé "bindi-frík".... hmm.. ;-) Allavega, þá skellti ég laglega uppúr í tímanum, og talkennarinn reyndar líka, en ég leiðrétti þetta samt ekkert við kennarann, né útskýrði hvernig þetta væri til komið, og þegar við vorum að fara úr tímanum, þá kallaði talkennarinn í mig og sagði... "Þú getur treyst því að þetta fer ekkert lengra".. "ha hvað" sagði ég, og lét eins og ég vissi ekki um hvað málið snérist.. "Þetta með óþekku stelpurnar". Hehehe.. Ok.. ég er glataður !! Og þessi kona æfir á sama stað og ég ! Hún lítur mig aldrei framar öðrum augum en sem einhvern öfgafullan villikisa með bindiáráttu. :-)

Annars var dagurinn ferlega góður, ég vann svolítið frameftir og kom heim um níuleytið. Þreyttur eftir langann en jafnframt góðan dag, og er nú á leið í rúmið. Kvöldmaturinn voru 3 samlokur og reyndar ein auka brauðsneið með reyktum kalkún, osti og papriku, einn líter af undanrennu , tveir diskar af cheeriosi og hálfur lítri af Diet Coke yfir 70 mínútum, sem ég ætla að fjalla aðeins um á morgun fimmtudag.

Bonan nokton, sem merkir "góða nótt" á Esperanto..

þriðjudagurinn 22 .Júní- 2004 - uppfært klukkan 23:55:14

Alltaf er ég að heyra eitthvað nýtt. Hingað til hef ég haldið að köngulær væru skordýr, rétt eins og flugur.. og pöddur almennt. Þannig er að ég hitti pöddusérfræðing í morgun og við fórum nótla að ræða um skordýr. Ég spurði hann hvernig stæði á því að skordýr hétu "skordýr" og hann útskýrði fyrir mér að það kæmi til af því að á skordýrum væri "skora" milli fram og afturbúks skepnunnar. Flestar flugur væru til að mynda skordýr, en köngulær væru það alls ekki. Ónei! Þær eru áttfætlur. Djö.. þetta fór með mig! Ég taldi mig meira að segja muna eftir að hafa séð könguló með 6 fætur, en sú hefur þá samkvæmt þessu búið við umtalsverða fötlun. Þ.e.a.s. ef ég hef talið rétt á henni lappirnar. Hann trúði mér fyrir því að sporðdrekar féllu í sama flokk og köngulærnar enda væru þeir áttfætlur líka. Humrar, sproðdrekar og þúsundfætlur, ásamt köngulóm féllu í flokk liðfætla, en ekki skordýra. Ok, ég hélt áfram að spyrja í fávísi minni...... "En maurar.. eru þeir skordýr?" Tæknilega séð, já. Maurar eru skordýr, en svo eru til áttfætlu-maurar og þá eru þeir sko í öðru liði.

Kræst.. Hver skilur þetta eiginlega...áttfætlur eru liðfætur.. og humrar eru í sama liði og köngulær!

Miðað við þessa "skoru-flokkun" líffræðinganna er "Michellin-maðurinn" skordýr... hann er með helling af skorum og ég er etv líka kannski skordýr, því ég veit um skoru á mér þótt hún skilji ekki beinlínis að efri og neðri búkinn á mér, en hún sýnir augljóslega hvað snýr fram og aftur á mér! ... hmm.. (skoran hér til hliðar er ekki íslensk, heldur tekin af netinu.. trust me).

Pöddur eru mér hugleiknar í dag, vegna þess að yfir morgunmatnum þennan daginn las ég grein um að meindýraeyðar í Reykjavík ynnu sveittir myrkranna á milli, við að eyða húsflugum, HÚSFLUGUM!! Vá, voru þær ekki algjörlega meinlausar?? nihh.. þær eru nebla sóðar.. Þegar ég las meira komst ég að því að þær eru sérstaklega ógeðslegar vegna þess að þær sækja nótla í matinn okkar, setjast á hann, æla í hann, sjúga hann og kúka svo á hann áður en þær fara. *hrollur* Íslenska húsflugan sprautar með rananum sínum einhverju niðurbrotsefni í matinn til að "lina hann upp", nokkurskonar "matar-anti-viagra", áður en hún sýgur úr honum næringuna. En meltingin í henni er síðan svo hröð, að hún kúkar á sig, eða öllu heldur á matinn okkar um leið og hún borðar, eða þegar hún reynir flugtak á ný.

Núna er mér mikið verr við húsflugur en mér var í gærkvöldi áður en ég fór að sofa.

Dagurinn minn er annars búinn að vera fantagóður. Ég man reyndar ekki hvort ég vaknaði snemma eða seint, en mætti á réttum tíma í vinnuna og vann til rúmlega sex. Þá fór ég á fund með stjórn Íþróttabandalags Akureyrar sem var sannkallaður hitafundur. Þar sat ég í 80cm fjarlægð frá fullorðnum manni sem algjörlega tapaði sér, og frussaði á mig í hverri setningu. Ég er í stjórn íþróttafélags sem er aðili að Íþróttasambandi Íslands og þegar ég mætti á þennan fund kom strax í ljós að við erum ekki uppáhalds íþróttafélag þeirra kumpána sem sitja í stjórn ÍBA. Það skiptir okkur reyndar engu, enda er það ekki viðurkennd íþróttagrein að kyssa rassa eða sleikja meinta höfðingja. Og ef kurteisi væri líka íþróttagrein myndu forkólfar Íþrótta og æskulýðsmála Akureyrarbæjar að öllum líkindum ekki keppa fyrir hönd þessa lands, svo mikið er víst. Rosalega fíla ég samt að vera tekinn á teppið og skammaður eins og ótaminn rakki fyrir sök sem í raun byggist á fáfræði þess sem missir sig í bræðikasti. Hefði viljað eiga mynd af þessu, því þegar tryllingskast þessa ókurteisa náunga náði hámarki, leit hann nákvæmlega úr eins og trölli í sögunni "Þegar Trölli stal Jólunum". Ég horfði á dyrnar á fundarherberginu og bjóst á við að á hverri stundu kæmu menn í hvítum sloppum að sækja hann. Hann hefði líklega drepið mig ef ég hefði ekki hamið glottið, en við þremeningarnir sem sátum undir þessum skrítnu skömmum héldum okkur á kurteisu nótunum og reyndum að klóra í bakkann og koma fyrir hann vitinu á ný. En höfðum ekki erindi sem erfiði að þessu sinni.

Kvöldið fór næstum allt í frekari félagsmál tengdum áhugamálinu. Ég hafði bara borðað eina skyrdós þegar ég kom heim og fékk mér því ríflegan kvöldmat. Slurk af hafragraut, 3 svala, tvö frönsk langbrauð með paprikuosti, epli og nokkrar bruður. Jú og undanrennuglas.. já og popp eftir matinn... argh.. og ég sem ætlaði að elda mér kjötmáltíð!!! Jæja.. það bíður seinnihluta vikunnar. Í fyrramálið fer ég með engilinn minn í talþjálfun, og markmiðið er að eiga annan góðan dag, nema hvað ég vona að ég verði skammaður aðeins minna þann daginn ;-) Fruss fer líka skelfilega með hárið á mér...

G-nótt kæra blogg

Mánudagurinn 21 .Júní- 2004 - uppfært klukkan 23:53:52

Það var enginn spinningur í dag, því ég kom ekki til Akureyrar fyrr en laust eftir hádegið. Það dugði líka sem afsökun fyrir því að sleppa hádegisæfingunni, enda bauð vinnan ekki upp á að taka slíka í dag. Að loknum vinnudegi fór ég á skotæfingasvæðið með vini mínum úr bankageiranum og við skutum þar tvo leirdúfuhringi í svakafínu veðri. Kvöldið fór síðan í að keyra út í sveit til að heimsækja stórbóndann sem leggur mér til gæsaveiðilendur á hverju hausti, auk þess að kanna aðstæður á annarri jörð sem ég verð með á mínum snærum næsta veiðitímabil. Þetta á eftir að verða gaman, og ég fann í kvöld þennan "fiðrildafíling" í mallanum þegar ég gekk út á kornakrana sem ég kem kannski til með að veiða á. Vííhííí !

Ég er með móral yfir algjöru æfingaleysi daxinz, en leysi það á morgun. Mér líður vel og er fullkomlega sáttur. Ég veit að morgundagurinn verður nákvæmlega eins góður og ég læt hann verða.

hehe.. ekki slæmt það :-)

Jói, þú eldar kjöt annaðkvöld...

Laugardagurinn 19. Júní & Sunudagurinn 20 .Júní- 2004 - uppfært klukkan 22:22:22

Vá, nú trassaði ég helgina blogglega séð og man nótla ekki helminginn af henni. Jæja, prófa þetta:

Laugardagur: Hmm ok.. takk fyrir það... Man allavega að ég fór út úr bænum á laugardaxkvöldið!

Sunnudagur: :-) Ætla að geyma þennan dag..

Fín helgi!

Föstudagurinn 18 .Júní- 2004 - uppfært klukkan 23:15:56

Ég vaknaði eldsprækur í morgun og dreif mig í morgunspunann. Hafði farið seint að sofa, en það kom ekki í veg fyrir að það lá sérlega vel á mér þar sem keyrði upp í íþróttahöll í morgunspunann. Í vegkanntinum í kringum íþróttahöllina sátu nýstúdentar með bakkus sér við hlið, enda hafði verið stúdentaball í höllinni kvöldið áður og hefur sennilega verið nýlokið þegar ég var á ferð. Spinningtíminn var flottur en það voru fimm mættir. Tónlistin var eldgömul að vanda, en "inströktorinn" sleppti Rammstein og Prodigy í þetta skiptið og verður að fá prik fyrir það. Hann tilkynnti í lok tímans að hann myndi ekki mæta á mánudaginn, og í hans stað myndi mæta hámenntaður "íþróttaprófessor" úr einhverjum lýðháskóla í Danmörku. Gott, ég ætla ekki heldur að mæta á mánudaginn, heldur hvíla mig og safna spiki allan þann dag.

Vinnudagurinn minn er búinn að vera góður. Ég er reyndar búinn að rífa svolítið kjaft í dag, en haft ástæðu til þar sem fyrirtæki sem við skiptum við hafa ekki alveg staðið við gefin loforð. "Ýtni" mín skilaði líka þeim árangri að hnútar leystust og verkefnalistinn minn kláraðist snemma. Ég var síðan búinn að gera verkefnalista fyrir mánudaginn líka, en man ekki hvar ég setti hann. Finn hann um helgina...

Var að vinna í kvöld, og myndin sem við erum að sýna er að gera sig. Punisher eða "Refsarinn" er mál málanna, enda fátt notalegra í lok vinnuvikunnar að skella sér á mynd sem fjallar um hefnigjarnan sjálfskipaðan lögreglumann, sem tekur ljótustrákana og flengir þá með vendi. ...ok ekki með vendi. "But he takes care of them".

Jæja.. þarf að hætta.. bæblogg..

Fimmtudagurinn 17.Júní- 2004 - uppfært klukkan 22:22:22

Á þessum degi höldum við upp á stofnun lýðveldisins og í dag er þjóðhátíðardagurinn okkar. Fyrir 60 árum "hættum við með" dönum og fengum okkar fyrsta alvöru forseta, en það var Sveinn Björnsson. Hann var kúl og núna 6 áratugum seinna erum við búin að hafa fimm svala forseta. Ef einn af okkar helstu sjálfstæðisbaráttumönnum hefði átt afmæli 14 nóvember, myndum við líklega labba með blöðrur um bæinn á þeim degi í stað 17 júní. Jón Sigurðsson, kallaður "Jón Forseti" var nebla fæddur þennan dag, og það er ástæðan fyrir því að dagsetningin varð fyrir valinu sem þjóðhátíðardagurinn okkar. Jón varð sjálfur aldrei almennilegur forseti, heldur aðeins forseti Kaupmannahafnardeildar Íslenzka Bókmenntafélagsins og hlaut þannig viðurnefnið "forseti". Fyndið hvað allir fengu viðurnefni í gamla daga. Þarna var Jón greyið valinn formaður í einhverju leshring vestur í Köben og enn í dag er hann látinn blæða fyrir það með forseta-viðurnefninu. Einhver skírði einhvern, og var kallaður "Jóhannes Skírari". Menn hafa ekki mátt gera neitt, þá hlutu þeir viðurnefni. Ég þekki til að mynda gaur sem er meira að segja góður vinur minn, en sá vann sér það eitt til saka að hafa verið í sveit á sumrin. Sá er enn að berjast við viðurnefnið "Smali". Hvaða viðurnefni ætli ég hefði hlotið ? Eða hef ég viðurnefni nú þegar, sem ég veit ekki upp? Jói Prumpari, Jói Jussulegi, Jobbi Klobbi.... hmm.. veit'iggi.. og sennilega er mér líka nokk sama :-)

Verst þykja mér neikvæðu viðurnefnin sem menn hafa oft fengið, jafnvel fyrir fötlun. Ég man til að mynda eftir að hafa lesið um norskan konung sem er skráður í sögubækur sem "Ingi krypplingur Haraldsson". Sá varð konungur í Noregi árið 1136. Þetta var víst hinn mesti öðlingur og var þetta um hann skrifað: "Ingi konungur var manna fegurstur í andliti. Hann hafði gult hár og heldur þunnt og hrökk mjög. Lítill var hans uppvöxtur og treglega mátti hann ganga einn samt, svo var visinn annar fóturinn, en knýttur var hann á herðum og á bringu. Hann var blíðmæltur og dæll vinum sínum, ör af fé og lét mjög höfðingja ráða með sér landráðum, vinsæll við alþýðu og dró það allt saman mjög undir hann ríki og fjölmenni." Semsagt.. toppnáungi, myndarlegur og vinsæll, en smá haltur... Og þá sjálfsagt á þeim tíma að kalla hann "kryppling".

Minn dagur var annars ljómandi. Ég vaknaði seint en vaknaði ekki bara sæll, heldur glaður líka. Morgunmaturinn minn var hálfmáni með pönnusteiktum lauk, kúrbít, papriku, rauðum chilli, íslenskum sveppum, tættu en fersku spínati og rifnum Mozzarella. Algjört æði með kaldri undanrennu, ristuðu brauði og nýju Morgunblaði. Dagurinn minn fór í hreingerningu og uppsetningu á gardínum. Ég hef hingað til verið með ál-rimlagardínur fyrir stofugluggunum, en í tveimur gluggum sem snúa út á götu höfðu spottarnir slitnað, svo stöffið virkaði ekki sem skyldi. Ég varð þessvegna að skipta þeim út í staðinn fyrir annað betra. Klukkan sex síðdegis bauð fyrirtækið mitt síðan til ókeypis kvikmyndasýningar í tilefni þjóðhátíðar, og þegar ég kom niður í vinnu um fimmleytið, blasti við heljarinnar biðröð út eftir götunni. Salurinn varð skjótt yfirfullur af fólki og eftir stutta stund fóru að koma reiðir foreldrar til mín að kvarta. Kvarta fyrir því að það væri ekki pláss fyrir börnin þeirra í salnum, kvarta yfir því að það væri ekki líka ókeypis í hinn salinn og kvarta yfir því að við hefðum ekki sett í auglýsinguna að fólk yrði að koma tímanlega til að fá sæti. Það reynir verulega á kurteisis-kortið í mér þegar fólk kvartar undan gjöfum. Kvartar undan því að fá ekki meira en það fékk og kvartar svona fyrir framan börnin sín sem síðan læra að vera vanþakklát líka. Sem betur fer held ég samt að fleiri hafi verið ánægðir, en óánægðir... sem er gott :-)

Í kvöld hef ég síðan lítið "bloggilegt" gert. Vann svolítið í bókhaldi, en er fullkomlega á tímaáætlun með öll mín verkefni í vinnunni og því afslappaður í lok vinnuvikunnar. Á morgun er vöknun klukkan 5:50, spinningur, morgunverður og enn einn ánægjulegur dagur í lífi Jóa.

Gleðilega þjóðhátíð blogg.. og þið öll líka :-)

E.s. Sú sem skildi eftir Machintosh-bauk merktan mér í miðasölunni í kvöld, fullan af súkkulaði-möffins, færi ég innilegustu þakkir... Viðkomandi er pottþétt engill... súkkulaðiengill !

Miðvikudagurinn 16.Júní- 2004 - uppfært klukkan 11:00:01

Að vakna snemma eru mínar ær og kýr, eða þannig leið mér allavega um sexleytið í morgun þegar gemzinn minn vakti mig. Ég byrjaði á að fá mér glas af undanrennu, epli og pínu súkkulaði, en ég stóðst ekki mátið, finnst það var til. Í spinning'inn mætti ég síðan snemma, fann mér gott hjól og fljótlega fóru þessir fimm sem mættu að flykkjast í salinn. Það er skemmst frá því að segja að tíminn var ekki að gera sig. Enn og aftur spilaði inströktorinn sama gamla tónlistardizkinn, örugglega fyrsta geisladiskinn sem hann eignaðist. Sá er með Prodigy, Rammstein, Scooter og síðast en ekki síst hinni sívinsælu hljómsveit Kizz, sem flutti lagið "I was made for loving you baby". Það lag hefur spilast í næstum hverjum einasta tíma, mánuðum saman og ég er farinn að þurfa að kúka þegar ég heyri það... ásamt því að fá grænar bólur á loðið og ógeðfelt bakið á mér. Það eru nú samt sem betur fer ekki allir sammála mér með þetta, því eftir tímann var einn sem næstum sleikti kennarann í framan, og hældi sérstaklega músíkinni ! Inströktorinn kættist um leið og hann "massaðist" allur upp og hóf að segja frægðarsögu af einhverjum ofurtíma sem hann stjórnaði nú á dögunum. Sá tími var víst svo stórkostlegur og öfga-erfiður fyrir þá sem mættu, að kennarinn fékk næstum því bréf frá Amnezty International og fordæmingu erlendra þjóðarleiðtoga fyrir vikið. Menn ældu víst blóði og báðu um að verða skildir eftir til að deyja, og svo var inströktorinn innilega sammála þeim sem hældi tónlistinni, þ.e.að þessi diskur sem hann ætti væri geggjaður. Hann hefði einmitt notað hluta af honum í umræddum tíma dauðans.

hehe.. ég fíla þennan náunga.. en hef óbeit á tónlistinni sem hann færir okkur í tímunum.

Eftir spunann kom ég við í 10/11 til að kaupa mér brauð, ost og undanrennu. Þegar ég gekk framhjá búðarglugganum sá ég afgreiðslustrák ásamt öryggisverði frá Securitas standa fyrir innan og spjalla. Um leið og hurðin opnast og ég geng inn í búðina heyri ég að öryggisvörðurinn segir um leið og hann heilsar mér, "Hann Jói er nú ekkert undarlegur"... Ok... Drengurinn í afgreiðslunni hefur greinilega sagt... "djö hvað hann er skrítinn þessi bjáni".. hehehe.. Naglinn var líka þokkalega aumingjalegur þegar ég kom að kassanum og spurði hann hvort ég hefði unnið titilinn "skrítnasti kúnninn". Ég var líka eini viðskiptavinurinn, svo þetta var ekki svo hörð keppni. Sennilega hefur hárið á mér staðið út í loftið og ég virst extra brjálæðingslegur fyrir vikið.

Jæja.. morgunmaturinn minn voru þrjár samlokur með allskonar góðgæti og sinneps-sósu að auki. Ég gleymdi reyndar að borða í hádeginu, en þegar ég kom heim til að borða eitthvað og sækja æfingarfötin mín, sló ég lóðina í snarheitum. Æfingin varð ekki nema hálftími, en samt svakagóð.

Vinnudagurinn var stressdagur og ég verð hérna í wörkinu framyfir miðnættið í dag. Nýtti kvöldið í að skrúfa upp ný gluggatjöld á efri hæð fyrirtækisins auk þess að safna kjarki í að þrífa klósettið sem er hérna uppi líka. Þarf að safna meira, því ég legg ekki í þetta ennþá.

Jæja.. pizzan mín komin... hrrr..

Brb.. vá.. ok.. kvöldmaturinn minn voru tvær pizzur og einn skammtur af kjúklingavængjum með "honey mustard-sósu".. er svo saddur að bolurinn sem ég er í, er núna eins og toppur..

Jammz

Þriðjudagurinn 15.Júní- 2004 - uppfært klukkan 23:59:56

Þetta var fínn dagur og mér líður betur en í gær. Ég er farinn að hallast að því að þetta hafi verið einhverskonar "orkuþurrð", sem er nótla ein og sér alls ekki ásættanleg. Jói ætlar því að reyna að skrifa hjá sér það sem hann borðar, og í hvert sinn sem ég borða að stilla "reminderinn" á að borða fljótlega aftur. hehe.. mér líður reyndar eins og asna með þetta eða lystarstols-sjúklingi, en átröskun er eitthvað sem ég held að verði sjaldnast nefnd í sömu setningu og nafnið mitt. Þarf samt að gæta vel að þessu, og sjá hvort þetta hefur ekki bara verði eitthvað svona einfalt og gott sem gerði þetta að verkum á æfingunni í gær.

Annars var dagurinn brilljant og ég fíla bara soldið mikið að vera einn hérna á skrifstofunni. Það er vissulega meira áreiti og álag, en þetta er skemmtilegt ! Vinnufélaginn kom hérna í dag romm-lyktandi frá gærkvöldinu, að sækja kúrekahatta handa sér og sam-stúdentum. Hann er þessa vikuna að halda upp á að hafa náð stúdentsprófi frá Menntaskólanum á Akureyri fyrir fimm árum, en menntskælingum finnst þessi áfangi sem 70% þjóðarinnar nær einnig, vera ástæða viku fylleríz. Kræst hvað liðið hefur verið ánægt að losna úr þessum skóla, sem "hertekur" núna þjóðhátíðadaginn okkar allra með látum. Ég vil að MA hætti að útskrifa á þessum degi, því þótt hvítir kollar hafi þótt setja virðulegan blæ á þennan afmælisdag lýðveldisins hér í gamla daga, þá hefur þetta breyst í yfirvinnu fyrir Þórarinn Tyrfingsson... sem reyndar gekk sjálfur í Menntaskólann á Akureyri áður en hann fann upp áfengismeðferðina. Skyldi hann hafa fengið þá hugmynd á fimm eða tíu-ára stúdentaafmælinu?

Ég skrapp á æfingu í dag og fann ekki fyrir neinum óþægindum. Kvöldmaturinn minn var lambakjöt í svartpiparsósu og hrísgrjónum, svo ég ætti að vera sæmilega settur matarlega þennan daginn.

brb..

Mánudagurinn 14.Júní- 2004 - uppfært klukkan 22:12:05

Ég svaf klukkutímanum lengur í morgun til að vera sprækari yfir daginn, en ég fann strax og ég vaknaði að ég var eitthvað skrítinn. Ok.. nú huxa einhverjir... "ég hefði nú getað sagt honum það fyrir löngu", og ég veit að ég er sennilega alltaf skrítinn, en í morgun leið mér undarlega líka. Ég klæddi litla syfjaða drenginn minn keyrði hann á leikskólann. Í bílnum á leiðinni vorum við að æfa okkur að segja "S" og "T" orð, því fyrir hádegið áttum við stefnumót við talþjálfara sem hafði lagt fyrir okkur heimaverkefni. Litli metnaðarfulli snáðinn hafði æft sig prýðilega um helgina og þótt hann gleymdi að segja sum orðin rétt í "praxís", þá sagði hann þau rétt þegar hann var að æfa sig á þeim... svo það er stutt í að þetta komi allt.

Það var fínt að mæta snemma til vinnu og mér finnst alltaf notalegra að mæta fyrr, því á morgnanna er yfirleitt meira næði og ég kemst hraðar niður verkefnalistann minn. Ég var því óstressaður þegar ég hélt á æfingu um hálftvöleytið, sem reyndist síðan hin skrítnasta. Þetta var fótaæfing og ég mæti yfirleitt ekkert sérlega áhugasamur á þeim dögum. Ég ætlaði nú samt að hlaupa eina 4 kílómetra í dag, en fann um leið og ég sté á hlaupabrettið að eitthvað var ekki eins og það átti að vera. Hlaupa-kílómetrarnir fjórir voru því látnir víkja fyrir 1 km göngu, því að mér sótti einkennilegur doði, óvenju ör hjartsláttur, auk þess sem ég mæddist fáránlega mikið. "Hvað er nú í gangi" huxaði ég með mér, og lét það hvarla að mér að lungað væri etv fallið saman aftur, því tilfinningin var svipuð. En ég skrölti kílómetrann og prófaði þá hnébeygjuna. Með stöngina bera tók ég tíu lyftur og mældi síðan púslinn sem þá stóð í 150 slögum á mínútu og í öðru "setti" fór púlsinn í 163 slög... og ef ég man rétt eru nýfædd börn einmitt með hvíldarpúls upp á 100-160 slög á mínútu, svo mér fannst þetta því aðeins of mikið af því góða fyrir ungan mann á mínu reki. Fann líka pínu aðsvifs-einkenni og til "rörsýnar" svo ég ákvað að stefna á sturtuna þar sem ég velti fyrir mér hverju sætti. Það varð úr að fara upp á spítala og láta kanna hvort lungað væri í lagi og þar var ég strax settur í lungnamyndatökur og skoðaður allur og mældur, hlustaður og bankaður. Þessir öðlingar eru ekkert að láta mann bíða óþarflega þarna uppfrá, því ég var afgreiddur strax inn, þótt það væri fullt af fólki á biðstofunni. Hef sennilega litið ræfilslega út, en niðurstaðan af myndatökunum var nákvæmlega sú sem ég vildi fá. Lungun í góðu lagi, annað reyndar örlítið minna eftir meiðzlin um árið, súrefnismettunin 97% sem er í neðri mörkum þess að vera í lagi, en blóðþrýstingurinn var örlítið hærri en hann ætti að vera. Sennilega bara vegna geðshræringar eða hræðzlu ;-) Mér leiðist nefnilega að líða svona, og vil helst ekki vekja á mér athygli á æfingum með því að verða meðvitundarlaus á gólfinu þarna niðurfrá... Þrátt fyrir að ég næði etv kossi frá einhverri sætri sem blési huxanlega í mig...*ískr* Ef ég finn einhver svona einkenni aftur, þá fer ég bara uppeftir eina ferðina enn og þeir skoða meira, og næst er það blóðrannsókn... Annars fékk ég að fara heim að lokinni skoðun í dag og á að vera vakandi yfir líðaninni, fara varlega og koma strax ef eitthvað verður undanlegra en venjulega.

Kannski er þetta bara "automatic body-protest" út af því hve ömurlega leiðinlegar fótaæfingarnar eru, en ég hef líka velt fyrir mér hvort þetta hafi með matarræðið að gera. Ég mundi til dæmis næstum ekkert hvað ég borðaði í gær, og ég hafði gleymt að borða í dag þegar ég fór á æfinguna. Etv var ég "eldsneytislaus", eða einhver þurrð af einhverjum toga sem velur þessari andstyggilegu líðan... veit ekki.. þarf að fara yfir þessa hluti.. En ég er að öðru í prýðilegu lagi og fer varlega bara, og er glaður :-)

Það var stutt eftir af dagvinnunni minni þegar ég kom af sjúkrahúsinu, en þó marði ég að klára það sem þurfti fyrir lokun bankanna og að skreppa heim til að græja mig fyrir kvöldvinnuna. Ég er að vinna á kvöldin þessa vikuna og sit hér líklega til eitt í nótt, ef einhverjir nenna að mæta í bíó. Litli galdrakrakkinn Harry Potter er ennþá það vinsæll í "vitlausabíóinu", og það gerir það að verkum að aðsóknin hjá mér er lakari á meðan. Ég kem hinsvegar sterkur inn strax um miðja vikuna og þá má þessi ömurlegi gleraugnaglámur sem getur flogið um á strákústi en ræður svo ekki við að laga í sér sjónina, farið að vara sig. *glott*

Jæja.. þarf að hætta.. er að huxa um að mála eins og einn vegg hérna í kvöld og hendazt svo heim að kúra.

Skjáumst hræðilega spræk á morgun kæra blogg :-)

Sunnudagurinn 13.Júní- 2004 - uppfært klukkan 22:15:55

Við strákarnir vöknuðum um hálf tíu í morgun og það lá vel á okkur, enda þótt þessi helgi hafi ekki verði sú öflugasta í sögunni, þá var ekki ástæða til annars en að vera glaðir og með sól í sinni. Pjakkurinn bað um hafragraut í morgunmat, og fékk að auki að prófa að brjóta egg fyrir eggjaköku pabba síns, en það þótti honum algjör vibbi, spennandi að prófa, en þegar ég sagði honum að gulan í egginu hefði getað orðið fallegur lítill ungi, þá potaði hann í hana og sagði. "Nú bullarðu bara pabbi, það er enginn goggur hérna og hann hefði ekki fengið neinar fætur" og þar með var það útrætt. Honum hryllir við eggjum og er að auki með ofnæmi fyrir þeim, svo grauturinn var mál málanna þennan morguninn, og ég prízaði mig sælann að það skyldu ekki vera lappir í eggjunum mínum. Um hádegisbilið skruppum við í mín foreldrahús og sóttum sláttuvél, en pabbi gamli lánar mér maskínu í sláttinn þegar svo ber undir.

Ekki fór mikið fyrir garðvinnunni, því sonurinn fékk besta vin sinn af leikskólanum í heimsókn og þeir léku sér saman allan eftirmiðdaginn og skemmtu sér konunglega. Ég "bakaði" á meðan belgízka snúða og raðaði þeim í mig þar til aðeins tveir sátu eftir á disknum...en þá kviknaði smá mórall.

Að loknum kvöld mat var skelltum við okkur saman í freyðibað og ræddum lífsins gæði, gerðum smá talæfingar og prófuðum að kafa og anda í gegnum rör og láta "prumpa í handakrikum". ...svona klassízkt strákastuff sem eingöngu hefur skemmtanagildi fyrir þá sem í því taka þátt ;-)

Við sofnuðum yfir bókalestri, aðeins seinna en við erum vanir að gera. Fyrst las ég fyrir kútinn, og svo kúrðum við með sitthvora bókina þar til sá lægri í loftinu sofnaði. Ég ætla að sleppa spinning í fyrramálið, því það er langur vinnudagur hjá mér á morgun. Það er reyndar líka talkennsla hjá okkur feðgum í fyrramálið og það verður gaman...

G-nótt blogg

Laugardagurinn 12.Júní- 2004 - uppfært klukkan 23:44:09

Fyrripartur daxins - stutta útgáfan: Vakna, kúra, lesa moggann, borða morgunverð, sturtast, búa til mammútagrímu með MiniMe og útskriftar-"brunch" hjá barnsmóðurinni...

Jæja, restin af deginum... Við strákarnir skruppum í bíó eftir glæsilega veizlu en þegar við komum heim möndluðum við rólu fyrir litla piltinn á neðri hæðinni hjá okkur og róluðum okkur smávegis, en síðan fórum við út í garð og týndum blóm í blómavasa til að hafa við rúmin okkar. Það er eitthvað sem þeim stutta datt í hug að væri afbragðsgóð hugmynd og mér fannst reyndar geggjað dúllulegt. Hann valdi sér fífla, gull-hnappa og túlípana, sem vaxa í framgarðinum hjá okkur, og þetta leit afar glæsilega út hjá okkur.

Fyrir kvöldbaðið fékk sá stutti síðan að lita sig í framan með andlitslitum, og þegar ég leit á hann eftir smástund var hann komin úr hverri spjör og var farinn að teikna sjónvarpsstubbinn hýra "Tinkívinkí" á magann á sér og búinn að lita á sér alla skanka. Hann leit út eins og sögupersóna í Lord of the Flies, eins og lítill villistrákur og það skríkti í'onum af spenningi. Eftir baðið lásum við pínu og guttinn sofnaði fljótt.

Kvöldið var fínt, og er það ennþá. Garðvinna á morgun en við strákarnir ætlum síðan að fara og vita hvort við fáum að setjast upp á hest. Ef það klikkar, troðum við bara brauði í þá...

G-nótt blogg

Föstudagurinn 11.Júní- 2004 - uppfært klukkan 22:05:14

Ég var hálf-sofandi þegar ég klæddi mig í íþróttafatnaðinn fyrir morgunspuna dagsins, og reyndar stalst ég til að vakna 20 mínútum seinna en venjulega og sleppa morgunsturtunni sem ég yfirleitt fer í beint upp úr rúminu, bara til að hressa mig við og ná koddafarinu framan úr mér. Það voru aftur 5 mættir í spinninginn, og ég heyrði intröktorinn impra á því að hann væri að huxa um að færa tímana fyrr, því þá myndu ábyggilega fleiri mæta. Mig dauðlangaði að vera "besservisser" og segja honum að það myndi skipta meira máli ef hann skipti um tónlist og endurnýjaði þessa diska sem hann er að keyra núna og ætla mann lifandi að drepa... úr leiðindum. Ég sat hinsvegar á mér, enda kemur mér þetta ekki við, og ég er í raun þakklátur fyrir að geta mætt í þessa tíma, vaknað snemma af og til, svitna og vera vanþakklátur. Slíkt er ekkert sjálfsagður hlutur og ber að þakka fyrir :-) Tíminn var kraftlaus og frekar leiðinlegur, og það skrifast eingöngu á lagavalið. Hann þarf virkilega að laga valið..

Vinnudagurinn var hraður, og ég fann að ég var pínkulítið stressaður og finn að blogg daxins verður stutt líka.. híhíh.. Allt varð að ganga vel og smurt, nákvæmlega eins og dagurinn gekk. Það kom hljóðverkfræðingur úr Reykjavík til að líta á bilunina sem varð í húsinu hjá mér í fyrrakvöld, og lagaði það sem aflaga hafði farið, en það drógst að ég kæmist heim fram til átta í kvöld. Litla ljósið hann Gunna minn sótti ég á leikskólann klukkan fjögur og hafði hann mér mér í vinnuna. Ég var reyndar búinn að græja mig með að við yrðum etv örlítið lengur í vinnunni, og ég hafði með mér video-spólu, bækur og stuff ef honum færi að leiðast að hanga þarna með mér. Það kom mér reyndar á óvart að litla skinnið kvartaði ekki. Þvert á móti virtist hann skemmta sér konunglega, aðstoðaði í sjoppunni hjá okkur og vafði afgreiðsludömunum um fingur sér. Þær eru ósköp góðar við hann og sýna honum einstaka þolinmæði.

Jæja.. kvöldið í kvöld... kvöldmatur handa guttanum, smá tölvuvinna, koníaksglas, lúll og lúr. Góður dagur, gott kvöld :-) Bæblogg

Fimmtudagurinn 10.Júní- 2004 - uppfært klukkan 23:59:00

Mér leið eins og Lauru Ingalls, frekknóttu stelpunni með flétturnar úr "Húsinu á Sléttunni" þegar ég vaknaði í morgun. Vá hvað sumir dagar eru glæsilegir.. bara svona fyrirfram!!! Gunnar litli kemur til mín í dag, ég er algjörlega búinn að ná í skottið á mér í vinnunni, rót dauðans er farin úr garðinum mínum, bíllinn minn er ekki bilaður og ég sjálfur í góðu lagi... svona allavega að eigin mati.. og heilsufarslega nótla. Í dag læt ég ekki að láta það draga mig niður þótt önnur sýningarvélin niður í vinnu hafi dáið drottni sínum seint í gærkvöldi, garður nágrannans sé ónýtur og það sé mér að kenna, né að ég láti það draga mig niður þótt ég hafi drepið einn runnann í garðinum þegar ég ætlaði bara að eitra fyrir fífli sem óx þarna í hálfsmeters fjarlægð. *stekk í vinnuna*

more later..

Ok, búinn í vinnunni og ég er enn Laura Ingalls því dagurinn er ennþá jafngóður og hann var þegar ég vaknaði. Vinnudagurinn er búinn að vera flottur og næstum allt gengið upp. Ég skuttlaði mér meira að segja á æfingu í staðinn fyrir hádegisverð, hljóp smávegis og tók síðan þessa líka fínu axla og handleggjaæfingu. Klukkan fjögur sótti ég Minime á leikskólann og við skelltum okkur í matvöruverzlun að kaupa grillmat og aðra nauðsynjavöru. Þegar við komum heim tókum við til grilldót, pylsur og drykki, ásamt því að bera út stóla og teppi til að sitja á. Guttinn kunni vel að meta að "fara út að borða" og fá að græja þetta sjálfur og príla upp í brekkurnar fyrir aftan húsið með gamla manninum föður sínum þar sem við settumst niður og spjölluðum meðan grillið var að græjast. Ég tók nokkrar myndir af okkur, og hér er tengill yfir á síðuna hjá þeim stutta.

Kvöldið hefur farið í dúllerí með drengnum, bókalestur og símavændi. Í fyrramálið er morgunspuni og ég vona frá botni hjarta mínz að "inströktorinn" sé kominn með nýja músík-diska.. annars mæti ég á mánudaginn með sama efni og ég notaði til að deyða runnann minn, "Langvibbuz Eitralis".

Ef ég vakna aftur upp í fyrramálið og líður eins og stelpur í væmnum sjónvarpsþáttum, fer ég að hafa áhyggjur...

Já meðan ég man.. Í dag sá ég flugur í glugganum mínum og ég held að þær hafi verið að...... æxlast. Önnur var allvega ofan á hinni, eða aftan á henni, en ég sá enga hnykki í gangi samt. Sá reyndar bara enga hreyfingu á þeim og hélt alveg þar til ég potaði í þær, að þær svæfu, eða hefðu ákveðið að deyja saman... ÞÉTTA SAMAN. Hmm.. Sennilega voru þetta greddupöddur, en ég hef ekki velt þessu fyrir mér áður svo ég muni. Vitneskja mín um kynæxlun flugna er eitthvað sem ég vissi nákvæmlega ekkert um fyrr en í dag. Ég vissi ekki að það væru til stelpuflugur og ég vissi heldur ekki fyrr en í dag að það væru til strákaflugur með typpi og allan pakkann... "sprautarar"!

Langflest skordýr fjölga sér með kynæxlun eða "ríða" eins og við dónarnir köllum það í daglegu tali, það er að segja samruna kynfrumna sem koma hvor frá sínu foreldri. Hjá langflestum skordýrum í þessum heimi og þar á meðal hjá flugum, frjóvgast eggin inni í kvendýrinu líkt og gerist meðal allra landhryggdýra.

Kynkirtlarnir eru í afturbol paddanna og þar safnast þroskuð og ófrjóvguð egg. Eggin frjóvgast um leið og þeim er verpt en þá fara þau fram hjá "sáðhirslum" sem geyma sæði karlskordýrs eftir síðustu mökun. Síðar klekkjast eggin út og litlar sætar lirfur sem gera fátt annað en að éta runnana mína og búa sig undir að púpa sig koma út. Í púpunni þroskazt flugukrakkinn og eftir smá tíma, mislangan nótla eftir tegundum, kemur út fullvaxið skordýr.

Útvortis frjóvgun eggja þekkist líka meðal nokkurra frumstæðra skordýra eins og hjá "stökkmori". Þá verpir stelpupaddan ófrjóvguðum eggjum og strákapaddan kemur síðan og frjóvgar þau. Þriðja æxlunarformið nefnist meyfæðing (parthenogenesis). Þá verpir kvendýrið ófrjóvguðum eggjum og út koma kvenflugur. Þetta þekkist bara hjá örfáum flugnategundum, hér á landi meðal annars hjá meyjarmýi (Prosimulium ursinum), en skordýrafræðingar hafa enn ekki fundið karlkynsdýr þessarar tegundar, sem hlýtur að teljast nokkuð dapurlegt. Hvernig yrði þessi heimur ef við strákarnir værum bara ekki til? Það yrði sko laglega upplausnin þá, því konur eru konum oftast verstar eins og einhverstaðar er skrifað og það yrði enginn friður á jörðinni með því fyrirkomulagi.....ALDREI... *alhæf*

Úff.. gott að ég varð ekki líffræðingur... eða kynfræðingur á morgun skulum við fara yfir mök ánamaðka, en þeir geta tekið sig sjálfur... sem kæmi sér nú oft vel..

Nini... minnist ekki á maðka á morgun.. Það er föstudagur, morgunspuni og frábær helgi framundan.

Miðvikudagurinn 9.Júní- 2004 - uppfært klukkan 23:55:14

Yfirleitt byrja bloggin mín á tímasetningum og hvernig mér líður þegar ég vakna, en það er nákvæmlega sama hvað ég segi um það, allt fellur í skugga afreka þessa dags. Miðlungs-slappur spinningtíminn í morgun á ekki einusinni roð í eftirfarandi!

Stóra rótin sem ég var farinn að bera þónokkuð hatur til, lét undan gífurlegum þrýstingi og fór úr garðinum mínum í kvöld. Já.. fór úr garðinum. Ég stóð glottandi þegar "Goggi gröfumaður", sem er örugglega skyldur "Bubba Byggingamanni", kom á dvergagröfu og ég var að huxa um að ráðleggja honum að kyssa krakkagröfuna sína bless, því rótin væri næstum stærri en grafan og myndi pottþétt ríða græjunni að fullu. Ég væri búinn að allt til að losa kvikindið nema gröfu og prest, en ekkert hefði dugað. Goggi sat yfirvegaður og tottaði síu-lausann vindling inn í gröfunni, pírði augun og sagði, ég verð svona 10 mínútur að losa þig við hana... Ssssyeah rrrright !!!! Til að komast sem næst rótarniðjunni fór hann í gegnum garð nágranna míns og hófst síðan handa við að vinna á ferlíkinu.

Mig óraði ekki fyrir að rótin færi svona fyrirhafnarlítið þegar smágrafa væri annarsvegar, en á 15 mínútum var rótin sú rifinn upp með öllu tilheyrandi svo eftir stóð gígur aldarinnar. Holan sem situr eftir er svo djúp að ég gæti velt gröfunni niður í hana og mokað yfir, án þess að það kæmi bunga! Hmm.. ekki að það sé sérlega praktískt en holan er geggjuð. Grafan fjarlægði líka rætur í 5 metra radíus svo nú er garðurinn minn rústin eina og ég verð ár og daga að laga þetta aftur... Það væri ásættanlegt, nema hvað garður nágrannans er líka rústin eina og ég hef meiri áhyggjur af því. Ég hafði reyndar fengið leyfi hjá vini mínum í næsta húsi til að fara með gröfuna í gegnum garðinn hans meðan hann og sambýliskonan væru í sumarbústaðnum, en mig minnir að ég hafi ekki fengið leyfi til að rústa garðinum hans í leiðinni, velta ruslatunnunum hans, lækka stéttina hans um 12 sentimetra og pota með gröfu í safnkassann hans. Ég hef því lagt áherslu á að laga og fjarlægja sönnunargögnin sem grafan skildi eftir sig. Þarf að kaupa grasfræ á morgun og sá þarna og svolihz. djö !!! Granninn á eftir að hata mig að eilífu fyrir þetta, og eini sénsinn er að grasfræin verði svakafljót að virka... annars safna ég yfirvaraskeggi og sæki um færeyzkt ríkisfang.

Hmm.. þarna brást minnið mér næstum því. Við Gunni fórum nefnilega til Talþjálfarans í dag, og það var æði. Við erum báðir að fíla þessa fríðu konu sem er að hjálpa stubbi að tala skýrar. Í dag æfðum við okkur að setja S-orð og T-orð.. eins og skúta, skip, skeið og skandall.. ok.. ekki skandall.. en það hefði samt virkað. Það vafðist örlítið fyrir okkur að segja orðin sem byrjuðu á "T", eins og tá, töng og tímamótaviðburður.... En við æfum okkur og náum þessu fyrir næsta tíma.. höfum alla helgina til þess og ég hlakka ógurlega til að hitta litla engilinn minn :-)

Jæja, þarf að sofa núna..

Personal Memo: égsjálfur... mundu að það var fótaæfing í dag.... asni.. svo það eru hendur og axlir á morgun..

Þriðjudagurinn 8.Júní- 2004 - uppfært klukkan 23:59:57

Ég veit um einn sem svaf til klukkan níu í morgun og gleymdi að borða morgunmat. Sá hinn sami gleymdi líka að borða hádegismat, en mundi þó eftir að fara á æfingu þar sem til allrar guðs lukku er hægt að kaupa skyr í afgreiðzlunni.

Í dag hófst ég handa við að mála skrifstofuna mína. Ef ég man rétt var hún máluð síðast í tíð gamla forstjórans míns, og sennilega eru að verða ein 10 ár síðan slett var beingulri málningu upp um alla veggi þarna. Ég pantaði sólargluggatjöld fyrir stuttu síðan og varð huxað til þess að það væri varla hægt að setja upp ný og fín gluggatjöld, en hafa síðan allt annað þarna á kontórnum ógeðslegt og sjúskað. Það var því trillað í málningarvöruverzlun og keypt rúlla, pensill og ein fata af hvítri málningu. Stefnan er að subba sem minnst út, mála án þess að fara í málningargalla og taka lítið fyrir í einu. Mála þannig að maður taki varla eftir því sjálfur að framkvæmdir séu í gangi.

Ég eldaði mér ýsu þegar ég kom heim úr vinnunni, enda á ég svo mikið að ég gæti haft þessa fisktegund í matinn daglega næsta hálfa árið miðað við birgðirnar. Svo fíla ég þennan mat líka. Uppskrift daxins var melónu-fiskréttur eftir uppskrift sem ég möndlaði jafnóðum og maturinn varð til. Gumzið sem fór í þennan rétt sem síðan reyndist hreinasta snilld var forsteiktur laukur, sveppir, spínat, kínakál, paprika og melónuflögur. Síðan reif ég nótla ost yfir og bætti nokkrum slettum af paprikuosti sem ég átti yfir þetta við viðbótar. Dýrðinni dúndraði ég síðan í andlitið á mér með hrísgrjónum og kaldri undanrennu, auk þess sem ég fékk mér smá síríus suðusúkkulaði í eftirrétt. *glorr*

Eftir matinn skrapp ég út í garð og þökulagði í framgarðinum og dundaði mér við það alveg fram undir miðnættið. Félaginn hjá Túnþökusölunni hafði reyndar eitthvað flaskað á fermetrafjöldanum, svo ég gat ekki klárað þetta í kvöld. Ég sendi honum sms og hann ætlar að koma með það sem upp á vantar strax í fyrramálið. Þetta er því allt að taka á sig mynd hjá mér. Næst á dagskrá er að fá gröfu annaðkvöld til að reyna að slíta upp "dóttur helvítis", eða rótina sem hefur verið að bögga mig hræðilega í bakgarðinum.

Í fyrramálið er spinningur, og ég finn fyrir spenningi.

Gnótt blügg :-)

Mánudagurinn 7.Júní- 2004 - uppfært klukkan 08:05:08

Morgunferskleiki minn í morgun nálgaðist hættustig en ég vaknaði svo glaður að allt venjulegt fólk hefði ælt af hryllingi ef til mín hefði sést þetta snemma dags. 5:50 hófst dagurinn minn með morgunsturtu, tannburztun og fánahyllingu.. ok.. ekki þessu síðasta reyndar. Ég hafði tekið til æfingafötin mín í gærkvöldi, svo ég var klár óvenjusnemma og meira að segja að huxa um að hlaupa upp í íþróttahöll, en það hefði etv verið aðeins og mikið af því góða. Bíllinn var því brúkaður að þessu sinni og þegar ég kom inn í höllina mætti mér gríðarleg reykingalykt. Það hafði verið sjómannadaxball þarna kvöldið áður og örugglega staðið fram á morgun huxaði ég með mér, svo þetta var etv ekkert óeðlilegt. Það var hinsvegar frekar óvenjulegt að spinna í þessu lofti, og eins og það kann að hljóma ótrúlega, þá var lyktin verst akkúrat inn í salnum þar sem spinninghjólin voru. Það var nánast eins og að krjúpa yfir blautum öskubakka að vera þarna inni, og ég velti því sérstaklega fyrir mér hvort þarna lægju etv sóknarfæri fyrir líkamsræktarstöðvarnar, sem gætu með því að hafa sérstaka reykingaspinningtíma, lokkað til sín fólk reykingafólk. Það þyrfti reyndar að festa öskubakka á hvert hjól, en það mætti ábyggilega útfæra það á smekklegan hátt.

Nii.. þetta er glatað og ég skil illa hversvegna er leyft að "smóka" inn í íþróttahúsum. Mér er nákvæmlega saman hvað þeir fá í leigu, þetta er alls ekki ásættanlegt og síður en svo viðeigandi.

Spinningtíminn var hinsvegar fínn og "intröktorinn" kenndi þrátt fyrir að við værum bara þrjú í tímanum. Núna er nýja tónlistin samt að verða gömul, og hann orðaði það sérstaklega við mig að hann væri að vinna að nýjum tónlistardiski, en tölvan hans er alltaf í mezzi. En semsagt, fínn tími og bara tilbreyting að hjóla í lofti eins og var á leigubílastöðvum í kringum 1983.

Morgunmaturinn klikkaði ekki, 8 eggja "ommeletta" með osti, káli, rauðlauk og kryddi steinlá og ég jós henni í gogginn minn á mettíma áður en ég stökk af stað í vinnuna. Framundan er langur verkefnalisti mánudaxinz..

..Brb.. more later..

Jæja.. dagur að kveldi kominn, vinnurdagurinn kláraðist fínt og ég komst á stutta æfingu að auki. Kvöldið hefur farið í rótarniðju dauðanz og situr enn sem fastast úti í garði, þrátt fyrir að þrír fullorðnir karlmenn séu búnir að brasa við hana í fjórar klukkustundir. Rótin sú hefur í kvöld fengið að kynnast öxum, járnkörlum og keðjusögum, en ekkert hefur náð að losa kvikindið. Það dugði ekki einusinni þegar sóttur var risastór trukkur frá Rafmagnsveitum Ríkisins með tog-spili, honum komið fyrir á bílaplani við næsta hús og reynt að tosa í rótina með 8 þúsund kílóa togkrafti. 8 TONN, og rótin situr enn glottandi út í garði og huxar pottþétt "Jói lúser.. nærð mér aldrei héðan asninn þinn... " argh.. !

Hún veit hinsvegar ekki að þegar trukkurinn var farinn, spurði ég ekki salinn heldur hringdi í vin. Vin sem á gröfu og ætlar að koma í kvöld eða á morgun og grafa upp þessar andstyggilegu leyfar hins gamla grenitréz ásamt rótarkerfi þess í um 4 metra radíus frá stofni. Rótin tapar og Jói sigrar. muaha!

Ég er 72 ára í bakinu eftir viðureign kvöldins er illt í puttunum eftir átökin með axirnar. Hvað getur huxanlega verið óhentugra einbúanum, en að vera að drepast í báðum höndunum? ;-)

Góða nótt kæra blogg.. skjáumst á morgun.

Laugardagurinn 5.Júní & Sunnudagurinn 6.Júní- 2004 - uppfært klukkan 23:00:07

Vá, það er kominn sunnudagur og ég man varla eftir að það hafi komið laugardagur. Ég get geri samt ráð fyrir að sá dagur hafi verið í gær, en sá var fljótur að líða og vá hvað ég hef ekki gert handtak þann daginn. Ég ætla því að líta á þessa helgi sem eina heild og samblogga þessa tvo daga sem voru á heildina litið dýrðlegir. Listin að vakna snemma var ekki ástunduð þessa daga, líkt og ég hafði ætlað að gera, en ég er búinn að kvíða örlítið fyrir því að fara í að ráðast til atlögu við stærstu rótarniðjuna í garðinum. Það eru leyfar hins andstyggilega háa grenitrés, sem ég nefndi í föstudaxblogginu. Ég byrjaði þó á verkinu í dag, og sé ekki betur en að þetta eigi aftir að taka mig marga daga að grafa með skóflu niður með þessu skrímzli og höggva rætur sem reyndust síðan þrefalt sverari en ég hafði áætlað. Axirnar mínar ábyggilega eftir að duga skammt og ég velti því nú fyrir mér að fá keðjusög og freista þess að spara mér handtökin. Ég verð síðan að fá vörubíl með krana til að taka ferlíkið. Það er að segja ef ég næ einhverntíman að losa híílívitið. :-)

Ég pantaði fyrir helgina þökur í framgarðinn hjá mér, svo annaðkvöld verð ég í þökulagningu á þeim hluta garðsins sem ég fjarlægði niðjur um síðustu helgi. Djö.. Ég á eftir að verða í garðvinnu það sem eftir er ævinnar og væri skapi næst að láta moka öllu heila drazlinu upp á vörubíla, láta malbika garðinn og mála bikið grænt. Það myndi létta á garðvinnunni.

Í Fréttablaðinu í dag las ég um að það væri hægt að fara í "raddlyftingu". Bandarískir læknar bjóða upp á lýtalækningar fyrir fólk sem vill hljóma jafn ungt og það lítur út með svokallaðri "raddlyftingu". Raddböndin eldast nótla eins og restin af líkamanum og veikjast eftir áralangt álag vegna tals, ópa og söngs. Ef ég skil hlutina rétt, er hægt að þjálfa röddina svo hún hljómi yngri en þótt ég þekki engan persónulega, þá þurfa sumir á skurðaðgerð að halda til þess að raddböndin nái að lokast. Hljóð myndast nebla með því að raddböndin færast nær hvort öðru. Þeir sem vilja láta laga í sér röddina eða breyta henni sökum aldurs þurfa bara að eiga auka milljón til að henda í aðgerðina, og einhverjum þætti það ekki dýrt í skiptum fyrir að geta hljómað á ný eins og 18ára.

Talandi um aldur, þar sem ég stóð og horfði út um gluggann á skrifstofunni minni hér fyrr í kvöld, sá ég gamla skólasystur mína ganga hjá . Það vakti athygli mína að hún var orðin gráhærð ! Hmm.. hvernig stenst það eiginlega? Ég og hún erum jafngömul, og ég hef hingað til sett grá hár í samband við aldur. Ég er til að mynda hvergi gráhærður. Reyndar er ég hvergi sérlega hærður en ég VEIT að það er vegna þess að ég er ekki gamall. Ég ætlaði ekkert að blogga um þetta, enda kemur mér þetta nákvæmlega ekkert við. En sumt er betra fyrir mann að vita og ég þarf að vita meira um þetta. Ég finn bara ekkert um þetta í snarhasti á netinu, en ég finn hinsvegar helling af öðru stöffi sem tengist gráu hári. Ég komst til dæmis að því að samkvæmt launakönnun sem Verzlunarmannafélag Reykjavíkur lét gera árið 2000 fékk ljóshært fólk að meðaltali lægri laun en starfsmenn með dökkt, rautt, eða grátt hár. Þeir sem fengu hæstu launin samkvæmt þessari skrítnu könnun voru skolhærðir! Í sömu könnun fengust þær niðurstöður að þeir sem voru hæstir í loftinu, fengu líka hæstu launin, og að sama skapi fengu þeir lágvöxnu, lægri laun en aðrir.... Hver hefði trúa því?! Voru dvergarnir sjö þá með öllu launalausir? Er Davíð Oddson með lág laun líka? Niii... Menn voru samt farnir að átta sig á að háraliturinn skipti verulegu máli strax á 15.öld, því það eru til leiðbeiningar frá þeim tíma um hvernig eigi að lita grátt hár svart. Í það voru notuð fínt rifin granad-epli og grænar valhnetuskeljar, duft af gall-epli og álún.. sem er tvísalt, tildæmis af kalinsúlfati eða álsúlfati. Þessum efnum var blandað saman við olíu og brennistein og látið vera í hárinu í einn dag eða yfir nótt. Menn hafa því lagt snemma á sig að reyna að halda kúlinu og fela elli kerlingu, jú og etv að hækka launin sín. Þetta minnir mig á brandarann um þegar Stína tók eftir því að hárið á mömmu sinni var byrjað að grána og spurði mömmu sína af hverju hárið á henni væri byrjað að grána. Mamma hennar svaraði: Út af því að í hvert skipti sem að þú ert óþekk þá vex eitt grátt hár á höfuðið á mér. Þá sagði Stína: Vá hvað amma hefur átt þokkalega óþæga stelpu!

Þarf samt að fá að vita meira um hvernig getur staðið á því að fólk gránar svona ungt... Eru litafrumur að gefa sig í okkur eða hvað er í gangi þegar þetta gerist? Viti einhver þetta af ykkur sem enn nennið að lesa þezza þanka mína hér, er sá eða sú hin sama vinzamlegast beðin um að senda mér upplýsingar um það á joi@wc.is .

Jæja.. ætla að henda mér í bólið.. það er spinningur í fyrramálið og ég ætla að mæta! Morgunmaturinn minn verður eggjakaka og ég er strax farinn að hlakka til hennar...

Gnóttblogg :-)

Djö... Ég var varla búinn að senda inn bloggið mitt þegar ein vinkona mín var komin með vísindalegt svar við fyrirspurn minni varðandi gráa hárið og ég læt hana hér flakka á eftir. Kræst hvað mér leiðist að hafa ekki fundið þetta í hvelli sjálfur ! En hér kemur þetta semsagt:

Hár vaxa upp frá hársrótum og í þeim eru frumur sem framleiða litarefni sem kallast melanin (pheomelanin í rauðhærðu fólki). Þegar fólk tekur að eldast byrja þessar frumur að hrörna og við það minnkar framleiðsla þeirra á áðurnefndu litarefni. Almennt má gera ráð fyrir að þessi hrörnun byrji í kringum 30 ára aldur hjá körlum en 35 ára aldur hjá konum. Þessar tölur eru þó mjög breytilegar frá einum einstaklingi til annars. Athyglisvert er að fólk hefur tilhneigingu til að fá grá hár fyrr nú á dögum en áður. Þótt orsakir þess séu ekki þekktar til hlítar er talið líklegt að breytingar á mataræði og lífsstíl, svo og aukin umhverfismengun, hafi þar sitt að segja.

Til viðbótar við þessa eðlilegu hrörnun má nefna aðrar orsakir sem geta komið í veg fyrir framleiðslu melanins, svo sem áverka og meðfædda sjúkdóma. Meðal sjúkdóma sem hafa áhrif af þessu tagi er að minnsta kosti einn erfðasjúkdómur sem kallast Waardenburg-heilkenni (Waardenburg syndrome) og hefur fólk með þann sjúkdóm oft gráan eða hvítan lokk í hári auk annarra einkenna. Þá benda nýlegar rannsóknir á músum til þess að gallar í genum, sem hafa fyrst og fremst með starfsemi ónæmiskerfisins að gera, geti gert það að verkum að hár gráni hraðar en ella.

Takk Linda mín...

Góða nótt aftur kæra blogg :-)

Föstudagurinn 4.Júní- 2004 - uppfært klukkan 23:49:12

"Já, núna þekki ég þig sykurpúði!" sagði ég við sjálfan mig þegar ég vaknaði í morgun og sá að klukkan var ekki einusinni orðin sex. Hvaða rugl er það að það sé erfitt að slíta sig af koddanum árla morguns og hverskonar aumingjaskapur er það að vera ekki búinn að mæta í spinning í 3 vikur !?

Ég var með hressara móti þegar ég mætti í spinningtímann, en á móti mér tók "inströktorinn", ekki minna hress og heilsaði með handarbandi að þessu sinni. Ég finn að hann er að verða leiður á að kenna níu tíma á viku, því hann lét að því liggja að nú þegar menntaskólapíurnar væru hættar að mæta væru orðnir afar fáir eftir, og það væri eiginlega ekki hægt að kenna ef það mættu færri en fjórir. Sko..Suma daga getur hann ekki einusinni kennt þótt það séu 15 manns í salnum, svo þetta stenst bara ekki. híhh.. Nahh.. ég ætla ekki að dissa manninn, þetta er ljúfur drengur og hann á bæði góða tíma og slæma eins og við öll. Sjálfur hef ég líklega síst efni á að skjóta háðsglósum í kringum mig. Ég er bara á móti því að fella niður auglýsta tíma og vil að þeir séu haldnir, jafnvel þótt aðeins einn mætti. Tíminn í morgun var hvorki erfiður né innihélt skemmtilega tónlist, en það var hinsvegar gott að vera mættur aftur, og vonandi hef ég dug í að mæta aftur að lokinni helgi.

Þegar ég kom heim tók ég fram ýsuflak og möndlaði mér morgunmat. Þetta var einfaldur ofnréttur, fitulítill og léttur sem innihélt auk ýsunnar að sjálfsögðu, rauðlauk, rauða papriku, banana, brokkolí og hrísgrjón, en síðan tætti ég bæði hefðbundinn ost ásamt gróf-tættum paramesan yfir. Ég bakaði fyrst bara ýsuna og laukinn ásamt nokkrum dropum af sítrónusafa, en henti svo hinu gumsinu yfir þetta, kryddaði með aromati og pínu af hvítum pipar. Þetta var skemmtilegt, tók ekki nema 25 mínútur að græja, og var nákvæmlega eins og ég hafði huxað mér það. Létt í mallann minn og ekki þungt fiskibragð í munni eða fiskiropi frameftir morgni.. *hrollur*

Jæja.. more l8ter 2day..

Seinnipartinn sótti ég litla drenginn minn á leikskólann en þar hafði hann teiknað fjársjóðskort og tilkynnti mér að við þyrftum að fara í leiðangur saman, og ég mætti engum segja frá ferðinni. Leið okkar lá eins og mig hafði grunað í leikfangaverslun í miðbænum og við fórum nákvæmlega eftir korti drengsins inn í búðina og námum ekki staðar fyrr en við ákveðna hillu innst í búðinni. Þar sagði sá stutti hróðugur, "Hérna er þetta Pabbi.. fjársjóðurinn!". Í rekkanum voru allskonar lögreglugræjur og það sem hann var að leiða mig að, var hvellhettu-byssa með byssubelti og öllu. Þetta var það sem hann hafði þá undirbúið alla vikuna. Einhverntíman gaf á út þá yfirlýsingu að ég myndi ALDREI gefa barninu mínu byssu til að leika sér að, og reyndi að útskýra fyrir honum að mamma hans myndi líklega saga af mér löpp ef hann kæmi heim til hennar með svona græju, en hann sagðist vera að biðja mig kurteislega, og þá yrði ég að kaupa þessa byssu, og ég mundi réttilega eftir að hafa sagt honum að ef maður bæði kurteislega um eitthvað, þá virkaði að það oftast. Við fórum því með skotvopn út úr búðinni, drengurinn yfir sig ánægður en pabbinn kvíðinn yfir afleiðingum kaupanna og að auki með móral yfir að hafa brotið "prinzipp".

Mamma hans sótti hann síðan í vinnuna til mín rúmum klukkutíma seinna og ég fékk augnaráð. híhíh.. og slepp líklega með það, en veit með sjálfum mér að ég hefði betur fengið drenginn ofan af þessu eða notað orðið sem ég nota mikið í vinnunni... "NEI"...

Kvöldið er búið að vera verulega annasamt, enda er ég undirmannaður þessa helgi. Á eftir ætla ég að skella mér í ballskák með vinnufélaga en halda síðan heim á leið. Í fyrramálið ræðst ég til atlögu við rótarniðju fyrrum 17 metra ház grenitrés í bakgarðinum hjá mér, en rætur þess eru algjör skrímsli og ummál þeirra eins og læri á offitusjúklingi. Ég verð ábyggilega marga daga að ná þessum skratta upp, svo það er allt eins gott að byrja á morgun og taka smá skorpu.

G-nótt blogg, skjáumst á morgun.

Fimmtudagurinn 3.Júní- 2004 - uppfært klukkan 23:50:55

Já, ég veit að ég hef ekki uppfært bloggið mitt núna í heila tvo daga, en það stafar af miklum önnum vinnunni, svo og löngum vinnudögum. Undanfarna daga hef ég vart vitað af mér frá því ég yfirgef vinnustaðinn og þar til ég rumska næsta morgun, til að mæta aftur í vinnuna. Ég kann því vel að vinna mikið en nú hef ég slegið það mikið á verkefnabúnkana mína að ég verð ekki í neinum vandræðum með að blogga eins og maður á næstunni. Þessa tvo daga hef ég farið á æfingar báða dagana, en sleppti því hinsvegar í dag. Mórall yfir æfingaleysi plagar mig því ekki eins mikið og síðustu viku sem var "alþjóðleg aumingjavika æfingalatra".Þegar ég sest niður til að fara yfir þessa daga í því skyni að meta þá með sjálfum mér, stendur fátt uppúr annað en að ég varð afar glaður að heyra að forsetinn hafði vísað fjölmiðlafrumvarpinu til þjóðarinnar og gefið forsætisráðherra þar með fingurinn. Ég sem ætlaði að kjósa Ástþór Magnússon, bara af því að hann er svo skrítinn í framan, en ætla nú að kjósa Ólaf Ragnar Grímsson í næstu forsetakosningum, því hann er maður lýðræðislegra vinnubragða og hefur nú sýnt það í verki.

Sonurinn minn litli kom með mömmu sinni í heimsókn hingað niður í vinnu í gærdag, og var nýkominn úr klippingu, og var ofsalega montinn með nýju greiðsluna. Hann var mikið farinn að huxa um hárið á sér um helgina sem var líka orðið þónokkuð mikið eins og sést á myndinni hér til hliðar, og vildi að ég setti gel í það og greiddi það síðan allt aftur í því skyni að "auka kúlið". Í gærmorgun höfðum við feðgar síðan ætlað að fara í talþjálfun, en skömmu fyrir tímann fékk ég "smezz" frá talfræðingnum þar sem hann sagðist þurfa að afbóka tímann okkar af óviðráðanlegum orsökum. Við verðum því að bíða heila viku í viðbót eftir að fá að fara þarna, en síðast skemmtum við okkur konunglega og fórum á kostum í þeim prófum sem fyrir okkur voru lögð. Litli engillinn hefur nú óskað sérstaklega eftir því að ég sæki hann á leikskólann á föstudaginn, því hann sagðist þurfa að deila með mér góðri hugmynd þegar við hittumst næst. Hugmyndin væri hinsvegar leyndarmál, svo ég yrði að bíða þar til ég næði í hann á leikskólann seinnipartinn á föstudaginn. Eitthvað segir mér að þetta sé viðskiptahugmynd og hún tengist leikfangaverzluninni á Glerártorgi. Sennilega "yfirtökutilboð", eða að hann ætli að draga mig þangað til að kaupa trommusett sem ég hafði nefnt að við yrðum að fá fyrir sumarlok, til að geta stofnað almennilega hljómsveit. Það kemur allt í ljóst á morgun.

Í kvöld er ég að huxa um að skella mér á kvöldæfingu um áttaleytið til að bæta úr æfingarleysi dagsins, en síðan er það spinningur í fyrramálið með tilheyrandi upprifjun og gleði. Ég man varla hvernig spinningkennarinn lítur út, né í hvaða átt maður á að hjóla.

Brb.. ætla heim að sækja íþróttafatnaðinn, og blogga meira í kvöld. Ég er nefnilega búinn að sakna þín blogg.

More l8ter...

Ok, fór á æfingu og tók hana með hraði, hljóp 1200metra í einum hvelli og bauð síðan líkamanum upp á brjóst og bakæfingar og þetta var svakafín æfing. Það voru aðeins fleiri í stöðinni en síðast þegar ég fór á kvöldæfingu, en það breytti engu, og mér líður afar vel að æfa þarna. Ég skaust heim eftir æfinguna og þar fann ég pabba úti í garði með úðabrúsa á bakinu, hálfur inn í runna. Ég sagði nótla "Pabbi, ertu að leita þér að einhverju að borða?", en hann sagðist vera að eitra fyrir maðki. Það hlýtur að vera betra að vera ekki inni í runnanum sjálfur meðan maður eitrar, en hann var reyndar bara að skoða lítið og skíthrætt maðkakríli þarna inni þegar mig bar að garði. Minnið er greinilega ekki upp á það besta hjá mér, því ég hafði víst rætt þetta við hann í morgun og hann þá boðist til að koma og úða garðinn minn. Hann á nebla græjur og efni í þetta þessi indæli og bezti pabbi í heimi. Djö hvað þessir ormar eru í slæmum málum! Enda eiga þeir ekkert með að bjóða sér í mat á kostnað fegurðar og glæsileika garðsins míns.

Ég reyndi að lesa mér til um þessi kvikindi sem voru byrjuð að "klippa runnana" mína, og við nánari eftirgrennslan sýnist mér að um sé að ræða fiðrildalirfur, en þær eru algjörar hakkavélar þegar þær komast í almennilega runna. Lirfurnar eru víst kallaðar "haustfetar" og snemmsumars vaxa þær úr grasi og hætta beitinni þegar þær eru fullvaxnar en láta sig þá síga niður í grasið til að púpa sig. Hmm.. "ahh, rosalega sem ég þarf að púpa" hmm.. hljómar skringilega.. Held að þeir hafi heldur engin samskipti sín á milli.. liggja bara á laufblaði og éta á það gat. Iss.. svo eru þetta etv bara einhverjir ormaskrattar sem tengjast nákvæmlega ekki neitt fiðrildum, en ég man að síðasta sumar náðu skepnurnar að drepa fyrir mér kúlurunnann minn, og hann var fyrir vikið "Sahara-bush" allt síðasta ár. Það skal ekki gerast í ár hinsvegar!

Jæja, ég ætla að hafa mig heim á leið núna, klukkan að detta í miðnættið, og ég þarf að sofna snemma til að vakna sprækur í spinninginn í fyrramálið. Heyrði hjá vini mínum sem fór í tíma í gær að kennarinn væri farinn að vera með þessa líka ofsagóðu tíma. ok.. skoðum það í fyrramálið.

G-nótt blogg :-)

Sunnudagurinn 30. maí & Mánudagurinn 31.maí - 2004 - uppfært klukkan 23:58:59

Að þessu sinni slæ ég saman báðum dögunum kenndum við hvítasunnu, því þeir voru bæði afar svipaðir, og síðan var ég ekki í blogg-stuðinu á sunnudeginum. Þessi helgi einkenndist mestmegnis af garðvinnu, en góða veðrið stendur líka uppúr, ásamt gæðastundum með Minime.

Mér varð huxað til þess hve tímarnir hafa breyzt, því að í gamla daga var hvítasunnuhelgin djammhelgi dauðans, og reyndar oftast fyrsta sumarsins þar sem fólk frá Akureyri hrannaðist austur í Vaglaskóg til að skemmta sér framundir morgun. Ég man að maður fór jafnvel á puttanum austur og texti úr Útihátíðalagi Greifanna frá Húsavík átti vel við þann tíma:

Upp á palli, inn í tjaldi, út í fljóti, vonandi skemmtið' ykkur, illa drukkin, inn í skógi, hvar er tjaldið? Vonandi skemmtið' ykkur vel!

Á þeim tíma var ég nótla eins og ég er í dag stakur bindindismaður og ávallt prúður og góður drengur, svo textinn á ekki við að því leyti :-) En ef einhver hefði sagt við mig, "Jói.. eftir 15 ár verður þú heima í garðinum við húsið þitt með græna hanska á höndunum að snyrta rósirnar þínar", hefði ég skellt uppúr og sagt, "...hurðu vinur.. hver er að passa þig"?

En svona er þetta.. Ég myndi ekki undir neinum kringumstæðum vilja skipta á því hlutskipti að vera heima að stússast í garðinum og hafa litla snáðann minn hjá mér að skoppa í kringum mig prílandi grobbinn í trjánum eða tínandi fífla til að gleðja pabba sinn... eða reyndar reyna að selja honum vendina. Hann virðist hafa einhver viðskiptagen í sér, hvaðan sem þau koma...

Eitt sem ég var að velta fyrir mér á hvítasunnudag, og beit mig pínu. Hvaða ofur-heilagleiki er þetta með að matvöruverslanir eins og 10/11 megi ekki hafa opið, en síðan mega bensínstöðvarnar selja bæði mjólk og brauð til miðnættis þennan sama dag. Molbúaháttur yfirvalda þessa lands er með svo miklum ólíkindum að maður á stundum ekki orð yfir því að enn skuli ekki vera búið að slá af alla þessa lögboðnu lokunardaga verzlana vegna ríkistrúar og að markaðurinn fái bara að ráða þessu sjálfur. Líkt og með aðra svona hátíðisdaga ársins, mundi ég enganveginn hvað hafði gerst upphaflega á hvítasunnudag, og fletti því upp til að vera viss. Við höldum þennan dag hátíðlegan vegna þess að á hvítasunnudag tóku postularnir á móti heilögum anda. Þeir töluðu tungum, eða töluðu þannig að hver og einn nærstaddur skildi þá líkt og þeir töluðu á hans móðurmáli, en þar voru nótla menn af mörgum þjóðernum eins og gengur. Menn hafa aðsóknartölurnar fyrir þennan dag fyrir 2000 árum á hreinu, því 3000 manns létust víst skírast til kristni þann daginn og því greinilega geggjað að gera hjá strákunum. Þessi þrjú þúsund voru fyrsti kristni söfnuðurinn, og það er án efa mjög gott mál. Það er líka út af þessu sem 10/11 var lokuð á hvítasunnudag, einmitt þegar alla vantaði mjólk, brauð og grill-kjöt. Ég vil komast í búðir þegar mér hentar, óháð því hvað menn voru að brasa fyrir 2000 árum síðan, og treysti mér fullkomlega til að ákveða sjálfur hvernig ég haga deginum mínum, eða held upp á hátíðisdaga þeirrar trúar sem ég hef og ber virðingu fyrir. Ég þarf ekki aðstoð yfirvalda til þess. Gad.. nú hljóma ég eins og trúlaus "anarkizti", en trúið mér.. ég er hvorugt. Ég sé bara ekki hvað er ókristilegra við 10/11 en við verzlun Olíufélagsins, og vil að Baugur setji upp bensíndæli upp við Kaupang, svo verzlunin megi veita nauðsynlega þjónustu á dögum sem þessum.

Við feðgar höfðum ætlað í sveitaferð um helgina, en guttinn notaði "gerðu-það-pabbi-minn-aðferðina" til að komast hjá því að yfirgefa garðinn og sjá geitur í sveitinni og það kom til að því að hann hafði helling af krökkum úr nærliggjandi húsum til að leika við, og það varð eðlilega að ganga fyrir að hans mati. Þessa helgi sagði hann mér að þegar hann yrði fullorðinn maður, yrði ég gamall maður, og afi hans einnig. En þegar ég spurði hann hvort mamma hans yrði ekki líka gömul kona á þeim tíma, fullyrti hann að svo myndi ekki verða og talaði að mikilli sannfæringu þegar hann sagði ákveðinn á svipinn. "Mamma verður aldrei gömul, en báðar ömmur mínar verða orðnar rosa gamlar þegar ég verð stór maður með vöðva", og svo benti hann á upphandlegginn á sér. Líklega er töluverður sannleikur í þessum orðum drengsins, eins og svo oft áður.

Við elduðum okkur góðan mat um helgina, og að kvöldi hvítasunnudags, settist ég inn í stofu með ítalzka hráskinku ásamt ristuðum furuhnetum og lét líða úr mér í lok hins heilaga dax. Ég verð feginn að komast í vinnuna á ný, enda fæ ég hálfgerða skróp-tilfinningu þegar koma þetta langar helgar, án þess að ég mæti almennilega til vinnu. Núna stekk ég í sturtu, og skuttla mér síðan í rúmzlið.

Gnótt blogg..

Laugardagurinn 29..Maí - 2004 - uppfært klukkan 21:52:55

Í morgun gerði ég heiðarlega tilraun til að horfa á formúluna, en tapaði fljótlega áttum og snéri mér að morgunblaðinu. Guttinn hafði sótt legókubbana sína og hvolft úr tveimur fötum af slíkum uppi í rúmi hjá mér, svo þetta var ákaflega notaleg morguntund hjá okkur. Ég er enn með leifar af höfuðverknum sem ég hafði líka haft í gærkvöldi, en þó ekki eins mikinn. Við strákarnir borðuðum Cheerios og súkkulaði-múslí í morgun/hádegisverð, enda hvorugur með mikla matarlyst, aldrei þessu vant. Klónninn fór með mömmu sinni í bíó eftir hádegið og ég notaði tækifærið og hófst handa við að tosa upp restarnar af trjánum sem voru höggvin úr garðinum í fyrra. Rosalega sem ég skil hversvegna þessi tré fjúka ekki oft um koll í óveðrum. Ræturnar á þessum skröttum eru andstyggilega sverar og ná svo djúpt að mér fannst ég heyra áströlsku þegar ég fór sem dýpzt. Leigjandinn á neðri hæðinni reddaði mér líka þokkalega með því að rétta hjálparhönd, því ég hefði pottþétt ekki náð að klára þetta á einum degi ef ég hefði reynt við þetta einn.

Í dag fékk ég að heyra frá einum af mínum bestu vinum að ég væri "dóni", en vinurinn sagðist samt ekki hafa tíma til að segja mér hversvegna ég væri það, eða hvað ég hef gert til að ávinna mér þessa vafasömu nafngift. Sagðist segja mér það bara seinna bara... Suma hluti vill maður nefnilega heyra, og þrátt fyrir að ég reyni ávallt að sýna af mér fyllstu kurteizi, getur manni hæglega yfirsést og lít ég svo á að umræddur vinur hafi verið að gera mér greiða með tilkynningunni, þótt ástæður lágrar einkunagjafar hefðu gjarnan mátt fylgja. Sannir vinir ættu til dæmis að segja vinum sínum þegar þeir eru með sjáanlegan hormola í nefinu sem flaxast um í síðu nefhári, benda manni á skyr í munnvikjum, flösu á herðunum, augnstírur, svita- eða táfýlu, svo ekki sé minnst á andremmu. Slíkar ábendingar hljóta að vera mikils virði og ber að taka alvarlega, svo ekki sé meira sagt.

Annars var dagurinn minn með litla stúfinum mínum með bezta móti, og mér líður afskaplega vel að eyða með honum dögunum. Ég er líka farinn að hlakka til sumarfrízinz með honum þegar sumarlokunin hefst á leikskólanum. Við erum búnir að plana að fara suður á land og fara í húsdýra og fjölskyldugarðinn eins og við gerðum síðasta sumar, og eins langar mig að prófa að fara með honum í tjald-útilegu. Jafnvel þar sem við getum veitt fiska saman, safnað saman eldiviði og sprekum og setið við varðeld að kvöldi með tilheyrandi spjalli.

Brb.. síminn...

Ok.. Gott símtal.. Ég er ekki dóni, það lá bara illa á þeim sem afhenti mér titilinn slæma í dag, svo ég er aftur bara venjulegi óskemmtilegi aulinn sem er búinn að vera latur að fara á æfingar í vikunni og man ekki neitt stundinni lengur. Sem er fínt. Ég er glaður og sit hér sáttur klukkan hálf tvö á laugardagsnóttu. Vil ekki fara að sofa, en neyðist líklega til þess á endanum.

Ætla að tína saman dót í herbergi sonarins og færa hann í sína holu. Hann sofnaði í minni, en kom með jöfnu millibili fram í eldhús til að tilkynna mér að hann væri hreykinn af mér. *ískr* Gott innræti þessa gullmola míns kemur mér ekki á óvart, en hvar læra þessar gersemar svona sæt orð? "Hreykinn"... Ég á yndislegt barn :-)

Ok.. er að verða softí og farinn að skemma hörku-ímyndina mína... hafi hún einhverntíman verið sterk... syeah..

G-nótt blogg...

Föstudagurinn 28..Maí - 2004 - uppfært klukkan 00:01:12

Þennan daginn er fátt að frétta úr Jó-heimum og dagurinn með hefðbundnu sniði, þó að því undanskildu að ég sleppti öllum æfingum í dag. Morgunæfingin mín féll niður vegna þess að ég er auli, og hádegisæfingin féll niður vegna anna í vinnunni. Með öðrum orðum, vegna hæfilegrar blöndu aumingjaskapar og æfingaleti.

Vinnudagurinn var reyndar annasamur, en veðrið hefur leikið svo mikið við okkur hér á norðurslóð að ég dreg fyrir gluggana á skrifstofunni til að mig langi minna út að sleikja ís. Ég sótti klóninn minn á leikskólann og síðan fórum við á bílaverkstæði hjá pabba gamla þar sem við drukkum kaffi. Fyrir "drekkutímann" gangsettum við hinsvegar gamalt mótórhjól sem ég hef átt síðan ég var 14 ára, sem er 74 módel af Hondu súpersport. Það var líka súper-mikið sport fyrir guttalinginn að fá að fara í ökuferð á hjólinu um bílastæðið og hann æpti af kátinu, milli þess sem hann frussaði mótorhjólahljóð með munninum til að auka fílinginn þessar mínútur sem hjóltúrinn gekk yfir. Hann sagði mér að hann ætlaði að verða mótorhjólalögga þegar hann yrði stór, en samt "góð mótórhjólalögga"... ok.. gott að taka það sérstaklega fram, því allar svoleiðis löggur hljóta að vera geggjað vondar.. hehe.. Það segir sig alveg sjálft!

Þegar við komum heim fyllti ég uppblásna sundlaug af volgu vatni úti í garði þar sem kúturinn buslaði meðan ég undirbjó að fjarlægja rótarniðjur í framgarðinum. Ég fer í það af fullum krafti á morgun... ef morgundagurinn verður þurr. Kvöldið leið hratt og við feðgarnir sofnuðum saman upp úr átta, og ég dottaði í smástund. Ég hafði ætlað niður í vinnu að ljúka nokkrum ókláruðum málum, en var með svo mikinn höfuðverk að ég lá fyrir heima og dormaði fram undir miðnættið. Og hér sit ég og skráset daginn minn. Dag þar sem fátt var að frétta, en dagur sem var samt afar góður.. Nákvæmlega eins og þeir eiga allir að vera.

Fimmtudagurinn 27..Maí - 2004 - uppfært klukkan 00:00:14

Guttinn spurði mig við matborðið í gær "hvort hænur færu hátt upp í himininn" þegar þær enduðu jarðvist sína í þessum heimi, og ég verð að viðurkenna að þótt ég hafi sagt "Já, ekkert smá", og það án þess að hika, þá huxaði ég um þetta í kvöld. Ef þær upplýsingar sem ég gaf stráknum í kvöld reynast réttar er ótrúlega mikið af kjúklingum þarna uppi. Það hlýtur að vera algjört brjálæði! .. og lyktin!? Ég vona að hann spyrji mig ekki hvort englar prumpi og hvort það komi líka vond lykt við þær aðstæður, því ég myndi lenda í vandræðum í þeim pælingum. Ég hef áður komið inn á það hér, að mýs hljóti að trúa því að leðurblökur séu englar, og vita ekki að allir englavængir eru hvítir. En fá allir svoleiðis sem verða englar? Líka hrafnar? Hvað fá hænur í himnaríki ?.. hendur ?

Nihh, vitiggi, en spurning stráksins fannst mér góð, og dýpri þegar ég fór að velta þessu meira fyrir mér. Ég held að þegar við verðum fullorðin. hættum við að hafa kjark í að spyrja skrítnu spurningana, jafnvel þótt okkur langi alveg að vita svörin við þeim.Dagurinn minn var annars hreint út sagt dýrðlegur, enda ekkert annað hægt á jafn sólríkum sumardegi. Sumarið er komið og ég finn hvað það birtir mikið yfir öllum á svona dögum. Meira að segja konurnar á bæjarskrifstofunni brostu þegar ég kom þangað inn um hádegisbilið... ok.. þær brostu ekki út af eyrum, en ég sá smá gleði öðrumegin á einni konunni sem vinnur þarna sem gjaldkeri... nema hún hafi bara verið með vindverki... eða tannpínu.... Ni, það er staðreynd. Fólk er glatt þegar sólin skín, bæði inn í sér og að utan.. sem er gott !

Ég fór á hádegisæfingu og tók brjóst- og bak-æfingar eftir nokkra kílómetra á færibandi. Ég fann stillingu á hlaupabrettinu sem lækkar það að framan, svo maður fær svona "niður-brekku-fíling" á hlaupunum.. djö.. nú svindla ég pottþétt alla daga og hleyp vegalengdirnar allar niður í móti... sem ku reyndar vera sérlega óhott fyrir hnén á manni. En það er auðveldara að stíga brettið með nokkurra gráðu halla niður á við... það er ekki spurning... Mér finnst vanta stillingu á hlaupabrettin sem heitir "Meðvindur". Það var gott að komast á æfingu og mórallinn yfir einnar og hálfrar viku æfingarhléz fer dvínandi við hverja æfinguna.

Vinnudagurinn var "greit", eins og þeir flestir en ég sótti MiniMe um fjögurleytið og hafði hann með mér á skrifstofunni þar sem við kláruðum vinnudaginn okkar. Hann virðist kunna vel að meta það að fá að dingla með manni, frekar en að fara í einhverja "viðbótarpössun" eftir leikskólann, og þetta hentar mér líka vel. Mér finnst gott að hafa hann með mér, og enn betra að sjá að hann fílar það. Eftir vinnu fórum við svo heim, og elduðum okkur kjúklingabringur, og sennilega hefur þessi "hænu-pæling" stráksins kviknað vegna þessa. Ég skellti bringunum fyrst í nokkrar mínútur á grillpönnu, lang-risti þær síðan og setti Feta-ost inn í brjóstið, ásamt örfínum eplabitum.. bara svona til að prófa, og þetta var svaka gott eftir korter í eldföstu móti, við 220°. Við strákarnir borðuðum með þessu ferskt salat, hrísgrjón og sósu sem var möndluð úr grænmetiskrafti, rjóma, ferskum flúðasveppum, svörtum pipar og smá "dazzi" af undurblíðu koníaki, já og smá rifberjageli "frá gömlu fabrikkunni" líka. *glorr* Eftirrétturinn voru síðan ferskir ávextir með nákvæmlega engu nema þeim sjálfum. Ljótaldinn, vatnsmelóna, ananas og kiwi steinliggur eftir góða máltíð og vatn að drekka með. Ég finn að ég get borðað endalaust þegar mér finnst eitthvað gott... sem er vont... því þá fæ ég síðann maga og lafandi hné.

Við horfðum á teiknimynd um gaulverjann Ástrík frá Gallíu, en lásum síðan bækur þar til guttinn sofnaði, en þá fór ég í tiltekt milli þess sem ég stalst á netið að stússast. Ég ætla ekki í spinning í fyrrmálið, því ég veit að ég verð of syfjaður... Fer bara í næstu viku.. jájá.. næstu viku...

G-nótt blogg.

Miðvikudagurinn 26..Maí - 2004 - uppfært klukkan 17:00:00

Það er svo skrítið með það, að þegar maður les um einkenni sjúkdóma eða krankleika af ýmsum toga, þá finnur maður alltaf eitthvað sem passar svo vel við mann sjálfan. Ekki ósvipað því þegar maður les stjörnuspánna sína. Í morgun var ég að lesa á netinu um síþreytu áður en ég fór í vinnuna og komst að því að ég ber ótrúlega mörg merki þessa nútíma krankleika sem marga hrjáir. Ástæða lesningarinnar er náttúrulega sú að ég fór ekki í spinning í morgun, og er með móral yfir því. Sjáiði hérna...Ég las þetta til dæmis:

"Síþreyta einkennist af stöðugri þreytu sem byrjar nokkuð skyndilega og getur staðið yfir vikum eða mánuðum saman. Önnur algeng einkenni eru til dæmis hægari hugsun, lélegt minni, einbeitingarleysi, fælni, kvíði, þunglyndi, of lítil eða of mikil svefnþörf, vöðva- og liðverkir, hitaslæðingur, hálsbólga, meiri viðkvæmni fyrir hita og kulda, óvenjulegir höfuðverkir, ljósfælni, óregla á hægðum og munn- og augnþurrkur. Þessi einkenni þurfa þó ekki að vera öll til staðar hjá sama sjúklingnum."

Kræstur.. ég er måske "hitalaus", laus við "liðverki" og algjörlega laus við "óreglu á hægðum" ásamt "augnþurrki", en margt hinna er gjörsamlega eins og því hafi verið stolið úr blogginu mínu! hehe.. djö!

Reyndar rakst ég líka á einkenni Ebóla-veirunnar hjá mér, en hún er auðvitað með öllu óþekkt á Íslandi og berst frá dýrum í menn, en bólan sú er kennd við ánna Ebólu í Austur-Kongó sem hét reyndar Zaír fram til 1997, og er núna Súdan. Sýkingar á Ebólu hafa verið eingöngu bundnar við Afríku, svo ekki er Jói að skrópa í spinning út af henni ;-) Ég sá líka á netinu í morgun, að ég gæti huxanlega kennt "Háfjallaveiki" um þennan aumingjaskap í mér, nema að hana fá menn ekki þeir séu að ferðast upp á há fjöll á mjög skömmum tíma... og ég hef ekki farið upp á Everest síðan ég veit ekki hvenær.

Ég fann ótrúlegustu sjúkdóma þar sem var að finna einkenni sem maður gæti huxanlega heimfært upp á sjálfan sig, allt frá "Vélinda-bakflæði" með tilheyrandi ropum og hikztum, til "Hundaæðis" og meira að segja fann ég nokkuð greinleg einkenni afar sjaldgæfs sjúkdóms sem eingöngu leggst á "kynóða" íkornategund í Suður-Ameríku.. svo þetta er líklega eins og áður segir ekki ósvipað stjörnuspánni.. maður pikkar það út sem við á.. og hefur síðan áhyggjur, eða gleðst yfir góðri spá ;-)

Niðurstaða pælinganna minna er sú, að ég er fullkomlega frískur, svo langt sem ég veit og það sem hrjáir mig er einungis leti og linkind. Morgun-leti sem kemur til af því að ég fer of seint að sofa, og eftir nokkra daga frá æfingum er líka erfiðara að festa sig aftur í þeirri rútínu sem maður hafði komið sér upp fyrir æfingarhléið. Nú verður hinsvegar bætt úr því, hvað sem tautar og raular ! Ég þarf fyrr í bælið og þarf að verða fyrr þreyttur á kvöldin. Í kvöld ætla ég til að mynda að prófa að skella mér á sérstaka kvöldæfingu, og hlaupa eins og 5 kílómetra... ef ég nenni... Hádegisæfingin datt nefnilega uppfyrir í dag, vegna þess að ég nýtti hádegis-klukkutímann minn í garðvinnu.

Í dag kom nefnilega vörubíll heim að húsinu og tók allt grjótið fyrir mig sem ég nennti ekki að taka um helgina, moka í hjólbörur og keyra í burtu á kerru. Þetta kostaði ekki nema 5þúsundkall og ég naut þess innilega, að sjá verkið sem ég hef verið að ýta á undan mér, hverfa eins og dögg fyrir sólu á korteri. Mér reiknast þannig til að vörubílstjórar séu með 20kall á tímann þegar vel árar, 160þúsund á dag miðað við átta daga vinnuviku, 800þúsund á viku ef þeir vinna ekkert um helgar, og þá 3,2 milljónir á mánuði. Rúmar 38 feitar milljónir á ári.. Hmm.. ég er etv á rangri hillu í lífinu. Spurning um að fá Glitni til að kaupa bíl handa mér og taka grjót úr görðum fyrir menn sem nenna engu. Ég er hvort eð er "úti að aka" alla daga ;-)

Brb.. stekk smá út í sólina..

Jæja, þetta var stutt sólbað, enda var kominn kvöldmatartími áður en ég vissi af. Ég lét mig hafa það að fara á æfingu í kvöld og hljóp nokkra kílómetra ásamt því að taka smá axlir og handleggi. Ég man reyndar núna að ég átti samkvæmt prógramminu að taka brjóst og bak, en ég geri það bara á morgun. Aðal-atriðið var að mæta og hreyfa á sér afturstuðarann. Að því loknu fór ég og var viðstaddur heims-frumsýningu á myndinni The Day After Tomorrow, eða "Ekki á morgun heldur hinn" í betra bíóinu, þar sem var mættur sæmilegur fjöldi fólks til að sjá þessa snilldargóðu náttúruhamfaramynd. Ég ætla ekki að plögga hérna á prívat-blogginu mínu, en ég mæli eindregið með ræmunni atarna. Að því loknu skuttlaðist ég heim, en gleymdi þá að einn starfsmaður fyrirtækisins var að vinna sitt síðasta kvöld, því hann er að flytja til Bandaríkjanna um tíma. Það er hefð fyrir því að kveðja vinnufélaga sem hætta með því að hrekkja þá síðasta vinnudaginn, svo ég mátti ekki missa af þeirri gleði... Ég skellti mér því aftur niður í vinnu. Gaurinn var plataður út á stétt og þar spjallaði einn við'ann meðan annar laumaðist upp á þak með fötu fulla af vatni, en um leið og gusan lenti á honum og hann leit upp, sprautuðum við á hann með einni af brunaslöngum hússins. Ég náði meira að segja að sprauta líka á þann sem hafði staðið og spjallað við hann, en sá lentir iðulega í því að fórna sér fyrir málstaðinn við þessa aðstæður.

Það er skemmst frá því að segja, að hann var ekki mjög glaður, en við urðum það hinsvegar. Það þarf oft ekki mikið til að gleðja mann, og þetta lítilræði dugði svo sannarlega. Núna sit ég heima og velti fyrir mér hvað ég sé hræðilega svangur, en á sama tíma hvað sé andstyggilega óhollt og fitandi að borða áður en maður fer að sofa... Sem minnir mig á að ég las einhversstaðar að Súmó-glímukappar sofa alltaf í þrjá tíma eftir máltíðir.. bara til að þeir verði örugglega stórir og feitir... aha.. einmitt það sem maður vill.. Verða "feitur með bleyju í Japan". Ég má ekki við því... Ég hef heldur ekki háralagið í Súmó'ið.. En þessar legghlífar gætu blivað !

hmm.. eha?

G-nótt bloggízh...

Þriðjudagurinn 25..Maí - 2004 - uppfært klukkan 17:00:00

Það kemur mér á óvart, að á meðan ég man vart hvað ég gerði fyrir tveimur klukkustundum, og hvað þá hvað ég gerði í gær, þá virðist ég muna suma hluti betur. Til dæmis seinnihlutann af fyrirsögninni.. sem er: Galar, krunkar, geltir, hrín, gneggjar, tístir, syngur. Ætli ég hafi ekki verið neyddur til að syngja þetta á skóladagheimilinu í gamla daga.. Mig grunar það..

Dagurinn í dag er búinn að vera æðislegur. Ég vaknaði snemma og sauð mér hrísgrjón, en ég átti afgangs brúna rjómasósu með sveppum frá því á sunnudaginn eða laugardaginn, þegar borðaðar voru lundir úr litlu lambi sem hafði verið fórnað á altari neyslusamfélagsins, svo ég mætti ryðja því í mig. Saman við þetta hrærði ég út í grjónin pabriku og paramesan-osti sem gerði fyrirtaks morgunmat. Ég fór snemma í vinnuna, því það var mæting á leikskólann klukkan hálf tíu, þar sem sonurinn sæti beið eftir mér brosandi, því við vorum á leið í rútuferð út í sveit að elta gamla geit. Við fórum heim að bænum Þríhyrningi í Hörgárdal og fengum að skoða allskonar dýr. Halda á nýfæddum lömbum, láta kindur stanga okkur, fengum að koma við kýr og gefa kálfum að borða. Rúsínan í pylsuendanum var þegar guttinn fékk að setjast undir stýri á gamalli dráttarvél, en það rokkaði hrikalega! Þarna voru saman komnar tvær deildir á leikskóla sonarins ásamt drjúgum slatta af myndarlegum mömmum... sem var fínt :-) Ég náði síðan að vinna í tvo tíma eftir sveitaferðina, en þá sótti ég guttalinginn aftur, og nú til að fara með hann til læknis að láta skoða eyrum hans, en það lekur einn ógeð úr því vinstra. Guttinn stóð sig vel og við fengum einhverja dropa til viðbótar því sem hann er að taka, en það ætti að duga tila ð drepa sýkingarnar í greyinu.

Þarf að vinna eitthvað í kvöld, sökum þess hve lítið ég var við á kontórnum í dag, en sveitaferðin reddaði deginum, bæði hjá mér og litla pjakki, og það ískraði í honum af kátínu yfir túrnum, þegar við rifjuðum hann upp í bílnum á leiðinni af leikskólanum. Við eyðum svo seinnihluta vikunnar og framyfir helgi saman strákarnir og ég er strax farin að hlakka til að fá þennan pabbastrák heim.

Brb.. more later..

Uhmm. já.. ég setti nokkrar myndir úr sveitaferðinni inn á heimasíðu litla hnoðrans sem sést með því að smella hér. Ég myndi lækka í hátölurunum ykkar áður en þið farið þarna inn, því það er lyftumúsík á þessum síðum..

Mánudagurinn 24..Maí - 2004 - uppfært klukkan 23:54:23

Þegar ég rifja upp þennan dag, að honum loknum stendur það upp úr að ég tapaði hroðalega í ballskák í kvöld. Vinnudagurinn hafði verið góður, og ég komst á hádegisæfingu sem var fyrsta æfingin mín í tæpar tvær vikur og mér leið eins og "the new kid in school". Athyglivert hvað manni finnst alltaf erfitt að mæta á æfingar eftir svona hlé en sem betur fer þá gerist þetta ekki oft. Ég hljóp tæpa fjóra kílómetra og lyfti örlítið, en varð síðan að hætta og haska mér aftur til vinnunnar, þar sem ég sat á kontórnum framyfir kvöldmat.

Klukkan átta hringdi vinur minn sem vinnur í næsta húsi við vinnustaðinn minn og dró mig með sér á skotæfingarsvæðið þar sem við brutum nokkrar leirdúfur, en ég er hættur keppni í greininni í bili, enda er hittnin mín ekki keppnisgjaldanna virði, svo þetta flokkaðist undir "æfingu fyrir gæsaveiðitímabilið" sem hefst eftir miðjan ágúst.

Eftir æfinguna stökk ég heim, skipti um föt og skuttlaðist með vinnufélögum í ballskák, eða "pool". Vanalega tapa þeir báðir fyrir mér... en í þetta skiptið var mér ekki bara rúllað upp, ég var flengdur áður en mér var pakkað saman og ég sendur heim sem tapari í lok kvöldsins, og niðurlægingin hefði ekki orðið meiri þótt ég hefði verið látinn labba í gegnum Kringluna á kvenmannsnærbuxum einum fata. Gad hvað ég kann illa við að vinna ekki !!! Og djö hvað ég ætla mér að reyna að fá annanhvorn þessara andskota með mér í ballskák aftur annaðkvöld svo ég geti hefnt mín. Ósigur er óþæginlegur og gamli ungmennafélagsandinn, að sigur skipti ekki máli, heldur sé þetta bara spurning um "að vera með" er barn síns tíma. híhíh.. og algjört rugl! Tilhvers að keppa ef maður ætlar sér ekki að vinna ?

Ég fer líklega seint að sofa í kvöld, en á morgun er strákadagur, og morgundagurinn fer líklega mestmegnis í að sinna MiniMe, fara í sveitaferð og heimsækja lækni á heilsugæslustöðina.

G-nótt blogg..

Sunnudagurinn 23..Maí - 2004 - uppfært klukkan 23:59:00

Eins gott að fyrirsögn dagsins var ekki "Formúlan að því að heilla konur", því þar ættu menn að leita ráða hjá öðrum en konuleysingjanum honum Jóa. Málið er að ég horfi yfirleitt ekki mikið á sjónvarp, og enn síður á íþróttir í sjónvarpi. Það er mér til að mynda algjörlega hulin ráðgáta hvernig menn geta látið "sjónvarps-knattspyrnu" hafa áhrif á skap sitt, jafnvel menn sem hafa nákvæmlega engra hagsmuna að gæta, missa sig algjörlega yfir imbanum, æpa jafnvel blótsyrði.. og það í viðurvist barna sinna, sem síðan taka upp ósiðina, og halda að svona eigi að gera þetta. En ég ætla núna ekki að "dissa" menn sem kjósa að eyða tímanum sínum og jafnvel fjölskyldunnar allrar í það að góna á enzka boltann. Ég velti því hinsvegar fyrir mér í dag hversvegna konur eru svona hrifnar af Formúla 1 kappakstrinum, sem sýndur er í beinum útsendingum um helgar þessi misserin, og hvaða ástæður liggja að baki því að konur sem almennt eru ekki hrifnar af mótórsporti, liggja eins og límdar við skjáinn þegar formúlan byrjar.

Breið dekk hafa hingað til ekki heillað konur mjög mikið, og það hefur jafnvel verið haft fyrir satt að karlar á breiðdekkjuðum jeppum hafi minni æxlunarfæri en við sem ökum á mjórri dekkjunum, en það get ég fullyrt að er rangt.. nema ég sé mjó-dekkja-undantekningin sem sannar þá reglu. Þá er það hávaðinn frá kappakstursbílunum. Konur eru venjulega ekkert sérlega gefnar fyrir hávaða, nema þann sem þær framkalla sjálfar, svo ekki er það hávaðinn og vélardynurinn við brautina sem heillar. Hraðinn gæti huxanlega verið það sem heillar konur, en þó ekki, því ég er ekki að sjá að konur séu að missa sig yfir þáttum Bjarna Felixsonar þegar hann sýnir frá íslenskum rallaksturskeppnum eða kvartmílumótum, en þar keyra menn oft býsna hratt. Krafturinn er spurning, en það er líklega ekki heldur hann sem er að virka svona vel á stelpurnar, því ég þekki fáar dömur sem hafa til að mynda brennandi áhuga á torfærunni, þar sem fer saman leikni ökumanns, kraftur og oft mikill hraði einnig. Ok, eitt ofangreindra atriða ber mig einmitt í átt að niðurstöðunni sem ég fékk af pælingum mínum. Það er ökumaðurinn sem skiptir máli, og meira að segja útlitið sem skiptir þar hvað mestu máli. Ég vil reyndar í beinu framhaldi helst ekki vita hversvegna karlar hafa þá samkvæmt þeirri forskrift, áhuga á formúlunni, en það er aukaatriði í þessum stelpupistli á sunnudegi, þegar gúrkutíð ríkir í bloggheimum.

Ég er þess handviss, að ef við settum grútskítuga bíladellukarla beint úr íslensku torfærunni í alla formúla eitt bílana, og þeir yrðu jafngóðir þessum topp-ökumönnum sem nú sitja þar undir stýri, myndu konur snarhætta að horfa á formúluna. Þær fíla formúluna út af ökuþórunum. Sigurvegarinn Schumacher fer fremstur í flokki, þar sem hann nú birtist í sjampóauglýsingum frá Revlon, strýkur yfir hárið sitt, og segir "Coz I'm worth it", á ensku með þýskum hreimi. Íslenskir torfærumenn gætu í bezta falli strokið yfir hárið á sér og auglýst smjör eða flösulyf, því þeir hafa ekki þetta fallega yfirbragð sem hinir þýsku og finnsku ökuþórar formúlunnar búa yfir. Þegar bílarnir klikka hjá hinum ótannburstuðu íslensku torfærudrengjum, þá bölva þeir og henda sér í mölina og skipta um driföxla og kúplingar, en þegar eitthvað klikkar hjá þessum fallegu í formúlunni, slíta þeir af sér hjálminn og hlaupa inn í rjóður til að skæla, þar til einhver úr viðgerðarteyminu þeirra kemur og og þerrir þá í framan.

Niðurstaðan er því augljós að mínu mati. Formúlu-konur vilja ríka, fallega og "mjúka menn", og þar engu skiptir hvort þeir kunna að skipta um ljósaperur eða moka stéttar. Þar fer fyrir lítið sú sannfæring margra "að útlitið skipti ekki máli" eða "að fegurðin komi innanfrá". Djö, og þar fauk mitt hálmstrá! Það er konum þannig til láns að þessir meintu "sætu strákar" keyra kraftmikla bíla, því við karlarnir myndum fleiri fatta hina raunverulegu ástæðu sjónvarpsáhuga kvennanna ef þær sætu æstar og áhugasamar yfir badminton-mótum í sjónvarpinu. Það er næstum fyndið að maður skuli þurfa að velta þessu eitthvað sérstaklega fyrir sér á "heilögum hvíldardegi", því sjálfur horfði ég ekki á Baywatch út af söguþræðinum eða leikhæfileikum Davidz Hazzelhoffz. *æl*

Og talandi um hvíldardaga.. nú þarf ég að láta staðar numið í bili og klára síðustu atriði verkefnalista daxins hér í vinnunni. Sýningum á degi kenndum við sunnu er lokið og fljótlega fer að koma tími á að halda heim á leið.

Góð helgi að baki, og góð vinnuvika framundan. Góða nótt blogg :-)

Laugardagurinn 22..Maí - 2004 - uppfært klukkan 16:00:55

Það var ekkert súkkulaði í morgunmat þennan morguninn, heldur eggjakaka "að hætti Hússeins", með steiktum sveppum, skinku, rauðlauk og papriku. Ég hafði minni móral eftir þennan morgunverð, heldur en þann sem ég fékk mér í gærmorgun, svo dagurinn byrjaði fullkomlega. Ég fór og sótti soninn um eittleytið, og við skelltum okkur saman í búðir. Okkur finnst báðum gaman að verzla, og við tökum okkur vanalega góðan tíma í að trítla um búðirnar og skoða það sem fyrir augu ber og í grænmetisborðinu hlýðum við hvorum öðrum yfir hvað ávextirnir og grænmetið heitir. Það kom mér tildæmis á óvart að guttinn þekkti, eða mundi nafnið á ávexti sem heitir "Ugli", kallaður "Ljót-aldinn " á íslensku. Þetta er sérlega illa útlítandi ávöxtur sem er hinsvegar svakagóður á bragðið. Stærri en appelsína, og bragðast eins og vatnsmikil klementína, og virðist alltaf hæfilega súr og afar sætur á bragðið. Þessi framandi ávöxtur var uppgötvaður fyrir 70 árum á Jamaica þar sem hann óx þá villtur. Það er geggjað auðvelt að taka af honum börkinn, en líka gaman að skera ofan af honum, stappa innihaldið, og jafnvel setja fleira góðgæti út í, eins og jarðarber og ferskjur, og jafnvel ís og borða síðan með skeið. hrrr..

Já, talandi um ávexti. Eins og ég sagði, þá fórum við strákarnir í matarinnkaupin, fyrst í Bónus, en svo í Hagkaup þar sem við festum kaup á parmaskinku og melónum til að borða með skinkunni. Ég var nefnilega að huxa um að pakka "melónu-teningum" og "fleyguðum" paramesan inn í parmaskinkuna á sunnudaginn.

Þegar ég kom að afgreiðsluborðinu horfði afgreiðslukonan sem var "skutmikil" ung stúlka í augun á mér og sagði; "Veistu nokkuð hvað melónurnar þínar heita?".... wahh? Má spyrja svona ? ..því hún hefði pottþétt slegið mig ef ég hefði horft á hana og spurt nákvæmlega sömu spurningar. En ég gat hamið mig og sagði henni að ég þekkti þær ekki það vel... Daman var reyndar ekki að spyrja mig af annarri ástæðu en þeirri, að melónan var ekki strikamerkt og hún fann engar myndir af þessari melónutegund í verðlistanum sínum, og ég þekki ekki nöfnin á öllum melónutegundunum í Hagkaupum ennþá. Ég fletti þessari upp á netinu þegar ég kom heim og hún heitir víst "Cucumis melo" á latínu og er bara ekkert merkileg eða óvenjuleg heldur, og ku vera náskyld kúrbít.

Jæja.. þarf í vinnuna.. more later.. brb..

Föstudagurinn 21..Maí - 2004 - uppfært klukkan 23:58:59

Það þarf ekkert endilega að vera föstudagur til að maður upplifi suma daga þannig. Mér fannst til dæmis vera föstudagur í fyrradag, daginn fyrir uppstigningardag, því þá var örtröð út úr dyrum í áfengisversluninni sem er í næsta húsi við vinnuna mína, allir geggjað stressaðir í umferðinni, traffík í peningastofnunum og almennur erill hvert sem maður fór. Daginn byrjaði ég á að fá mér morgunverð þess sem hefur ekki farið á æfingu alla þessa viku, morgunverð sem er nánast trygging fyrir því að maður leggist á sjúkrastofnun sökum offitu, morgunverð súkkulaðifíkils. Ok.. ég borðaði KitKat í morgunverð !! En það er ekki séns að ég setji á bloggið hve mörg súkkulaðistykki ég borðaði, en þau voru fleiri en sex og færri en níu sem féllu áður en ég fór skjálfhentur í skóna mína sökum sykursjokkz og hoppaði í vinnuna. Í þetta skiptið get ég ekki einusinni borið við sjálfsvörn og sennilega myndi einhver flokka svona græðgiskast undir lotugræðgi, þvi þetta var nótla græðgi og öll stykkin tekin í einni lotu... Ég hafði reyndar keypt þetta í fríhöfninni og ætlaði að brjóta þetta niður og nota til ís-gerðar, en það er núna of seint. Þetta er komið í magann á mér.. og sennilega nokkrum metrum lengra.

Við feðgar fórum í viðtal til talsérfræðings fyrir hádegið. Hún lagði fyrir okkur 59 spjöld með myndum af allskonar stöffi og við áttum síðan að segja henni hvað var á myndunum. Eða.. Guttinn átti að gera það, en ég hefði viljað taka þátt í leiknum, því ég vissi nokkur svaranna. Eftir smá tíma var drengurinn og talkennarinn farin að þrefa um hvað væri á myndaspjöldunum. Ein myndin sýndi pennateikningu af sjónauka og guttinn svaraði því rétt til, að þarna myndi vera um sjónauka að ræða. Talkennarinn vildi hinsvegar að hann kallaði þetta "kíki", en því harðneitaði guttinn og og gerði föður sinn afar stoltan með því að halda því til streitu, enda er "kíkir" í raun danskt orð en "sjónauki" ramm-íslenzkt og mikið smekklegra að nota. Önnur mynd sýndi matarborð með bakkelzi á, og þar vildi talkennarinn fá að heyra drenginn segja "kökur", en sá stutti leiðrétti það snögglega, og útskýrði það fyrir talkennaranum að á myndinni væru m.a. kleinur, og þær væru ekki flokkaðar sem kökur í hans orðabókum, og restin af stöffinu á umræddu borði væri brauð og tertur. Það varð hinsvegar úr að við fáum að hitta talkennaran nokkrum sinnum í júní, því Minime á stundum erfitt með að raða saman tveimur samhljóðum í upphafi orða, notar stundum "L" í staðin fyrir "Joð", og segir "Ljótason" í staðinn fyrir Jóhannsson... sem er nótla ekki að koma mjög vel út.. hehe, þrátt fyrir að það sé í fullu samræmi við veruleikann í þessu tiltekna tilfelli.

Vinnudagurinn hefur verið prýðilegur, svolítið föstudags-amstur en annars í flottu lagi. Seinnipartinn freistaði ég þess að fá viðtal hjá lækni til að fá ávísun á sýklalyf fyrir litla engilinn, því það vætlar úr öðru eyranu á honum, þrátt fyrir að hann sé nýlega búinn að vera á lyfjakúr við sýkingum í eyrum undanfarna 10 daga. Fyrst freistaði ég þess að komast að í "opnum tíma" á heilsugæslustöðinni, en þegar ég kom á biðstofuna var þvílík mannmergð þar, að ég snéri frá í hvelli og sendi boð til læknisins míns um að hringja í mig þegar hann hefði tíma, sem hann og gerði. Svo kúturinn fékk mixtúru fyrir kvöldið og ætti að lagast fljótlega.

Þetta er gestahelgi eins og ég nefndi í gær, svo ég held að garðvinnan verði undir þessa helgina, en í staðinn verður þetta matarhelgi. Matseðill helgarinnar hljóðar líklega upp á lambarifjur með steiktum kartöflum, fersku salati með hnetum, spínati, papriku, piparosti og klettakáli, ásamt fleira meðlæti, og síðan afar sennilega kjúklingabringur eða kalkúnabobba. Á morgun fer ég síðan í Hagkaup og kaupi Parmaskinku sem er í uppáhaldi hjá mér, paramesan oststykki, furuhnetur, melónur og fetaost til að hafa klárt fyrir sunnudaxmatinn. Húsið er líka ís-laust, svo ég þarf að komast í að gera ís á morgun. Jói.. muna að kaupa EGG !! uhmm.. já og KitKat... djö !

Fimmtudagurinn 20..Maí - 2004 - uppfært klukkan 22:03:02

Ég vaknaði snemma miðað við að það er frídagur í dag, og fannst það ekkert sérlega erfitt heldur. Hafði farið snemma að sofa, og átt yndislegan nætursvefn. Það var gott að vakna snemma því ég ætlaði að losa mig við grjót úr garðinum hjá mér.Fyrri eigandi hússins hafði verið með grjótbeð í kringum falleg lerkitré meðfram stéttinni heim að húsinu, en það eru einmitt trén sem ég fjarlægði í fyrrahaust og þarf núna að herða mig upp í að taka restina af trjástofnunum í burtu til að geta þökulagt blettinn til bráðabirgða. Ég týndi grjót til klukkan fjögur í dag og tilgátan um að grjótburðurinn myndi laga á mér bakið stóðst alls ekki. Er enn að "killast" vinstramegin í bakinu, líklega í vöðva sem heitir því hljómþýða nafni "Erector Spinae" á latínu en þó gæti þetta verið innarlega á "Latissimus dorsi". En bakverkirnir kenna manni bara að meta hve gott það er að vera ekki að drepast í bakinu þegar allt er eins og það á að vera. híhíh.. hlýt að lagast um helgina.. annars bara eftir helgi..

Ég átti að mæta í viðtal á rás 2 klukkan hálf fimm og um fjögurleytið var ég farinn að kvíða fyrir því að spyrillinn legði fyrir mig spurningar sem ég gæti ekki svarað. "Hver er sagan á bak við kvikmyndahátíðina í Cannes?" "Hve oft hefur hátíðin verið haldin og hvenær var sú fyrsta?" og þar frameftir götunum.. djö.. og ég veit ósköp lítið um þessa hluti, og í raun afar lítið almennt. Ég hentist því inn á netið og las mér eins mikið til og ég gat á stuttum tíma um allt heila klabbið í þeirri veiku von að geta mætt undirbúinn í viðtalið og þurfa ekki að segja "pass" við einhverri spurningunni.

Þetta var svo ekkert mál. Spyrillinn var Gestur Einar Jónasson og hann er elskulegur nagli. Við spjölluðum á vinsamlegum nótum um ferðina, stjörnunar, matarboðin, verðlagið og upplifunina, og hann spurði mig fyrir algjöran grís akkúrat að því sem ég hafði ekki vitað fyrr um daginn, en aflað mér fróðleiks um rétt fyrir viðtalið. Hehe.. heppinn þar sá feiti sköllótti ;-)

Eftir útsendinguna fleygði ég mér heim í sturtu og guttinn minn kom í heimsókn með frænku sína til að sýna henni gítarinn sinn og míkrófóninn ásamt því að taka smellinn fræga; "Kisa dansar tangó". Ég vona að hann fari að læra fleiri lög. Hann rukkaði mig um trommusettið sem ég hafði sagt honum að við þyrftum að kaupa til að geta verið almennileg grúppa, og ég sagði honum að við myndum kaupa trommu fyrir haustið en myndum líklega missa af sveitaballavertíðinni þetta árið. Ég skal hundur heita ef drengurinn fer ekki einhverntíman fyrir okkar hönd í Júróvisjón og tekur þar lagið "Pussy does the tango"... Og þá sættum við okkur ekkert við 19.sætið!

Síðan þá hef ég verið í vinnunni, þar sem er fádæma lítið að gera. Framundan er föstudagur, ég fer ekki í spinning í fyrramálið, og líklega heldur ekki á hádegisæfinguna mína en ætla að taka á því á mánudaginn. Í fyrramálið sæki ég guttann á leikskólann og við ætlum að fara til talkennara og vita hvort við tölum ekki örugglega rétt og nægilega skýrt. Um helgina verð ég síðan með vin úr höfuðborginni sem er listakokkur í heimsókn, svo ég þarf í búð á morgun að verzla í matinn því nú verður eldað! Ég ætla samt að reyna að halda áfram í garðvinnunni eins og ég mögulega get og koma eins og 3 tonnum af grjóti burt úr garðinum. Hugmyndin er að láta gestinn vinna fyrir gistingunni með því að vinna nauðungarvinnu við grjótburð.

Ef einhvern vantar grjót í sinn garð, má viðkomandi hafa samband við mig með því að senda mér meil á joi@rjoma.is

Miðvikudagurinn 19..Maí - 2004 - uppfært klukkan 21:47:47

Jú, það er rétt ! Fyrir sagnfræðiáhugamenn kunna það að vera tíðindi, að fyrrum leiðtogi Vietnam Ho Chi Minh átti vanalega afmæli 19.maí meðan hann lifði. Þetta hafði hinsvegar nákvæmlega engin áhrif á daginn minn, en hann var jafn gleðilegur fyrir það. Ég er ekki enn búinn að fara í kjörbúð síðan ég kom heim, og það er bara vegna þess að ég hef ekki nennt því. Þarf þó að fara fyrir helgina, því ég ætla að brasa mat annanhvorn daginn. Sökum lélegrar lagerstöðu í kælum hússins var morgunverðurinn minn ekki upp á marga fiska, epli, hrökkbrauð með osti og vatn að drekka með. Manni leið bara eins og Gandhi þegar maður var að rífa þetta í sig, en þetta var samt ótrúlega gott!

Vinnudagurinn minn var með ólíkindum tíðindalítill, og ég hafði mig ekki einusinni á æfingu í dag. Bakið er að killa mig og ef þetta lagast ekki á morgun, hinn, hinn eða hinn, þá fer ég og læt hnoða þetta úr mér með handafli. Måske lagast þetta við smá garðvinnu á morgun, hver veit.

Ég veit ekki hverjir eru að lesa bloggið mitt, en það hringdi í mig útvarpsmaður af rás 2 í dag og spurði hvort ég gæti komið í viðtal á morgun. Á Uppstigningardegi?! Fínt... og ég spurði hvort hann væri örugglega að hringja í rétt númer, en fékk að vita það að viðtalið myndi snúast um ferðina til Cannes. Létt spjall um stemminguna á hátíðinni og nálægðina við stjörnurnar. Ég gerði eins lítið úr henni og ég mögulega gat, enda er afrakstur ferðarinnar mestmegnis flughræðsla, vatnþrútið andlit, partý-sögur, matarboð og G-strengir á ströndinni... en allt kom fyrir ekki. Undirritaður fer í viðtal og ekkert múður. Á pottþétt eftir að klúðra þessu... tala vitlaust, stama og missa minnið... hmm.. kemur í ljós..

Vá.. ég hef nákvæmlega ekki neitt að blogga um í dag... Hætti hér og við skjáumst á morgó.

Ok.. stóðst þetta ekki og þetta er ábyggilega sjúklegt.. ... Mér bara leiðist að vita ekki suma hluti .. Ho Chi Minh dó 2.september 1969, þá 79 ára gamall. Hann hafði beðið um það í erfðaskrá sinni að verða brenndur að sér látnum og öskunni dreift á þrjá fjalltoppa í Vietnam. Ættingjar hans fokkuðu því upp og hann var hvorki brenndur né honum dreift neitt. Hann liggur í granít-hýsi ekki ósvipað grafhýsi Lenín í Mozkvu...

... Heppinn !!!

Þriðjudagurinn 18..Maí - 2004 - uppfært klukkan 23:23:24

Hæ blogg, í eðlilegu ári hefði ég vaknað og borðað góðan og hollan morgunverð, en ég er enn skakkur gagnvart vanalegu venjum mínum. Ég náði ekki að sofna fyrr en klukkan þrjú í nótt, og vaknaði um hálfátta til að sjá fréttirnar á Stöð 2. Rosalega sem ég er á móti þessu fjölmiðlafrumvarpi, eða reyndar aðallega þessari handafls-aðferð sem "Dabbi kóngur" og "Dóri Dúndursmæler" eru að beita. Ég sem hef hingað til frekar verið maður sjálfstæðis, get þessa dagana hvorki hugsað mér að kjósa framsókn, né sjálfstæðisflokkinn. Og ef forseti vor skrifar undir þessi lög, þá kýs ég Ástþór Magnússon með bros á vör í næstu forsetakosningum. Maður bregður sér af landi í smástund, og það er allt ruglað þegar maður kemur í baka, svo ruglað að nú hafa þessir snillingar ráðið Árna Johnsen í stjórn RARIK! Ok, ok, hann lýgur, svíkur, stelur, þiggur mútur, játar svik og pretti, er dæmdur og er núna á skilorði.. Ráðum þennan bjána í stjórn ríkisfyrirtækis, því þarna er nagli sem passar að láta ekki góma sig aftur. Rafmagnsveitur Ríkisins eru líka bara í 260milljóna króna mínus það sem af er árinu, svo það skiptir engu þótt einn asninn bætist í yfirstjórnina... Ég hefði viljað sjá þessa alþingismenn flýta sér svona við að standa við kosningaloforðin, lækka skattana mína, lækka matarskattinn, afnema skilduáskrift af rúv, auka rétt öryrkja og ellilífeyrisþega, lækka lyfjaverð og stytta biðlista á sjúkrahúsunum sem núna segja upp mannskap og draga úr þjónustu, þvert á það sem þessir herrar lofuðu. Það er ekki asinn á þeim í þeim efnum blessuðum kútunum.

Uhmm.. hvað er að mér.. er ég "ybba" mig yfir pólitík?.. biðst afsökunar...

Dagurinn hefur verið tær snilld. Ég er reyndar enn þrútinn og vatnsmikill í framan og ég held að það sé pottþétt fluginu að kenna. Hausinn á mér óx í ferðinni um tvö númer og mér líður eins og vatnblöðru sem bíður eftir að verða hent í einhvern. En það hlýtur að jafna sig. Ég fór ekki á hádegis-æfingu í dag eins og ég hafði ætlað mér, en þarf hinsvegar að komast í nudd fljótlega, því bakið á mér er eitthvað undarlegt. Eins og ég missi andann ef ég sný mér á ákveðin hátt eða fer upp og niður stiga. Spurning um að hætta að snúa sér og taka lyftuna bara... :-)

Brb..

Jæja, dagur að kveldi kominn og ég búinn að eiga pottþéttann dag. Er búinn að sjá það að jafnvel þótt "það jafnist ekkert á við það, að þruma sér í gott sólbað, liggja á bekk með bland og búz og bjórinn teyg'úr líterskrús", er alltaf best að vera á Akureyri, og hve mikils virði það er að eiga heimili, indælan pabbastrák, góða fjölskyldu og trausta vini. Því ætla ég aldrei að gleyma.. kræst hvað ég verð mikill "softí" stundum... fer og sæki mér vasaklút og held svo áfram... ;-)

Á morgun er miðvikudagur, og þar að auki frídagur næsta dag. Þann daginn verður garðvinna í hávegum höfð.. nema veðrið reddi mér eina ferðina enn.. og það snjói.

Aha.. Gnótt blogg..

Mánudagurinn 17..Maí - 2004 - uppfært klukkan 00:00:03

Ok, ef ég setti ferðasöguna í heild sinni hérna á bloggið mitt, þyrftuð þið frí í vinnunni til að komast yfir að lesa allt stöffið.. svo ég kem með stutta útgáfu. Ferðin var draumkennd og gríðarlega skemmtileg. Ég man lítið eftir flugferðunum, fyrst frá Íslandi og niður til Bretlands, en svo aftur frá Bretlandi og yfir til Nice í Frakklandi, enda er mannshugurinn þeim kostum gæddur að leitast við að gleyma því sem slæmt er, en muna hið góða. Við komuna til Nice blasti við mér stórt og myndarlegt ljósaskilti sem á stóð, "Welcome to Nice Airport". Mér fannst völlurinn ekkert sérlega "næs", en það var gott að vera kominn á svæðið og um leið og ég hafði dröslað föggum mínum upp í íbúðina mína var hoppað í sturtu og jakkaföt og haldið í stjörnufansinn í Cannes.Það var upplifun fyrir lítinn feitann og sköllóttann Jóa af norðurströnd Íslands að hitta hetjur hvítatjaldsins í eigin persónu, stjörnur eins og Uma Thurman, David Carradine og Michael Madsen sem ég borðaði með í matarboði sem haldið var af Miramax Kvikmyndaverinu. Stjörnurnar fengu engan frið yfir borðhaldinu, því allir voru að biðja um að fá að láta taka myndir af sér með þeim, svo ég tók strax þann pól í hæðina að fyrst þetta væri líklega eina "út-að-borðaferðin" með Uma Thurman, ætti ég amk að sýna tilhlýðilega kurteisi og halda aftur af myndatökuþörfinni, en laumaðist þó til að smella einni af henni í baksýn. Það kom mér svakamikið á óvart hvað Uma er hávaxin. Við vorum jafnstór....... Ef hún sat og ég stóð! Ég var bara eins og átta ára við hliðina á'enni!

Á öðru kvöldi var ég boðinn ásamt tveimur vinum mínum í partý sem Michael Moore hélt í villu í hæðunum fyrir ofan Cannes. Öryggisgæslan í teitinu var með þvílíku ólíkindunum, og eftir vopnaleit við innganginn þar sem stóðu 12 víraðir öryggisgæslumenn, ég taldi um 40 öryggisverði, bara í garðinum hjá'onum og þar af voru nokkrir með hunda sér við hlið, og það engar púðlur, heldur risastór kvikindi. Það átti svo sannarlega ekki að hleypa neinum óboðnum í þetta partý, sem var rosaflott, með uppblásnum "human fußball-velli", froðusundlaug þar sem megabeibur tókust á, risadansgólfi, partý-tjöldum og diskóljósum sem lýstu upp í himinhá pálmatré umhverfis villuna, ásamt dúndrandi tónlist. Michael Moore hlaut Óskarsverðlaunin fyrir heimildamynd sína "Bowling for Columbine" , ásamt verðlaunum á síðustu Cannes-hátíð, en hann var þarna að kynna nýjasta verk sitt sem heitir "Fahrenheit 911" .Í myndinni fjallar More um hver þróun mála hefur orðið í Bandaríkjunum eftir 11.september og hvernig Bush-stjórnin hefur "misnotað" þennan atburð til að koma gælumálum sínum úr vör. Myndin hefur verið bönnuð víða í bandaríkjunum enda leiðir hann að því líkum að fjölskylda Bin Ladens og Bush-fjölskylan séu tengd blóðböndum og þannig sé "Goggi Runni" og BinLaden frændur... hehe.. sweet !

Í óvæntum hádegisverði hjá Focus daginn eftir hitti ég Rachel Weisz úr "The Mummy" og "Enemy at the Gates" og mæ god hvað hún er sæt!! Hún sat á næsta borði og manni fannst bara vanta vængi aftan á hana, því hún var klædd í snjóhvítan prinsessukjól og geislaði af fegurð. Af öðrum stjörnum sem þarna sáust voru Mike Myers, Antonio Bandírazz, Brad Pitt, Kevin Costner og Cameron Diaz, en nálægðin var "deffinettlí" mest við Umu "litlu" Thurman og aðalleikarana úr Kill Bill.

Eins og ég hafði ætlað mér, náði ég að borða heil ósköp í Frakklandi og stundirnar milli matarboða og teita snérust nær eingöngu að að þræða veitingastaði og ísbúðir, ásamt því að fara í nokkrar fataverslanir. Ég smakkaði andalifur á veitingastað einum, en fannst hún ekkert sérlega góð. Bestar þóttu mér nautalundirnar, eða "Fillet de beauf"sem gjarnan var borin fram í piparsósum dauðans. Ég þori ekki að stíga á vigtina, því ég veit að ég varð feitur þarna úti. Ég var allavega þrútinn í framan eftir svefnlitla en skemmtilega síðustu nóttina, en þá fór ég ásamt þremur snillingum af Stöð 2 og Bylgjunni í 1500 manna partý sem MTv hélt í glæsihýsi sem George Cloony á, eða hefur gjarnan á leigu þegar hann er þarna. Villan var 2000 fermetrar, upphaflega byggð fyrir Elisabeth Taylor og eiginmann hennar Richard "heitinn" Burton laust eftir miðja síðustu öld. Þetta var teiti teitanna, og ég hef hvorki fyrr né síðar komið í annað eins. þarna voru 1500manns, frægir og ófrægir að skemmta sér, 12 barir í og við húsið, risa-sundlaug og öll umgjörð veislunnar draumkennd hvað snertir glæsileika, og þegar ég gekk ásamt fylgdarfólkinu heim að húsinu gekk maður í gegnum innkeyrsluna þar sem settar höfðu verið upp grindur og á bak við þær voru "papparazzar" sem tóku myndir í gríð og erg eins og maður væri geggjað frægur. Við skýldum andlitinu á okkur í djóki þegar við gengum framhjá, til að virðast enn merkilegri og þetta gerði stormandi lukku og flassglamparnir riðu húsum þetta augnablik.

Glamúrinn var ekki eins mikill um morguninn þegar vekjaraklukkan hringdi klukkan sjö, eftir klukkutíma svefn. Það var komið að heimferð og ekki laust við að það væri lágt á manni risið eftir gleðskap næturinnar. Uppúr stendur maturinn, veislurnar, teitin og stjörnurnar að ógleymdum þeim ótrúlega fjölda "mjólkurkyrtla" sem fengu frelsi á ströndinni, þar sem upprennandi leikkonur reyndu örvæntingarfullt að vekja á sér athygli með því að sýna sem mest af sköpunarverkinu. Ég er með það á hreinu að, það hefur verið svaðaleg sala í Brasilízku Vaxi dagana fyrir hátíðina, því sumar voru ekki bara með G-streng að aftan, heldur að framan líka!

En gott er að vera komin heim, og enn betra að sjá litla soninn sem beið eftir að fá pakka frá pabba sínum. Keypti rafmagnsgítar, magnara og hljóðnema á standi handa honum, og hann söng fyrir mig Kisa dansar tangó rétt eina ferðina enn.. Þarf að kenna honum að "head-banga" eins og alvöru rokkari. híhíh.. sætur!

Jæja, bless blogg og gaman að "skjá þig" á ný.

Mánudagurinn 10..Maí - 2004 - uppfært klukkan 12:05:06

Argh.. sofnaði í gærkvöldi og það sem meira er.. svaf af mér spinninginn í morgun og svaf alveg til rúmlega níu !!! ... Vona að sá sem fann upp tau-þurrkarann hafi hlotið góð örlög, því uppfinningin hans er að redda mér svakamikið nákvæmlega á þessari stundu.

Er að ganga frá reikningum í wörkinu, búinn að sækja fötin í hreinzun... ég mundi það allavega.. og er á leið í klippingu. hmm ætti ég að breyta til eða láta klippa mig eins og síðast?

More later.. :-)

Ok, búinn að pakka niður, og var búinn að pakka niður í ferðatösku á stærð við japanskan sendiferðabíl, en sá að mér. Minnkaði farangurinn niður í eina íþróttatözku. Komst að því að jakkaföt taka hræðilega mikið pláss, og þau verða pottþétt öll krumpuð þegar ég kemst út á Cannes. Sem betur fer er krumpufatnaður líka í tízku, svo ég varð inn, hvort sem þau verða krumpuð eður ei.

Er að leggja í'ann, og blogga því ekki fyrr en undir lok næstu viku, ef allt fer vel.

Au revoir, a bientôt, Prends garde!

Joyeux Noël! uhmm.. eða þýddi þetta gleðileg jól..

Blessíbili ;-)

Sunnudagurinn 9..Maí - 2004 - uppfært klukkan 01:01:59

Ég er farinn að sjá munstur í svefnvenjum mínum. Ég sef dýrðlega aðfaranætur sunnudaga. Ég lúrði skuggalega lengi og fannst hver mínúta ómetanleg. Loksins þegar mér tókst að slíta mig frá rúminu, klæddi ég mig og skuttlaðist í búð að kaupa brauð, salöt og álegg fyrir morgunverðinn.

Ég eyddi eftirmiðdeginum við tiltektir og þrif, því ég vil helst ekki skilja allt eftir í drasli fyrir skreppuna til France.. Guttinn minn litli kom í heimsókn og við dúlluðum okkur í 2 tíma, en síðan þurfti ég í vinnuna. Ég er langt á eftir áætlun með það sem gera þarf, og sýnist að ef ég eigi að komast suður um eða eftir hádegið á morgun, þurfi ég að hafa hraðar hendur við að græja mig.

Memo: muna að sækja föt í hreinzun Jói..

brb..

Núna sit ég og vaki yfir þvottavél, og ef ég sofna, er ég "síríuzlí fuqt".

Laugardagurinn 8..Maí - 2004 - uppfært klukkan 23:03:02

Enn einn laugardagurinn mættur á svæðið, og mér finnst svakastutt á milli þeirra. Með þessu áframhaldi verður sumarið búið of fljótt svo maður verður að hafa hraðar hendur með það sem gera þarf í sumar. Þetta er önnur helgin sem ég ætlaði að moka upp og höggva leifar trjánna sem fjarlægð voru úr garðinum mínum í fyrrahaust, og önnur helgin sem veðrið bjargar mér frá erfiðisvinnunni og gerir mér kleift að gera það sem ég geri best... EKKI HANDTAK! Þannig var fyrriparturinn minn, því ég dormaði í rúminu mínu næstum fram að hádegi, en fór þá í sturtu og leitaði að einhverju ætilegu í ísskápnum mínum. Ég hef ekki keypt mikið inn undanfarna daga, því ég vil síður að eitthvað skemmist meðan ég er á ferðalaginu. Afleiðingarnar eru vansæll mallakútur og svekktur snoðaður kollur. Ég borðaði skyr í morgunmat, þrjár lúkur af Cheeriozi, 5 bruður sem voru eftir í poka, drakk hálfa fernu af undanrennu (the last one), og eina peru (ekki ljósa)... jú og drakk líka hálfan lítra af kóki áður en ég fór út til að hitta litla engilinn minn. Hann og mamma hans voru að flytja í svakafína íbúð og honum var mikið í mun að ég kæmi og sæi nýja herbergið hans. Það var ekki laust við að hann væri að springa af stolti þegar hann sýndi mér slotið og við eyddum saman smástund í að lesa og spjalla.

Að því loknu skellti ég mér í vinnuna þar sem mikið var að gera. Við vorum með "tvo-fyrir-einn-helgi", og fólk er eðilega að fíla svoleiðis daga. Ég er enn að græja mig vinnulega fyrir ferðina, en núna yfirgnæfir kvíði tilhlökkunina. Kvíði fyrir flugferðunum. Ég skil þetta ekki, mér var aldrei illa við að fljúga hér áður, og ég hef heldur aldrei lent í einhverri mega "situasjón" í flugvélum, en eftir að guttinn kom í heiminn, hefur mér verið hræðilega við að fara upp í flugvélar. Þegar ég pikka þetta verður mér huxað til myndarinnar "Alive", sem fjallaði um flugferð knattspyrnulandsliðs "Úrúgúvæ", en sú flugferð endaði í snæviþöktum hlíðum Anderfjalla árið 1972. Myndin var byggð á sönnum atburðum og mér er sérlega minnistætt að þeir sem lifðu af þetta svakalega slys, borðuðu rasskinnar þeirra sem ekki meikuðu það. Það var nótla ekkert að borða þarna, og svo voru þeir einangraðir í tvo mánuði áður en þeim var bjargað. Hún situr í mér þessi mynd, en mér verður líka huxað til þess hvort "markmaðurinn hafi verið góður".. hehe..

Ég flýg ekki yfir Andesfjöllin, svo sennilega kem ég ekki til með að þurfa að éta samferðamennina. Líklegra að ég verði sjálfur fiskafóður, ef eitthvað kemur upp á. *7-9-14*

Svo las ég í mogganum í dag að hafmeyjar væru ekk til. Mogginn alltaf fyrstur með fréttirnar! Djö.. þarna tókst þeim að eyðileggja það fyrir manni! Eldklárir Vísindamenn í Noregi komust að því að hafmeyjar væru sennilega bara rostungar sem kynsveltir sjómenn hefðu tekið fyrir allsberar konur liggjandi í fjörunni. Vísindamennirnir viðurkenndu að mismunur á hitastigi milli sjávar og andrúmslofts gæti hæglega myndað sjónhverfingar eða tíbrá og þannig breytt saklausum rostungi í berbrjósta megabeibu með sporð. Reyndar eru upprunalegu sögurnar þannig að hafmeyjar hefðu verið ógeðslega forljótar forynjur eða ófreskjur, en allar sögur breytast með tímanum og núna sér maður hafmeyjar eingöngu eins og hina frægu og dúllulegu hafmeyjarstyttu sem stendur við "nýhöfnina" í Kaupmannahöfn, byggðri á ævintýri eftir H.C.Andersen.

Og einn fróðleiksmolinn í viðbót! Nákvæmlega á þessum degi árið 1886 fann bandaríski lyfjafræðingurinn John Pemberton upp Kókið. Tjahh, hann fann upp síróps-bragðtegundina sem er megin uppistaðan í Coka Cola eins og við þekkjum þennan göfuga drykk í dag. Gott fyrir hann ! ..og okkur nótla :-)

Ok.. er steingeldur og hef frá litlu að segja. Höfuðmálið er það að ég er glaður og mér líður vel. Ætla í pool með liðinu í vinnunni á eftir, og tek síðan á móti sunnudeginum með brosi á vör.

Víhííí!!

Föstudagurinn 7..Maí - 2004 - uppfært klukkan 19:00:44

Veturinn er búinn og engan snjó að sjá í morgun þegar ég skreið fram úr rúminu í morgun til að fara í spinning. Það voru fáir mættir, en "inströktorinn" lék á alls oddi og nam hressleiki hans hressleikamagni 12 venjulegra manna að þessu sinni. Tíminn hans var flottur í dag, ekki síst í ljósi þess að ég man hvernig "afleysarinn" hans fór með tímann á mánudaginn. Okkar maður var með vasaklút afa síns á höfðinu, og í dag er ég hættur að muna eftir honum öðruvísi en með þetta sjal á hausnum. Daginn sem ÉG mæti með svona, mega allir sem þetta lesa koma heim og slá mig á báða vanga. ...laust samt ;-)

Vinnudagurinn er á full swing núna, ég skrapp að sækja mér nýtt greiðslukort og fékk þetta fallega og glansandi fína gullkort hjá KB-banka. Átti svoleiðis debet, en nú á ég líka svona kredit... Hef ábyggilega verið kráka í fyrralífi... eða melludólgur, því ég er svo glysgjarn.. Nú þarf ég bara að sækja föt í hreinsun, byssupappíra upp á löggustöð og síðan klára vinnudaginn minn og það sem þarf að gera. Ég er að vinna á kvöldin þessa helgi, en held af stað suður um hádegi á mánudag. víí..

brb... vinna meira.. more later..

Ok.. seinniparturinn hefur verið sannkallaður "seinnipartur hás blóðþrýstings", því ég var á skrensinu með að gera það sem þurfti áður en klukkan sló fjögur..eða rúmlega fjögur. Ég þurfti að lauma inn nokkrum bankamálum bakdyramegin í Landsbankann í dag, eftir lokun, því hinn hefðbundni opnunartími dugði mér ekki alveg. Á leið minni inn á pósthús með pakka sem þurfti að komast suður til höfuðborgarinnar sparkaði ég í kantstein og lemstraði á mér........ Ok.. ég komst að því að ég veit ekki hvað tærnar á mér heita. Ég þekki auðvitað puttanöfnin..en þeir heita allir eitthvað-fingur nema þessi lengsti sem heitir langatöng, en ég verð að viðurkenna vankunnáttu mína þegar kemur að táslunum. Hvað segi ég við lækni þegar maður kemur til hans og er að drepast í tánni sem er þriðja frá hægri, á vinstri fæti? Ok, þið trúið þessu ekki. Ég kannaði málið og hún heitir "stutta-píka"!!! ARGH LÆKNIR! ÉG ER AÐ DREPAST Í STUTTU-PÍKUNNI Á MÉR.. ÉG SLENGDI HENNI Í KANTSTEIN OG HÚN ER BÓLGIN !! jesús.. hann myndi strax skrifa upp á geðlyf og biðja mig að gæta meðalhófs í orðbragði. Eins gott að þurfa ekki að segja þetta á ensku, ef eitthvað kæmi upp á í útlöndum... En málið er að táin heitir það.

Eftirfarandi eru nöfnin á tánum ykkar, talið frá stóru tá:

• Stóratá, Vigga, Dyrgja, Stóra-Jóa
• Háa-Þóra, Bauga, Nagla-Þóra
• Stutta-Píka, Geira, Langa-Dóra
• Litla-Gerður, Búdda, Stutta-Jóra
• Litlatá, Lilla, Grýta, Litla-Lóa

Sé líka fyrir mér að koma til doksa og segja.. "Það er eitthvað að mér í Búddunni", samanber nafnið á þeirri næst-minnstu.. hehe. Er ég búinn að búa of lengi einn, eða er eðlilegt að sjá þetta í þessu ljósi? Takið eftir því að stóratáin er einnig kölluð þessu fallega nafni "Stóra-Jóa".. ahh.. kúl ! En það er einmitt táin sem ég rak í kantsteininn á leiðinni á pósthúsið. Ég er samt hrifnastur af þessari þriðju frá vinstri... fer ekki ofan af því.

Ég skrapp heim að sækja eitthvað en mundi svo ekki hvað það var, á forstofugólfinu lá bæklingur upplýsingabæklingur um "þjónustu fyrir eldri borgara". Hversvegna eru svona pésar settir inn um bréfalúgu hjá kornungum mönnum? Þetta er nótla bara dónalegt og líka fáránlegt að bæjar-apparatið skuli ekki sjá sóma sinn í að koma þessu eingöngu til þeirra sem náð hafa 67 ára aldri. Það eina sem huxanlega nálgast þennan aldur í mínum húsum er franzbrauðið með bláu blettunum á eldhúsbekknum og etv gamall vasahnífur sem ég erfði eftir lang-afa minn sem var hreppstjóri hér fram í Eyjafirði laust eftir þarsíðustu aldamót, en hann notaði kutann til að skera sitt eigið munstur í eyru kinda sinna. En ég ætla að taka þetta bæklingamál upp við bæjarstjórann næst þegar við syngjum saman ölvaðir á götuhorni, því þetta er ótækt!

Jæja vinna some.. more l8ter...

AHH! gleymdi að sækja föt í hreinsun !!! Hílvítízh! jæja.. geri það á mánudaginn.. Jói mundu þetta...

brb..

Fimmtudagurinn 6..Maí - 2004 - uppfært klukkan 23:27:29

Það snjóar í byggð hér á norðurhjara, og ég vil að sumardagurinn fyrsti verði afnuminn vegna þess að þetta svekkir mann bara. Amk þarf að færa hann aftar. Ég las í héraðsfréttablaði í morgun að veðurklúbburinn á Dalvík hefði einmitt sagt fyrir um þetta vorhret sem núna herjar á okkur. Þau eru seig á Dalvíkinni og ekki styðjast þau við gervitunglamyndir, heldur finna þau þetta á beinunum sínum, og einhverja dreymir fyrir veðráttu morgundaxins. Það er reyndar nægur tími ennþá fyrir sumarið að koma, því núna eru bara 126 dagar liðnir af árinu og þá 239 dagar þar til við skjótum aftur upp flugeldum. Við þurfum því ekki að stressa okkur neitt.

Í nótt dreymdi mig vel og innan siðsemismarka venjulegs fólks, án þess að ég fari nánar út í draumfarirnar. Ég hafði sofnað glaður eins og næstum öll önnur kvöld, sem þýddi að ég vaknaði líka glaður og fékk mér skyr í morgunmat ásamt því að brytja perur og banana út í bláberjaskyrið að viðbættu smá múslí sem ég tróð í mig meðan ég las moggann. Í honum sá ég að það eru akkúrat 10 ár síðan Ermasundsgöngin milli Englands og Frakklands voru opnuð, og vegna ferðinnar eftir helgi skrapp ég í bókabúð til að finna svona "ferðalagaorðabók" á frönzku. Mig vantar nefnilega að gera sagt nauðsynlega setningar eins og: "Láttu mig hafa einn kaldann bjór strax herra minn" og "Er ábót á steikina?". Annars reddast þetta nú sjálfsagt, og fátt sem íslenskt látbragð getur ekki komið til skila ef út í það fer. Hitti sætu vinkonu mína og frönskusérfræðinginn úr Landsbankanum einmitt í bókabúðinni en gafst ekki tími til að biðja hana að kenna mér nokkrar notadrjúgar setningar á frönsku. Það eina sem ég kann núna sem er franskt, eru franskir kossar, en þeir duga nú skammt á veitingahúsum og í frumsýningarveislum sem bókaðar eru á Cannes. djö!

Það þarf ekki að taka fram að vinnudagurinn hefur verið með bezta móti, en ég kláraði uppsafnaða bókhaldsvinnu í nótt áður en ég fór að sofa. Litli engillinn minn og móðurafi hans komu og heilsuðu upp á mig í vinnuna, en þeir vinirnir voru að koma úr leikfangaverslun þar sem guttinn hafði valið sér "indjána-tindáta", en núna kemst fátt meira að hjá honum einhverra hluta vegna en indjánar. Hann spurði mig hvernig kötturinn hún Aþena hefði það og hvort hún saknaði hans, og ég gat ekki sagt honum að hún væri farin frá okkur. Ég verð að viðurkenna það að ég sakna litla loðna dýrsins og væri ennþá með kisuna, ef hún væri með sömu klippingu og ég. Feldurinn á henni hentaði okkur bara ekki. Það er gaman að sjá hvað klónninn tekur miklum framförum í tali og þroska og við mæltum okkur mót um helgina og ætlum þá saman í sund annanhvort á laugardaginn eða sunnudag.

Ég fór á æfingu í dag, tók brjóst og bak, og finn að ég er með svaka strengi eftir magaæfingar sem ég tók í gærdag. Það voru rosafáir þarna í dag, og ég er næstum hættur að sjá sætar stelpur þarna niðurfrá á þeim tíma sem ég hef verið að komast þarna niðureftir.

Brb... stekk í kvöldmat og skvass.. back on later..

Ok.. þetta var þokkalega svassið, en ég held að menn hafi sveigt reglurnar örlítið út fyrir það sem gert er á stórmótum erlendis, það er nokkuð víst. Gott að svitna samt og taka á því.

Er í vinnunni núna, en á heimleið að kúra. Spinningur í fyrramálið og glææææsilegur föstudagur við það að skella á okkur.

Allir að vera glaðir !

Miðvikudagurinn 5..Maí - 2004 - uppfært klukkan 00:20:15

Í dag er merkisdagur víða um heim. Mexíkanar halda í dag upp á sjálfstæði sitt og sigur á frökkum, eða "Cinco De Mayo" , Þjóðverjar halda líklega upp á það að Þýzka sambandslýðveldið varð fullvalda 5. maí 1955, eða sumir hverjir allavega, og 5.maí árið 1990 sungu Sigga Beinteins og Grétar Örvars "Eitt lag enn" í Zagreb og við náðum fjórða sætinu! Í dag 5.Maí vaknaði ég glaður og græjaði mig í morgunspunann. Það var vetur úti og ég þurfti að strjúka veturleifar af framrúðunni. Gamli "Inströktorinn" var mættur sem betur fer, en hann hafði ekki mætt á mánudaginn vegna þess að hann er í björgunarsveit og var uppi á fjöllum að sækja vélsleðamennina sem lentu í hrakningum um helgina. Tíminn var fínn, og eftir að hafa upplifað jafn ömurlega lélegan tíma og á mánudaginn, finn ég að ég er þakklátari fyrir sæmilegu tímana núna... sem er gott. Maður má heldur ekki gleyma sér í einhverju endalausu "gagnrýni-múdi" og vanþökk. Eftir tímann fór ég heim og möndlaði mér semi-enskan breakfast, eins og ég geri stundum. Egg og beikon, ristað brauð og te er fljótlegt að græja og gaman að fá sér. Góð vinkona mín kenndi mér leið til að steikja beikon án þess að kæmi steikingarbræla í húsið, en sú lykt hefur oftar en ekki komið hreinlega í veg fyrir að maður fái sér fleskið. Ég hef oftast steikt beikonið í eigin fitu á pönnu eða skellt því í örbylgju, pökkuðu inn í eldhúspappír, en aðferð vinkonunar reyndist betur. Það er að setja það á bökunarpappír og inn í ofn þar til það verður krizpí og gott. Með því móti kemur nákvæmlega engin bræla í húsið, heldur eingöngu mild og góð matarlykt, og að auki er subbuskapurinn margfalt minni.. Takk fyrir það.. :-)

Vinnudagurinn gekk greiðlega og ég er búinn að vera í bókhaldsvinnu meira og minna í allan dag. Af því að ég er líka að vinna á kvöldin þessa viku gat ég leyft mér að fara bæði á æfingu og í nudd um hádegisbilið. Æfði hendur og axlir á æfingunni, hljóp tæpa 4 km en í nuddinu voru fæturnir núnir og síðan hálsinn, en ég ku vera með skakkan hryggjaliðs-skratta uppi í hnakka sem stundum veldur bólgum og hálsríg sem ég hef komið inn á hér áður. Ég fór með tvenn jakkaföt í hreinsun og nokkrar skyrtur í pressun og finn að það er töluvert mikið sem þarf að gera áður en ég yfirgef skerið. Kaupmaðurinn vinur minn í næstahúsi sem jafnframt er gjarnan ráðgefandi með í hverju skal vera þegar kemur til uppákoma, sagði mér í dag að ég þyrfti hörfatnað í sólarhitanum á Cannes, og til að verða "hip" þarna niðurfrá væri hör "deffinettlí" málið. Mér hefur hingað til ekki fundist hör fyrir mig, því ég vil helst ekki vera í krumpuðum fötum, en ég viðurkenni að þegar ég var kominn í fatnaðinn var þetta bara nokkuð kúl og ég nokkuð ólíkur sjálfum mér þegar ég var kominn í næstum hvítar hörbuxur og stutterma skyrtu í stíl og svörtum hlýrabol innanundir. Ungæðislegur í meiralagi, en ég prófa þetta í útlöndum þar sem enginn þekkir mig og ég finn síður til spéhræðzlu.

Þegar ég vaknaði í morgun vissi ég ekki einusinni hvað hör var nákvæmlega, þótt ég vissi að fatnaður úr þessu efni líktist einna helst striga. En núna veit ég það. Hör eða lín er jurt sem efni í fatnað og jafnvel veiðarfæri voru unnin úr í gamladaga og þegar ég fletti upp á orðinu í orðabók til að vita hvers kyns það væri, sá ég að fleirtalan af þessu orði er skítin. Hör er "hörvar" í fleirtölu.. omg.. hvað sumt er undó. Menn urðu ríkir í gamladaga af að selja þetta, og á miðri 18.öld var hér á íslandi einokunarverslunarfélag sem hér "Hörmangarafélagið".. hrr.. hljómar frekar eins og karlaklúbbur en álnavörubúð. En það er fleira gert úr hör, því við notum hörfræ í eldamennsku og brauðgerð, en síðan er olía unnin úr jurtinni líka. Olían hefur bæði fúavarnareiginleika og hrindir frá sér vatni. Hún umbreytist þegar hún blandast súrefni og verður við það að harðri olíu (til dæmis í línolíudúkum). Svo við borðum ekki bara hör og göngu í honum, við göngum Á honum líka... kúl stöff :-)

Jæja.. ég er að reyna að finna mér eitthvað annað að gera en að klára bókhaldsvinnuna en þarf að halda áfram áður en ég hossa mér heim á leið í kúr. Fimmtudagur til frygðar á morgun, eða var það til fjár..

Góða nótt blogg...

Þriðjudagurinn 4..Maí - 2004 - uppfært klukkan 20:20:15

Suma morgna er betra að kúra "aðeins lengur" og þannig var það í morgun. Ég vaknaði rétt um hálfátta til að sjá fréttirnar á Stöð 2 og tipplaði svo á tázlunum eftir köldum flísunum fram í forstofu til að sækja Moggann, en sofnaði aftur og rankaði við mér rúmlega níu. Ég veit að hér hafa ratað hugleiðingar um sama efni, en ég komst að einu glænýju.. maður er ekki með bauga undir augum strax og maður opnar þau, heldur koma þeir í ljós á fyrstu hálfu mínútunni. Uhmm.. Hvað ætli baugar séu eiginlega? Hversvegna erum við meira þrútin í kringum augun þegar við erum nývöknuð, heldur en þegar við erum búin að vera lengi vakandi? Mér hefði fundist það mikið eðlilegra... Mér leiðist að vita ekki svona hluti, þrátt fyrir að fyrir marga virðist sú vitneskja gagnlaus.

Ég var að dingla mér á netinu í kvöld , en fann ekkert um baugamyndun undir augum, frekar en fyrri daginn. Ég datt hinsvegar niður á rannsóknarniðurstöður mannfræðinga við Kölnarháskóla þar sem fram kom að fjallabúar og fjallamenn væru að meðaltali um 23% montnari en aðrir menn, eftir að búið var að leiðrétta fyrir atgervi, svokölluðum kynþætti og fleiru. Ætli þetta sé tengt veru í hæð yfir sjávarmáli, og eru þá skíðamenn grobbnari en kafarar? hmm

Ég las líka um það að kettir eru einu dýrin sem mala, svo vitað sé og það eru til 36 tegundir af kattaættinni (Felidae á latínu), og þær mala allar. Ljón eru til dæmiz af þessari ætt og á meðan heimiliskisur geta malað samfellt óháð andardrætti, þá mála ljónin eingöngu þegar þau anda frá sér. hmm.. vissi það ekki. En hvernig kisur fara að því að mala hefur hinsvegar ekki verið kannað í þaula, en einhverjir snillingar hafa komið með tvær tilgátur. Önnur er sú að malið sé framkallað af raddböndum og að loftstreymi um þau framkalli þetta sérkennilega hljóð, en hin er nebla soldið áhugaverð.. hún er á þá leið að malið stafi af titringi í aðalbláæð í brjóstholi kattanna. Omg.. Nú huxa ég um bláæðar þegar ég kem heim og horfi á köttinn.

Annars er það helst í fréttum að pernezki kötturinn hún Aþena litla sem hefur búið hjá okkur í smátíma, yfirgefur okkur væntanlega í vikunni. Ég ætlaði að hafa hana lengur, en finn fyrir ofnæmi út af öllum hárunum. Etv er þetta bara ofnæmi fyrir því að ég þarf núna að skúra næstum daglega og fara yfir fötin mín með límrúllu til að líta ekki út eins og skógarbjörn í vinnunni. Guttinn á samt pottþétt eftir að sakna hennar, en við fáum okkur bara annað dýr sem ekki er loðið. Ég veit að hann kemur til með að trúa mér fyrir því að krókódílar séu ekki loðnir í þeirri veiku von að hann fái svoleiðis, en ég var að huxa meira eitthvað sem ég þarf ekki að óttast að éti mig ef ég gleymi að fóðra það. Gullfiskar eru tildæmis praktísk gæludýr. Það heyrist ekkert í þeim, þeir klóra aldrei í mublur, klifra ekki upp í tré og kúka ekki í sand sem lyktar illa, og svo þekki ég engan sem er með ofnæmi fyrir gullfiskum. Skjaldbökur eru líka áhugaverðar, en spurning hvort maður nenni að eiga svoleiðis. Ekki fara þær úr hárum, elta bíla eða bíta blaðberana. Ég las reyndar einhversstaðar að risaskjaldbökur gætu orðið allt að 150ára, og þær væru langlífastar allra hryggdýra. Stærsta skjaldbaka í heimi, verður víst um eða yfir tveggja metra löng og allt að 700 kg, en ég var meira að huxa um að fá bara litla.. sem lifir aðeins skemur og tekur aðeins minna pláss líka. Maður sér til..

Dagurinn minn búinn að vera skemmtilegur í vinnunni og ég fékk í dag bókunarnúmerið vegna Cannes-ferðinnar sem er í næstu viku. Ég fer fyrst til Bretlands á þriðjudaginn eða miðvikudaginn og eyði einum degi þar, en fer síðan yfir sundið til "Le France". Mér er ferlega illa við að fljúga, og er strax farinn að finna fyrir kvíða vegna flugferðanna. Spurning um að panta draumastauta og fylla "afturstuðarann" af slíkum áður en haldið er í loftið.

Eins og sést á bloggi daxins ríkir gúrkutíð í snoðuðum kolli mínum, svo ég læt hér staðar numið við hugleiðingarnar þar til á morgun. Það er spinningur í fyrramálið og ég vona innilega að sá vanalegi mæti til að kenna, en ekki forfallakennarinn með vangadanslögin og fýlutotuna..

Gnótt blûgg dägzinz...

Mánnudagurinn 3..Maí - 2004 - uppfært klukkan 00:37:14

Skrítið með mánudaga.. manni finnst þeir alltaf líða mikið hraðar en aðrir dagar.. nema þegar þannig hátíðisdagar koma upp á þessum degi að búðir eru lokaðar og öll þjónusta liggur niðri. Dagurinn í dag var hinsvegar með þeim hröðustu mánudögum sem komið hafa hjá mér þetta árið.

Ég byrjaði daginn minn eins og næstum alla mánudaga þessi misserin með því að slíta mig forljótan upp úr rúminu klukkan 5:50 og fara í spinning. Ég var spenntur að vanda að mæta, en einhverra hluta vegna hafði spinningkennarinn sem alltaf mætir á réttum tíma, forfallast og í stað hans var kominn forfallakennari. Ég veit að ég hef oft rakkað niður þessa tíma og ábyggilega oft óverðskuldað, en í dag sá ég að við erum ekki svo óheppin að hafa þennan sem ég venjulega skrifa illa um hér. Forfallakennarinn var gamall júdógarpur sem flestir í bænum þekkja sem gamla íþróttastjörnu, reyndar sennilega kominn yfir fertugt og ég hafði einmitt heyrt að hann væri prýðisgóður spinningkennari og tímarnir hans væri geggjað erfiðir. Lögin sem hann spilaði voru líka fín.. ....ef maður vill dansa vangadans, kela eða skæla, en í fitubrennslutíma voru þau næstum því fyndin. Gaurinn var svo innilega ekki að nenna þessu og var með "Green Mile-svip" þegar hann hóf tímann án þess að bjóða góðan daginn. Í ofanálag var hann með þetta tilgangslausa handapat sem ég þoli ekki, og í stað þess að peppa upp liðið og skapa stemmingu, þá muldraði hann í júdóskipanatóni orð sem hljómuðu eins og "Huhh", "Soohh", og "Töhh".. Svona eins og maður myndi líklega heyra í "karate-gymmi" eða í kvikmynd framleiddri í Hong Kong. Sá fyrsti gekk út eftir 7 mínútur og þegar tímanum lauk hafði aðeins komið einn hraður sprettur í öllum heila tímanum, og eitt lag þar sem hann lét salinn ekki vinka með höndunum og sleppa þannig stýrinu.. Ég hef áður sagt það hér að ég er vanþakklátt svín og etv undirstrika ég það hér og nú, en tímarnir eru samt erfiðari og hressilegri hjá vanalega kennaranum, og sá biður amk góðan dag og þakkar fólki fyrir komuna í lok tímans... sem er gott :-) Hann fær því uppreisn æru þessi vinalegi öðlingur með höfuðklútinn.

Vinnudagurinn minn hófst rétt rúmlega átta, þegar ég hafði heyrt litla drenginn minn á leikskólann. Hann spurði mig á leiðinni hvort Jólin væru að koma, og þegar ég spurði hann hversvegna hann héldi það, nefndi hann tvö atriði sem styddu þessa kenningu hans. Í fyrsta lagi væri snjór.. sem væri nótla soldið jólalegur, og í öðru lagi hafði hann séð öxi í bílskúrnum, sem bara mætti nota til að höggva jólatré til að hafa í stofunni. Mér reyndist erfitt að útskýra fyrir honum að það væri sumar en sagði honum að Guð hefði átt eftir að moka niður smá snjó sem hann hafði gleymt að hann ætti, en SÍÐAN kæmi sumarið fyrir alvöru. Hann vildi samt vita tilhvers öxin væri þá í bílskúrnum og hvort Guð ætti hana líka, en ég sagði honum að nágranni okkar ætti hana og hefði lánað mér hana til að höggva upp leyfarnar af trjánum sem við fjarlægðum úr garðinum okkar í fyrrahaust. Ég var farinn að sakna guttans áður en við komum inn á leikskólann, en í þetta skiptið líða óvenjumargir dagar þar til við eyðum svona löngum tíma saman næst, því að í næstu viku verð ég í Frakklandi, í hörbuxum og hvítri skyrtu, á hvítri strönd. Ég ætla samt að reyna að fá litla engilinn með mér í sund um næstu helgi ef hann verður ekki upptekinn.

Vinnudagurinn var með hefðbundnu sniði og það munaði helling um það að ég mætti í fyrra lagi í morgun. Á morgun er þriðjudagur, og slétt vika í Cannes.. víííhííí!!!

Núna þarf ég hinsvegar í rúmið. Koddinn kallar.. Ef forfallakennarinn les bloggið mitt, er ég dauður... blóm og kransar afþakkaðir...

Góða nótt blogg...

Sunnudagurinn 2..Maí - 2004 - uppfært klukkan 23:02:03

Ég er farinn að halda að þetta með sumardaginn fyrsta um daginn, hafi bara verið aprílgabb, því það er ekkert sérlega sumarlegt þegar maður lítur út um gluggann hér heima í Byggðaveginum. ÞAÐ SNJÓAR!! hmm.. Sennilega hefur fyrsti vetrardagur aldrei komið upp jafn-nálægt sumardeginum fyrsta, eins og þetta árið...svo mikið er víst.

Við feðgarnir vöknuðum svakaseint og kúrðum framundir ellefu. Hann hafði farið á fætur örlítið á undan mér og þar sem ég vaknaði, liggjandi á grúfu í rúminu heyrði ég hann segja við mig að "nú myndi mér batna". Ég vissi ekki einusinni að það hefði neitt verið að mér, en fann þó að ég eitthvað stífur í bakinu. Það var ekki vegna strengja eða krankleika, heldur vegna þess að guttinn hafði farið í sjúkrakassa heimilisins og tekið upp nýjan pakka af plástri og dundað sér síðan við að plástra bak föður síns meðan hann svaf værum blundi. Ég ætla ekki einusinni að reyna að lýsa þjáningunum sem fylgdi því að ná 34 plástrum, stórum og smáum plástrum með dýramyndum af bakinu á sér, ekki síst vegna þess að sumir voru límdir alveg upp í hnakka og aðrir aftan á handleggina, þar sem örfín líkamshár eru til staðar sem vont er að tosa í. Klónninn harðbannaði mér að hreyfa mig og samkvæmt "læknisráði" leyfði ég honum að klára aðgerðina, því þetta var honum hjartans mál og nauðsynlegt til að tryggja öryggi mitt. Eftir "gjörgæslu-atriðið" fórum við og fengum okkur morgunmat. Brosmildi stubburinn minn bað afar kurteislega um að fá Cheerios, og sjálfur fékk ég mér skyr með súkkulaðimúzlí'i út í. Við erum núna fyrst að klæða okkur á næstu klukkustundinni, því fyrir liggur að fara í sund, og síðan etv í bíó til að sjá Drekafjöll. Verst að hún skuli vera sýnd í vitlausu bíói... Jæja.. more l8ter

Þessi sundlaug er æði, maður sér yfir allt svæðið, flott rennibraut fyrir okkur strákana og til að fullkomna þetta, þá voru rosafáir í lauginni. Sennilega hefur það nú verið veðrinu að kenna, en núna sér maður ekki í gras á flötinni fyrir framan húsið fyrir snjó... og ég kominn á sumardekkin!

Ég ætlaði framan af að elda hamborgarhrygg sem ég hafði keypt fyrir helgina, en raunin varð kjúklingaréttur í sunnudaxmatinn. Þetta er uppskrift sem ég möndlaði saman sjálfur, en hafði til hliðsjónar tvær mismunandi uppskriftir sem ég hafði fundið.. Úr þessu varð "Joe's Cointreau Chicken" sem var geðveikislega góður, og svo tók ekki nema rúman hálftíma að framkalla þennan veizlumat.

Hráefnið sem ég notaði voru tvær strimilskornar kjúklingabringur, hveiti, salt, pipar, smjör, appelsínubörkur, sítrónusafi og tæplega hálfur bolli af þessum yndislega franska Cointreau appelsínu líkjör, ásamt pínu sojasósu, hunangi, baby-maíz og dverg-gulrótum. Ég læt mælieiningarnar ekki fylgja hérna á blogginu, svo þetta líti ekki út eins og einhver uppskriftabók, en ég fæ vatn í munninn bara við að pikka þetta...híhí ..

Klónninn og ég lásum bækur þar til sá fyrrnefndi gafst upp og sofnaði. Við tók "uppvask dauðans" en síðan tók ég til við að græja litla stubbinn á leikskólann og laga til í herberginu hans. Ég sé að ég þarf að skúra á morgun. Stelst etv heim þegar hann er farinn á leikskólann og renni eina umferð yfir gólfin.. Annars verður hroðalega mikið að gera hjá mér í vinnunni á morgun og ég er ansi hræddur um að ég muni ekki nema helminginn af þeim atriðum sem þarf að koma í verk. Sjáum til.. etv finn ég minnismiða frá því á föstudaginn... en ég man ekkert hvað ég gerði þann daginn ;-) hehe.. "Alzheimer Light" farið að segja til sín...

Jæja.. bloggi daxins lýkur hér með. Megi veðurguðirnir stramma sig af á morgun og þið sem kíkið á bloggið mitt eiga góða viku framundan.

Bæbloggízh...

Laugardagurinn 1..Maí - 2004 - uppfært klukkan 20:38:15

Við strákarnir sváfum til tíu í morgun og ég vakti guttann þegar ég kveikti á barnaefninu, því mig var farið að þyrsta í teiknimyndir. Djö, við misstum bæði af Möllu Mús og Bubba Byggingaverktaka, en við létum það þó ekki á okkur fá. Við urðum að klæða okkur í nokkurri skyndingu, því síminn hringdi í miðri teiknimynd og á línunni var einn af forkólfum verkalýðsins sem þurfti að komast inn á vinnustaðinn minn með ræðupúlt og fánastangir. Við skelltum okkur því niður í vinnu og komum við í bakaríi og keyptum okkur nýtt brauð til að hafa með okkur í brunch. Ég veit ekki hvort ég hef komið inn á það hérna áður, né hvort ég eigi að opinbera hve vitgrannur ég er, en ég komst að því um daginn að orðið er samsett úr "breakfast" og "lunch".. call me stupid.. ;-) Hafi ég vitað það einhverntíman, þá hafði ég sannarlega gleymt því.

Eftir hádegið höfðum við ætlað að vinna í garðinum, en það var svo kalt og "ógizzlett" veðrið, að við slepptum allir garðvinnu í dag, tókum þess í stað þátt í 1.maí hátíðahöldunum, þar sem Mamma mín, þ.e. amma klónsins, var að syngja með Kvennakór Akureyrar. Hún var nótla langsætust af öllum í kórnum, en mest hafði ég þó gaman af söngleik sem nemendur Verkmenntaskólans sýndi brot úr þarna á skemmtidagskránni. Guttinn skellti sér í bíó þessa stund sem við vorum í bíóinu, en síðan fórum við heim í garð að leika okkur. Við fórum í fjallgönguleik í klettunum fyrir aftan húsið okkar, og settum á svið dramatísk atriði fjallgöngumanna í ógöngum, þar sem annar okkar kom hinum til hjálpar á ögurstundu, með því að kasta kaðli til þess sem í hættu var staddur... við mikil fagnaðarlæti og faðmlög efst á tindinum. Það vantaði nánast ekkert nema við settum upp íslenska fánann á tindinum.. hehe.. Eftir skylmingaratriði með prikum af flugeldum upp tröppurnar heim að útidyrum fórum við síðan inn og bökuðum pönnsur og hituðum kakó. Guttinn vildi reyndar bara mjólkurkex og kókómjólk, en ég raðaði í mig heilli pönnuköku-uppskrift eins og að drekka glas af vatni og bar úr bítum móral dauðans. Mér leið eins og ég væri með barn í maganum og þegar ég nefndi það við guttann, heimtaði hann að "á að hlusta á barnið í mér"... og ég glotti með sjálfum mér að þessari sniðuglega orðuðu ósk pjakksins. Ég ætla að reyna að halda í "barnið í mér" eins lengi og mér frekast er unnt.. þótt það komi pönnukökuáti og kakódrykkju auðvitað ekkert við.

Í kvöld eldaði ég síðan fiskrétt, sem markaði tímamót hjá undirrituðum. Hingað til hef ég helst ekki viljað borða þorsk, en fann síðan uppskrift sem mig langaði til að prófa. hún fól í sér þorsk sem meginuppistöðu, og ég lét mig hafa það. Um var að ræða franskan saltfiskrétt sem heitir "Morue gratinée aux pâtes" sem myndi útleggjast á íslensku "Saltfisk-gratín með hveitimat"... þ.e.a.s. ef frönskukunnáttan svíkur mig ekki. Að gamni fletti ég upp á orðinu "Þorskur" í orðabókum á nokkrum tungumálum og komst að því að á latínu heitir skepnan "Gadus morhua", "Morue" á frönsku, "merluzzo bianco" á ítölsku, "bacalao" á spænsku, í Hollandi "kabeljauw" og í Rússlandi kalla menn þennan gula en jafnframt verðmæta fisk okkar íslendinga "Treska". Já, þar höfum við það, og nú geta allir valið rétt á matseðlinum þegar þeir fara í heimsreisuna, eða gleymt þessum algjörlega ónothæfu upplýsingum jafnóðum og þeir lesa þessa þanka mína.

Fiskurinn var snöggsoðinn og plokkaður eftir suðuna og beinhreinsaður nótla, en á meðan sauð ég spaghetti. Síðan tók ég eldfast mót, og lagði eitt lag af saltfiski og annað af spaghettí, og þannig koll af kolli, en milli lagana hellti ég svolitlu af bráðnu smjöri yfir. Síðan pipraði ég örlítið, reif niður 150gr af rifnum óðals-osti, og skreytti með niðurskornum tómötum og brokkólí sem ég hafði soðið áður. Þannig lét ég þetta gratínerast í ofni í 20 mínútur við 200gráður og bar það fram með bökuðum kartöflum og vatni með ísmolum og niðurskornum sítrónum út í. Hrr... ok.. svo núna borða ég "Gadus morhua"! Ég var bara með netmyndavélina mína hérna heima, svo myndin af réttinum er ekkert sérstaklega góð.

Eftir matinn kom pabbi gamli, og borðaði leifarnar stynjandi eins og þýsk klámmyndastjarna. Hann er voðalegur "fiski-fan" og fannst þetta svakagott á bragðið. Hann fékk meira að segja uppskriftina til að hafa með sér heim, þar sem hann ætlar að prófa þetta.

Núna sit ég hér í rólegheitum og blogga, guttinn steinsofnaður og uppvaskið bíður mín. Eftir það ætla ég að hoppa í sófann með púrtvínsglas og Paul Newman'z poppkorn og góna á sjónvarpið frameftir nóttu. Laugardagar eru góðir og vissulega til lukku, en á morgun er "sunnudagur til sigurs" og þá ætla ég að sigrast á vorhörkum sem geisa í veðurfari hér á norðurslóð, við strákarnir ætlum að fara í kjarnaskóg þegar við erum komnir á fætur og síðan er það sund klukkan þrjú. Kannski að við breytum til að förum í Þelamerkurlaug sem er ekki nema 10 mínútna akstur út úr bænum.

Föstudagurinn 30..Apríl - 2004 - uppfært klukkan 02:24:58

Gleðilegan föstudag, og farsælan komandi laugardag. Dagurinn minn hófst á slaginu rétt tæplega sex í morgun og ég vaknaði einhverra hluta með fjarstýringuna af sjónvarpinu í hendinni, og reyndi án afláts að slökkva á vekjaraklukkunni með'enni. Ég er hinsvegar kýrskýr á morgnana, og var fljótur að átta mig á að ég yrði sennilega að gera þetta handvirkt og fara framúr til að kveða niður pípið. Spinningtíminn var fínn, ég ætla ekkert að kvarta undan neinu varðandi tímann í dag, því núna er alþjóðlegi "Alltersvogott-dagurinn". Morgunmaturinn minn var í léttari kantinum í dag. Mig hefði reyndar helst langað í enskan morgunverð, með spældum eggjum, beikoni og Melroses-tei, en ég er með svo til tómann ísskáp þannig að þetta verður að bíða helgarinnar. Ég borðaði hinsvegar hálft kíló af skyri og sullaði út í það súkkulaði-múslí'i. Það tókst hinsvegar ekki fyrr en í annarri tilraun, því meðan ég fór að sækja Morgunblaðið að bréfalúgunni komst "villikisan" í skyrið og stóð í stólnum mínum með loðnar loppurnar uppi á borðinu, öll löðrandi í skyri þegar ég kom með blaðið. Ég skil reyndar ekki hvernig svona hausstór köttur fer að því að lepja skyr úr svona þröngri dollu, en einhvernvegin hafði þessu loðna flatfési tekist að smyrja skyri uppfyrir augu á sér. Hún var líka eins og holdsveikissjúklingur, því múslíið hékk framan úr henni á afar ógeðfeldan hátt. Ég varð því að fara með hana í baðkarið og spúla framanúrenni, svo nú hatar hún mig meira en nokkrusinni fyrr. Það kom samt í ljós þegar ég hafði bleytt á henni höfuðið, að það var mikið minna en ég hafði haldið og svo leit hún út eins og geimvera með þessa wetlook-greiðslu. Sé eftir að hafa ekki tekið af'enni mynd.

Jæja.. vinnudagurinn er búinn að vera frábær. "Böns" að gera, en vandamálalaus með öllu. Ég stakk mér á hlaupabretti niður í Átaki eftir hádegið, kláraði vinnudaginn og sótti síðan MiniMe á leikskólann. Við fórum í Bónus og versluðum mat til helgarinnar. Ég er reyndar ekki vanur að fara í matarinnkaupin á há-annatíma, en mannmergðin í búðinni var skelfileg, og mér fannst áberandi hvað allir virtust trekktir. Bærinn í heild sinni virtist hafa komið á svipuðum tíma á staðinn, því klukkan hálf fimm voru allir í biðröð við kassana en næstum enginn inni í búðinni. Fyrir aftan okkur í röðinni var gamall maður með "sixpensara" sem var að tapa rænunni af óþolinmæði og skapvonzku. Blés, dæsti og fussaði ásamt því að ýta innkaupavagninum sem hann var með, í rassinn á mér. Það lá sérlega vel á klóninum sem stóð spertur í okkar vagni, baðaði út höndunum og sagði stundarhátt af innlifun, "Pabbi, við verðum lengi lengi lengi hér!".. Ég fann á kerruþrýstingnum fyrir aftan mig að sá gamli hafði heyrt þetta og ýtti enn þéttar á okkur. Hann var farin að skamma konuna sína fyrir að í búðinni væri svona mikið fólk, en hún ansaði karlinum ekki og las á dýrafóðursdós, en sagði svo "Þetta er fyrir hunda Steindór minn". Hún var greinilega ekki með á nótunum, eða kunni að dreifa athygli manns síns. Ég velti fyrir mér hvort hinn stressaði gamlingi væri etv að verða of seinn í kirkjugarðinn.. því þetta var maður líklega kominn á áttræðisaldur og ætti að reyna að hafa það rólegt á ævikvöldinu sínu. Við komumst hinsvegar klakklaust frá innkaupunum, og drifum okkur heim að ganga frá stöffinu, svo við kæmumst í sund.

Eftir sundið fórum við og borðuðum á Lindinni, en fórum síðan heim. Þessi helgi verður brilljant. Á morgun ætlum við í hjóltúr á leikvöll sem við förum stundum á til að renna okkur í rennibraut og krifra í klifurgrindum, en þvínæst þurfum við að vera við 1.maí- hátíðahöldin sem fara fram í bíóinu eins og alltaf. Að þeim loknum stefnum við á sund í Þelamerkurlaug sem er rétt fyrir utan bæinn.

Um helgina ætlum við að prófa að pönnu-grilla saltfisk, og svo keypti ég svínahamborgarhrygg sem myndi steinliggja sunnudagskvöldið. Til vara keyptum við efni til að gera sænskar dvergkjötbollur og líka kjúklingabringur. Alltaf gott að eiga svoleiðis..

Jæja.. ég er orðinn sybbinn.. búinn að þvo leikskólaföt, vaska upp og skúra efrihæðina í litla kotinu okkar, svo nú skoppa ég upp í rúm og les þar til ég flýg til draumalandsins þar sem Óli lokbrá tekur á móti gestum.

Fimmtudagurinn 29..Apríl - 2004 - uppfært klukkan 21:21:21

Sjaldan fellur eplið langt frá eikinni. Klóninn minn var settur í "skammarkrókinn" á leikskólanum í dag, en amma hans sótti hann á leikskólann fyrir mig. Hann hefur að öllum líkindum ekki verið sæll með vistina í króknum kenndum við skömm, því það heyrðust frá honum ekkasog þegar hann kom af leikskólanum. Hann var þögull og niðurlútur þegar ég kom svo heim, og sagðist skyldi tala um það við mig seinna þegar ég spurði hann hvað hann hefði gert rangt í skólanum. Ég fékk að vita að þessi litli snillingur hafði enn á ný verið settur í "hornið", vegna þess að hann hafði "kveðið rímu" um eina fóstruna. Hann fór með "fyrripart", reyndar án stuðla og höfuðstafa, og hefur líklega vænst þess að fóstran "botnaði", en var þess í stað settur afsíðis með fyrrgreindum afleiðingum. Það segir mér að guttinn hafi haft eitthvað til síns máls, fyrst brugðist var við með þessum hætti.. híhíhh.

Við fóstruna sem er afar sérstök vinkona hans, og svakagóð við'ann alltaf, sagði litli pjakkurinn í einhverjum uppreisnarhug: "Ekki hlusta ég á þig... Fjóla bóla". Það sem meira er að þetta er áreiðanlega að hluta til mér að kenna. Við strákarnir rímum oft í bíltúrum og á leið í leikskólann, og þótt við notum ekki rím sem uppnefni á fólk, þá lærir hnoðrinn náttúrulega að raða sjálfur saman orðum sem ríma. Svo ég varð montinn inn í mér og "laumu-stoltur" af afkvæminu þegar ég heyrði þetta. Það liggur engu að síður fyrir að hann þarf að biðja fóstruna afsökunar á morgun, og lofa að vera kurteis og prúður á leikskólanum, alveg þangað til hann gerir eitthvað af sér næst allavega ;-) hehe

Vinnudagurinn minn varð langur, lengri en ég hafði huxað mér, en á morgun er föstudagur og það hentar prýðilega. Fyrir utan að það er morgun-spuni, þá ætlum við strákarnir í Hagkaup eftir leikskóla að kaupa eitthvað gott til að hafa í matinn á laugardag og sunnudag.. og svo þarf ég líka að muna að kaupa egg og rjóma til að geta búið til ís... sem kláraðist á síðasta pönnukökudegi. Matseðill helgarinnar er gefinn út í föstudagsblogginu ;-)

Verð að hafa þetta stutt, því það er svo mikið að gera.

Bæblogg..

Miðvikudagurinn 28..Apríl - 2004 - uppfært klukkan 19:58:44

Ég var svo sprækur í morgun þegar klukkan gall, að hið hálfa hefði dugað venjulegum einstaklingi. Þótt ég hefði bara sofið í fjóra klukkutíma virtist ég hafa náð að hlaða skrokkinn minn fullkomlega og vaknaði baugalaus með bros á vör. Það voru 10 mættir í morgunspinninginn og "intröktorinn" mætti með fagurrauðan vasaklút á höfðinu í dag... svona eins og afi gamli snýtir sér alltaf í og tæmir tóbak úr nösum sínum, blandað saman við þunnfljótandi hor og tóbaks-sviðin nefhár. Kennarinn virðist hafa fundið tónlistardiskana sína á ný, því ekkert dauðarokk var spilað í dag. Niðurstaðan var líka frábær fitubrennslutími sem varð til þess að maður synti nánast heim í sturtuna, sæll og glaður. MiniMe var að rumska þegar ég kom heim, en ég hafði fengið herbergis-leigjandann á neðri hæðinni til að koma upp og gæta hans þar til ég kæmi heim. Þetta er frábært, því áður en leigandinn kom til sögunnar, sleppti ég að mæta í spunann á þeim vikum sem við guttarnir erum saman. Adam verður hinsvegar ekki lengi í fitubrennzlu-paradís, því viðkomandi browsar nú vefi norðlenzkra fasteignasala með kaup í huga.

Ég keyrði klóninn á leikskólann eins og alltaf, og eftir að hafa farið í vinnuna í rúman klukkutíma mætti ég síðan aftur á leikskólann til að sjá leiksýningu sonarins. Hann lék kisu í þessum frábæra söngleik og tók sterkan þátt tónlistarflutningi grúppu sem kallaðist "Froskahópurinn", eða "Da Frog Gang" eins og hún myndi kallast á "Harlemízku". Aðalnúmerið var lagið "Mín kisa dansar tangó" og féll þetta fræga stuðlag rækilega í kramið hjá okkur rígmontnum foreldrunum, sem blinduðum afkvæmi okkar með flassglömpum frá myndavélum. Á eftir var boðið upp á kökur sem börnin höfðu sjálf bakað, kaffi og mjólk að drekka, auk þess sem ég fékk að skoða listaverk litla pjakksins.

Niður í vinnu biðu mín menn frá trésmíðafyrirtæki, sem voru komnir til að vera ráðgefandi varðandi breytingar á aðal-inngangi í fyrirtækið, en ég er að huxa um að láta setja upp rafmagnsdrifnar rennihurðir, því mér finnst þær svo ótrúlega kúl, og svo eru þessar gömlu hurðir sem við erum með núna alltaf að fjúka upp og skemmast. Fékk að vita að eitt stykki rennihurð af því kaliberi sem myndi henta okkur myndi kosta rúma milljón, svo nú er að finna trausta menn til að annast framkvæmdina, redda græjunni og koma henni fyrir. Ég hef aldrei velt því sérstaklega fyrir mér hvað svona hlutir kosta þegar maður gengur um þetta í verslunum, en næst þegar ég geng um eina slíka ætla ég að "respekta" hana svakalega.

Dagurinn var nokkuð annasamur, enda erum við ekki aðeins að skipuleggja mikla frumsýningahelgi með Johnny Depp, heldur líka að skipuleggja 1.maí hátíðahöld sem árlega fara fram í húsinu, og skemmtikraftar sem ætla að troða upp á þessum degi mæta nú í gríð og erg til okkar, til að kanna aðstæður og jafnvel æfa svolítið. Þá var bíllinn minn sóttur og settur á sumardekk, svo nú má ekki snjóa meira í bili. Strákarnir á verkstæðinu sögðu mér að ég mætti gera ráð fyrir að þurfa að kaupa ný vetrardekk næsta haust, því ég væri "dekkjabani dauðans" og það væri næstum ótrúlegt að mér tækist að eyðileggja ný nagladekk á aðeins sex mánuðum. Þetta er nótla þvílíkt rugl.. Dekkin eru mikið eldri en það, og ég trúi því staðfastlega að aksturslagi mínu sé síður en svo um að kenna, því ég fer alltaf varlega og keyri ofurmjúkt í allar beygjur. Dekkin hafa bara verið gölluð, og ég ætla ekki að hafa áhyggjur á jafn fallegum degi og er í dag, af einhverju sem ég þarf að gera eftir marga mánuði.

Þótt mikið hafi verið að gera, skellti ég mér á stutta æfingu í stað hádegisverðar og æfði fætur, rassinn og mallakútinn... en á eftir átti ég pantaðan tíma í nuddi, svo ég fór og lét kvelja mig þar í smástund. Undanfarna tvo daga hef ég verið með svo mikinn hálsríg, að ég hef hvorki getað snúið höfðinu til hægri, né vinstri...Og þannig stofnað lífi og limum í hættu í hvert sinn sem ég fer yfir götu, ásamt því að líta út fyrir að vera hræðilega góður með mig með hausinn stífaðan eins og á breskri hefðarfrú.

Já og talandi um hefðarfrúr, persneska kisulóran hún Aþena var lánuð í dag til að nýta hana til sýningar, við gerð fyrirlestrar sem skólaverkefnis, en hún kemur aftur á morgun. Ég gat ekki annað en flissað þegar ég rétti þessa fýlulegu kisu í hendur þess sem fékk hana lánaða. Kötturinn er með gjörsamlega flatt andlit og getur ekki drukkið vatn nema verða öll blaut í framan og reyndar alveg upp á eyru.... Og hún er alveg nógu ófríð þegar hún er þurr í framan... Belive me..

Við þessa kattarþanka rifjast upp fyrir mér að ég las í bók um kisur eftir Helgu Fritzsche, þar sem sérfræðingar í málfræði katta, héldu því fram að það væru til 90 tilbrigði af kattarmjálmi heimiliskatta, en villikettir hefðu ekki líkt því eins mikinn "orðaforða". Upphaflega er talið að kettir í Egyptalandi fyrir 7000 árum hafi mótað tjáningarstefnu katta þegar þeir fóru á kornakra egypzkra bænda í leit að nagdýrum sem gerðu mönnum þar lífið víst afar leitt. Kettirnir áttuðu sig fljótt á því að þeir sem gáfu frá sér góðlátlegt og innilegt mjálm voru frekar verið teknir inn í samfélagið en þeir þöglu eða ógnandi. Þannig hafi menn fyrir þúsundum ára lagt línunnar fyrir þau ólíku tjáskipti sem heimiliskettir og villikettir beita í dag. Kettir eru nebla útsmognir skrattar sem hafa lært hvernig þeir geta stjórnað okkur með því að mjálma á ákveðinn hátt, og þeir kunna að hafa áhrif á tilfinningar okkar, og fái þannig frejar húsaskjól, fæði og jafnvel gælur.. ekki þó munngælur vona ég... Oft virðast þeir ekki gefa mikið í staðinn og eru andstyggilega vanþakklát gerpi, en sumum köttum rennur þó blóðið til skyldunnar og endurgjalda greiðann með því að veiða ofan í okkur mýs og fugla, og koma síðan rígmontnir heim með fenginn sinn. Þá er hægt að snúa dæminu við og spyrja á heimspekilegan hátt, hvort við séum kannski gæludýrin þeirra, í fæði hjá þeim. .. Vitiggi..

Í kvöld fer ég snemma að sofa, enda fimmtudagur á morgun, en það er dagurinn á undan föstudegi.. sem síðan er í uppáhaldi hjá mér.

Vííí !

Þriðjudagurinn 27..Apríl - 2004 - uppfært klukkan 00:34:35

Það voru glaðir feðgar sem vöknuðu í morgun. Ég dissaði vekjaraklukkuna mína í góðan hálftíma áður en ég hafði mig í morgunsturtuna, en síðan hófst ég handa við að klæða sjálfan mig og síðan klóninn, sem spurði mig meðan ég var að klæða hann hvort klukkan væri ellefu. Ég veit ekki hvort hann hefur haft það á tilfinningunni að við hefðum sofið rækilega yfir okkur, eða hvort "ellefu" var eina tímasetningin sem hann man svona nývaknaður. Ellefu er reyndar uppáhalds talan hans og hann fullyrðir við mig næstum daglega þegar við erum saman, að húsið okkar sé númer ellefu og númerið á bílnum okkar sé líka ellefu. Ég hef reynt að láta hann segja 146 eins og húsnúmerið okkar segir réttilega til um, en hann segir að ég bulli þegar ég reyni að leiðrétta hann með þetta. Húsið okkar er því númer ellefu og hefur það verið skrásett hér með.

Á leiðinni á leikskólann söngluðum við liti á öllum bílum sem við mættum og það gekk ljómandi þar til pabbi hans söng rangan lit, en þá leystist sögurinn upp. Guttinn trúði mér fyrir leyndarmáli sem ég mátti engum segja, og ég mætti ekki einusinni vita það. Það er leiksýning í skólanum hans á morgun og hann ætlar að leika kisu. Ég er strax búinn að gleyma þessu og þið megið heldur ekki vita þetta... því þetta er hernaðarleyndarmál. Þarf að muna að mæta hálftíu á morgun... *vistar tímasetningu*

Í gær fengum við kött í fóstur. Kisan heitir Aþena eftir hinni grízku gyðju visku og hernaðarlegra sigra en kisan er sjálf af persnezku kyni. Hún er klesst í framan og lítur út eins og hún hafi verið að elta strætisvagn og hann stoppað snögglega. Hausinn á henni er líka tveimur númerum of stór og að auki er hún svo loðin að það væri hægt að gera amk þrjár Tinu Turner hárkollur úr'enni og það væri samt afgangur. Ég held reyndar að ég sé með ofnæmi fyrir kattarhári svo þetta er smátilraun sem gengur út á að komast að hinu sanna í málinu. Ef ég steypist út í bólum og fæ vígtennur, þá reyni ég að koma henni til góðra eigenda, en sú sem átti hana gat ekki haft hana lengur og vildi síður senda Aþenu litlu á vit feðra sinna. Þetta er kynjaköttur sem getur legið tímunum saman eins og hitabeltiseðla, hreyfingarlaus og er eiginlega eins og moppa sem þarf alvarlega að komast í þvott. Guttinn fílar hana hinsvegar og hún virðist fíla hann betur en mig, því kötturinn dissar mig en leggst eins og varðköttur við rúm guttans meðan hann situr upp í rúminu og lætur playmobil-karla og poppkorn detta rétt hjá'enni.

Dagurinn minn var annars jafngóður og aðrir dagar. Verkefnalistinn minn í vinnunni kláraðist og ég komst meira að segja niður á verkefnalista morgudaxins, sem kemur sér vel því ég verð á leiksýningu sonarins í rúma klukkustund í fyrramálið. Við strákarnir fórum í Bónus eftir skóla og keyptum vökvunarkönnu handa MiniMe, kattarsand handa kisulórunni og hrísgrjón handa mér. Að því loknu héldum við heim og lékum okkur svolítið í garðinum, guttinn við að vökva páskaliljurnar okkar sem eru komnar upp og farnar að blómstra svo fallega, en ég gekk um lóðina með hníf í annarri hendinni og poka í hinni, og plokkaði upp fífla. Sonurinn viðraði þá hugmynd við mig að við gerðum tjörn í garðinn okkar og hefðum þar stóra krókódíla og jafnvel fíla, en ég maldaði í móinn og reyndi að útskýra fyrir honum að karlinn í næsta húsi yrði brjálaður ef við hefðum fíla í garðinum okkar.. svo ekki væri nú minnst á krókódíla. Það yrði laglega kallaður saman hverfisfundur út af því máli...

Eftir kvöldmat, bað og bókalestur sofnaði klónninn eins og engill, og um níuleytið kom öldruð en undurfríð móðir mín til að gæta hans meðan ég skrapp út og sigraði vinnufélaga í ballskák, en það er að verða vikuleg ánægja hjá mér.

Nú sit ég eins og venjulega, bíð eftir þvottavél með æfingarfatnaðinum mínum, því það er vöknun um sexleytið í fyrramálið og miðvikudax-spinningur uppi í rækt. Ég er spenntur að sjá hvað bíður mín. Mætir inströktorinn aftur með höfuðskýluna, eða hefur hann safnað BinLaden-skeggi? Hvernig sem fer, þá hlakka ég til morgundaxins. Hlakka til að vakna, klæða guttann og síðast en ekki síst að sjá leiksýninguna hans.

Ætla að henda stöffi í þurrkarann og hozza mér svo upp í rúm.

Gnótt blogg

Mánudagurinn 26..Apríl - 2004 - uppfært klukkan 23:59:50

Hæ og gleðilegan mánudag. Núna er ekkert blogg með bloggum hjá mér, nema fram komi dómur á spinningtíma daxinz eða níð, svo ég held uppteknum hætti. Ég hafði rétt fyrir mér með tónlist morguntímans, því spinning-kennarinn virðist hafa týnt diskinum með allri góðu tónlistinni. Hann virðist reyndar hafa týnt öllum tónlistardiskunum sínum. Já, öllum nema "Refsidiskinum" sem inniheldur allt dauðarokkið. Ég er alvarlega að huxa um að hætta að ergja mig á tónlistinni og láta hana eyðileggja tímana, heldur reyna frekar að virkja heift mína í garð þessara ömurlegu laga til að svitna meira og taka harðar á því í tímunum. Í þetta skiptið reyndi ég að leiða hugann að öðru og hjó sérstaklega eftir því að "inströktorinn" var með "Yasser-Arafatklút" á hausnum, nema að okkar maður batt viskustykkið sitt fast með stórum skátahnúti í hnakkanum, en Yasser lætur sitt lafa laust. Ok.. Í dag var það slæða.. Hvað skyldi verða á miðvikudaginn? Varalitur? ...eða taka þetta almennilega á palestínzka vízu og mæta í dínamít-vesti og æpa "Jííhaad" milli þungarokkslaganna.. Það myndi allavega gera tímana meira spennandi.. ég neita því ekki.

Í tíma dagsins skoðaði ég líka fólkið sem mætir þarna á sama tíma og sá sem þetta pikkar. Þótt maður þekki engan þarna, þá fer maður að kannast við týpurnar og þekkja hvar fólkið vill vera staðsett í tímanum. Maður fer að taka eftir sérvisku og ávönum sem manni finnast oft á tíðum skondnir. Ég veit að það er ljótt að gera grín að nývöknuðu fólki, en þarna er tildæmis einn gaur sem mér finnst ferlega fyndinn... Hann talar gjarnan við sjálfan sig og heldur að enginn heyri neitt í öllum hávaðanum.. en þegar maður hjólar við hliðina á honum kemst maður ekki hjá því að greina eitt og eitt orð.. Orð eins og "nei"... "koma svo"... "aðeins meira" og "aumingi" eru orð sem hann hvæsir stundum í gegnum samanbitnar tennurnar, þannig að manni verður nánast ekki um sel, og fyrst þegar ég heyrði þetta, hélt ég að hann væri að "disríspekta" mig og velti fyrir mér gagnaðgerðum. Gaurinn er hinsvegar afar kurteis, því alltaf á sama tímapunkti í teygjum eftir tímann.. þá ropar hann upphátt.. og segir "afsakið".

Síðan er lítil ljóshærð dama þarna sem eyðir venjulega helmingi tímans í að finna sér rétta hjólið og er aldrei ánægð með sitt hlutskipti. Þegar hún er búin að skipta um bæði stýri og hnakk á 4 hjólum, og færa vatnsbrúsann sinn á milli þeirra, sest hún hálffúl á fimmta hjólið (stundum sjötta) en horfir síðan öfundaraugum á aðra sem eru örugglega á betri hjólum en hún er á. En hún er ósköp sæt og minnir mann einna helst á "fínku"... lítil með oddmjóann nebba, flögrandi um salinn og kvik í hreyfingu.

Nú velti ég fyrir mér, rétt á meðan ég er að pikka þessar hugrenningar mínar um fólkið sem mætir í sömu tíma og ég, hvort það bloggi um mig...Blogg sem ég sé fyrir mér hljóma eitthvað á þessa leið: "Omg !! hvíti sköllótti dvergurinn settist aftur á hjólið við hliðina á mér í dag." "Veit ekki hverskonar pervert hann er..... gónandi á alla og svo hjólar hann með tunguna út úr sér.. *ÆL* " Hmm.. nei ég veit ekki hvort ég hef einhverja kæki eða ávana í þessum tímum en hvað veit maður..? Ég er ábyggilega ekki sá í tímunum þarna sem er eðlilegastur.

Vinnudagurinn minn var snilld, og var án allra uppákoma. Ég sótti soninn á leikskólann um fjögurleytið og þaðan fórum við í búð að kaupa mat í ísskápa hússins. Matseðill vikunnar hljóðar upp á kjúklingabringur í kvöld, Tortillas með svínahakki á morgun, kjötbúðing og spaghetti á miðvikudegi og grillaða ýsu á fimmtudegi. Föstudagurinn fer í sjoppuborgara eins og svo oft á strákavikum, en þá ætlum við í sund fyrir kvöldmatinn. Helgin er hinsvegar óráðin.

Meðan kjúklingabringurnar voru að bakast las ég morgunblaðið. Ég hafði ekki gefið mér tíma í að fletta því í morgun, en gat ekki sleppt því þótt ég væri búinn að lesa helstu fréttirnar mbl.is í vinnunni. Í blaðinu sá ég m.a. grein með fyrirsögninni "Kossar allra meina bót", og ég huxaði strax með mér að fullyrðingin hlyti að vera örlítið ýkt.. nahh.. ekki allra meina bót... Hvernig lækna menn til dæmis gyllinæð með kossum? Ojjj.. Ég er hættur við að verða læknir.. ! Meltingafærasérfræðingurinn hlýtur allavega að vera óheppnastur allra á kaffistofu sjúkrahússins.. *hrollur* ok.. er að missa mig í bull hérna.

Greinin var samt ótrúlega flott, og sumt vissi ég reyndar þótt ég sé enginn sérfræðingur í kossafræðum. Kossar eru t.d. sagðir lækka blóðþrýsting, stoppa hiksta og stuðla að betri tannheilsu. Fólk sem kyssir geggjað mikið verður líka sjaldnar veikt og fær sjaldnar maga-, blöðru- og blóðsýkingar. Við einn svona almennilegan koss, með tungu "und alles", brennum við 12 hitaeiningum og notum 30 vöðva í andlitinu til að heilla hina heppnu.. eða þann heppna fyrir stelpurnar. Þessi vöðvanotkun gerir það að verkum að blóðflæði í andlitinu eykst til muna, og það stuðlar einmitt að minni hrukkumyndun... svo kyssarar eru unglegri, og samkvæmt þessu kyssir afi gamli ekki nógu mikið á elliheimilinu. Ég ætti etv sjálfur að prófa nýjar pick-up línur í Landsbankanum á morgun.. Línur á borð við "ahh.. viltu kyssa mig.. fljót.... ég er nefnilega með gyllinæð" eða.. "Heyrðu..þú ert að fá hrukkur í kringum augun.. má ég reyna að laga þær?" uhmm.. veit samt ekki hvort það myndi virka.. en það er freistandi.

Niðurstaða greinarinnar liggur hinsvegar ljós fyrir.. Það er meinhollt að kyssa og þótt munnvatnið sem geymir bæði fosfór og kalsíum, geymi líka böns af bakteríum, þá stuðla þær meira að segja hvetjandi á ónæmiskerfið og gerir líkamann betur í stakk búinn til að ráða niðurlögum sýkinga og ýmissa sjúkdóma sem herjar á okkur mannskepnuna.

Kjúklingurinn var góður. Við feðgar borðum hann með hrísgrjónum og svartpiparsósu, skelltum okkur svo í freyðibað og svo í háttinn. Ég er að sleppa svolitlu úr deginum, en ætla að setja það í þriðjudaxbloggið mitt, því ég þarf að koma mér í rúmið.

Góða nótt blogg, góða nótt allir..

Sunnudagurinn 25..Apríl - 2004 - uppfært klukkan 23:40:50

Nú er ég sestur niður heima, og hreint út sagt prýðileg helgi að baki, þar sem fóru saman ánægjulegar stundir, góður matur og bilanalaus bíll. Það er varla hægt að biðja um meira í einu. Ég hafði það á tilfinningunni að allir þéttbýliskjarnar væru löggulausir, því annarhver bíll sem ég mætti úti á þjóðvegunum, var lögreglubifreið. Ok.. ekki kannski annarhver.. en óvenjumargir þó!

Ég vil að sá sem fann um radarvarann, fái Nóbelsverðlaunin næst.. því hann á það skilið. Nú fyrir helgina var fjallað um það í fréttatímum sjónvarpsstöðvanna að laganna verðir væru komnir með nýja tegund radarmælitækja, sem hjálpuðu þeim að "bösta" helmingi fleiri fyrir hraðakstur en þeir hefðu hingað til geta tekið. Radarvarar næðu ekki þessum nýja lazer-geisla og því væri þetta algjör bóner. Ég horfði á fréttamyndir af lögreglumönnum að prófa nýja búnaðinn, skríkjandi af ánægju og flissandi eins og "smátelpur í líffræðitíma" af hrifningu yfir þessum nýja búnaði sem markaði augljóslega þáttarskil í löggæslu á Íslandi. En Adam var ekki lengi í paradís, því Bónus auglýsir nú í tilboðsblaði sem kom inn um allar lúgur í landinu fyrir helgina, radarvara í bifreiðar sem nær þessum nýja búnaði lögreglunnar eins og að drekka vatn, og allar fullyrðingar hinna glaðværu "Geira og Grana" flognar út um gluggann í bili. Ég minnist setningar sem ég las utan á kjötflutningabíl fyrir nokkrum árum þar sem sagði undir mynd af grís með gaffal í bakinu.. "Það er ekkert grín að vera svín"... og það er eflaust rétt.

Það var gott að koma heim, og enn betra að sjá að ég hafði farið frá uppvaski dauðans auk þess sem rúmið mitt var fullt af handklæðum sem átti eftir að brjóta saman. Ég vissi ekki einusinni að ég ætti svona mikið af svona stöffi. Það var eins og ég hefði bara rétt ætlað að skreppa út, því það var hálft undanrennuglas á eldhúsborðinu og ristuð brauðsneið sem ég hafði bitið tvisvar í. Það var líka kveikt á útvarpi í eldhúsinu og þar gólaði ítalski geldingurinn Rúdolf Helvítínó, sem einhver íslenskur gaur er með alheims-útgáfurétt fyrir. Heppinn hann... Það tók mig hinsvegar ekki langan tíma að laga til og ganga frá, en ég ætla að geyma skúringar þar til annaðkvöld.

Og ég var með svo mikin móral yfir hvað ég hef sleppt mér í áti yfir helgina að ég skellti mér í góðan hjóltúr fyrir svefninn. Langaði að hjóla upp í skíðastaði og hafði huxað til þess hjóltúrs í hvert sinn sem ég lét eitthvað ógeðslega "grízí" upp í mig, en þegar á hólminn var komið áttaði ég mig á því, að ég myndi drepa á mér afturhlutann í slíkri ferð og verða aumur í viku.. svo það varð úr að hjóla eins langt upp í Lundahverfin og hægt var og síðan niður í vinnu til fara yfir aðsókn helgarinnar. Í fyrramálið er spinningur, og ég þori að veðja hverju einasta hári úr nefinu á mér að inströktorinn verður með dauðarokk á boðstólnum. Hlakka til að vakna á morgun.

Gnótt blogg..

Föstudagurinn 23..Apríl - 2004 - uppfært klukkan 07:40:50

Ahh.. Ég stóðst ekki mátið og hef smá tíma til að blogga níð um spinningtíma daxinz. Það þarf svosem ekki að taka það sérstaklega fram að ég vaknaði syfjaður í morgun, enda duga tæpir fjórir tímar yfirleitt ekki til að hlaða rafhlöðurnar svo vel líki. Já, syfjaður en glaður. Það er föstudagur og það voru 10 mættir í morgunspunann. Í dag hjólaði ég við hlið ungrar hnátu sem hafði dundað sér heima við að sprauta gömlu poison-ilmvatni mömmu sinnar yfir súra svitalykt áður en hún kom í tímann, og útkoman var með þeim hætti að ég var á tímabili að huxa um að flýta mér að tæma vatnsbrúsann minn svo ég gæti ælt í hann. Ég er að reyna að sjá munstur í tímunum hjá "inströktornum", þ.e. hvenær tímarnir hans eru góðir og hvenær þeir eru lélegir, og þá líka með tilliti hvernig liggur á mér sjálfum. Hvort tímarnir séu etv alltaf jafngóðir og kennarinn líka, en ég sjálfur misleiðinlegur og illa upplagður. En í dag lá vel á mér, en tíminn hjá gaurnum var arfa-slakur. Einhverra hlutavegna tók hann bara með sér þungarokksdisk þar sem hver þungmálmurinn fylgdi öðrum og kennarinn virtist sjálfur ekki þekkja sitt eigið kennslugagn, né vita þegar lagi lauk, hvort nú kæmi "sprett-lag" eður ei, eða hvort menn skyldu standa eða sitja. Ég geri ráð fyrir því að einhverjir hafi verið mér sammála þegar ég "Idol-dæmi" þennan spinningtíma með því að segja "Ekki þinn bezti performans til þessa, vantaði alla tilfinningu og lagið hentaði alls ekki". Það er skemmst frá því að segja, að 33% stelpnanna í tímanum, en þær voru 90% af þeim sem mættu, yfirgáfu tímann áður en honum lauk og sú fyrsta gafst upp á þungarokkinu þegar 12 mínútur voru liðnar af tímanum. Sjálfur var ég að huxa um að fara, en varð að klára tímann í þeirri veiku von að gaurinn spyrði mig hvernig mér hefði fundist hann. Mér varð hinsvegar ekki að ósk minni í þetta skiptið, því hann rauk sjálfur út um leið og síðasta lagið kláraðist. Og það eina sem fékk mig til að svitna í þessum tíma var svitalykt blönduð saman við ilmvatn sem ég kannaðist við frá þeim tíma þegar Duran Duran var vinsælasta hljómsveitin, og Billy Ocean söng lagið Caribbean Queen .

Jæja, nú er morgunmaturinn minn að verða til, og ég þarf alvarlega að flýta mér í vinnuna, enda mikið að gera.

Etv blogga ég ekki meira fyrr en á sun...

Fimmtudagurinn 22..Apríl - 2004 - uppfært klukkan 01:00:47

Það er ný íslensk þjóðtrú, að ef ég sef fram að hádegi á sumardaginn fyrsta og vakna við að síminn hringir, þá verður sumarið hot and steamy. Það verður allavega eins gott og maður sjálfur vill hafa það.. en veðrið ræður sér sjálft og kemur okkur í raun ekki við. Það sem er hverju sinni, þiggjum við. Úff.. nú var ég djúpur... *fliss*

Ég er alltaf ánægður að fá sumarið, en finnst samt þessi dagur alltaf svolítið skrítinn. Hversvegna kemur sumarið alltaf þriðja fimmtudaginn í apríl, sama hvernig tíðin er? Hvernig getur komið sumar þegar það snjóar? Það snjóaði reyndar ekki í dag, og það er orðið mjög sumarlegt heima í litla garðinum mínum, en þetta er eitt af því sem mig langar að vita. Ég fann mér auðvitað fróðleik um þennan dag, til að reyna að skilja siðinn betur, en það eina sem ég fann var að við íslendingar virðumst hafa haldið daginn hátíðlegan ógurlega lengi, etv lengur en við höfum haldið upp á sjálf Jólin. Í bókinni "Saga daganna", eftir Árna Björnsson þjóðháttafræðing sá ég að það eru til heimildir um daginn frá 16.öld, með sumargjöfum "und alles", og siðurinn pottþétt miklu eldri en það. Í ofanálag eru sumargjafirnar eldri en jólagjafir hér á landi. Ég skil þetta þannig að í gamladaga hafa menn hangið inni í moldarkofunum sínum, í skítakulda að drepast úr hungri og því ekkert óeðlilegt að menn finndu sér einhvern tímapunkt til að hlakka til, allan veturinn. Í ritum frá 17.öld er víst mikið talað um að fólk hafi borðað betri mat þennan dag, en aðra daga og á 18.öld fóru prestar að messa á sumardaginn fyrsta, eins og hann væri eitthvað trúarlegur. Á 19. og 20.öld fór sumardagurinn fyrsti að tengjast meira ungmennafélögum, dagurinn gjarnan helgaður börnum, með skrúðgöngum, skemmtunum og útgáfustarfi. Fínt að vita þetta.. Skil þetta samt ekki ennþá með fimmtudagana.

Í gamla daga þótti þjóðtrú svo kúl að þá mátti enginn svo mikið sem kúka, án þess að þjóðtrú skapaðist í kringum þann merka atburð. "Saga daganna" segir einmitt frá því hvernig þjóðtrú tengist sumarkomunni, og var til dæmis talið vita á gott ef sumar og vetur „frysi saman" aðfaranótt sumardagsins fyrsta. Og ef einhver sá fyrsta tungl sumars átti hann að steinþegja þar til einhver ávarpaði hann. Úr ávarpinu mátti lesa einhverja speki og spádóma, og hét þetta "að láta svara sér í sumartunglið".

Ég komst ekki upp með að þegja þegar síminn hringdi í morgun og láta svara mér í sumartungl, því það hefði verið geggjað mafíulegt að taka upp símtólið án þess að segja "halló", og ég opinberað að ég er furðufugl. Í augnablikinu man ég ekki hver var að hringja, en það var þetta símtal sem fullkomnaði þennan þátt hinnar nýju íslensku þjóðtrúar.

Sonurinn og ég mæltum okkur mót eftir hádegið, því við þurftum að fara saman og velja okkur sumargjafir. Hann fékk voldugt sverð í gylltu slíðri sem hann hafði langað svo mikið í, en ég fékk krítarsett til að lita á gangstéttar... einmitt það sem mig hafði langað í. Síðan fórum við í Brynju og keyptum okkur ís til að fagna sumarkomunni. MíníMe fór inn í búðina með sverðið sitt, og notaði það til að benda á það sem hann vildi fá í ísinn sinn, en ég skildi krítarnar mínar hinsvegar eftir í bílnum, þrátt fyrir athugasemdir sonarins og hvatningu til að lita gangstéttina fyrir framan sjoppuna, meðan við biðum eftir afgreiðslu.Hann sagði mér þegar við vorum sestir inn í bíl aftur, að nú væri sumarið alveg komið og það yrði lengi, lengi, lengi !! og svo sýndi hann mér umfang sumarsins með því að baða út höndunum, svo ísinn hans rakst utan í hliðarrúðuna. Ég sá það sem ég reyndar vissi áður, að í þessum glaðværa pjakki býr svolítill listamaður, því þegar hann sá ísinn á hliðarrúðunni setti hann hljóðan og svo stakk hann sverðinu sínu í blettinn á rúðunni og teiknaði í hann hring og gerði tilraun til að að setja augu og munn í hringinn. Það vantaði hinsvegar ís til að klára listaverkið, og gleðispillirinn hann pabbi bannaði að bætt yrði meiri ís á bílrúðuna. dahh... !

Þegar við komum heim bökuðum við pönnukökur. Sá okkar sem er lægri í loftinu borðar ekki pönnsur, en sá stærri er hinsvegar orðinn pönnukökufíkill. Stubburinn stjórnaði ausunni og helldi deiginu á pönnuna, en sjálfur sá ég um að snúa kökunum á pönnunni með því að kasta þeim upp í loft og snúa í loftinu ásamt því að framkalla "hvisshljóð" með munninum..svona til að gera þetta áhrifameira. Þetta er nefnilega tilvalin aðferð fyrir athyglisjúka feður, að ná fram aðdáunarsvip í andlitum sona sinna. Pabbi gamli, hinn ný-69 ára gamli afi guttans, kom í heimsókn og hjálpaði okkur við að klára pönnukökudeigið og lét vel af meðhöndluninni. Ég sé að ég þarf að gera meiri ís í næstu viku, því koníaks-ísinn er að verða búinn, og dugir líklega ekki einn pönnukökudag til viðbótar.

Vinnan tók svo við seinnpartinn, en þar hefur dagurinn verið góður. Ég brá mér reyndar í ljósatíma fyrst, því það er víst ekki í tísku lengur að vera brúnn og maður gerir því sitt besta til að vera púkalegur áfram. Í eina tíð bar það merki um að viðkomandi væri jafnvel veraldarvanur, hefði ferðast víða og væri ótrúlega kúl, en núna skulu allir vera hvítir, því núna er það best. Ég heyrði í ríkisútvarpinu fyrir páskana bæði prest og hjúkrunarkonu halda því fram að ef fermingarbörn væru í ljós fyrir ferminguna, þá væru afar miklar líkur á að þau fengju húðkrabbamein sem draga myndi þau flest til dauða. Ok.. og hver vill það? Way to go Rúv, að hjálpa okkur að halda lífi í íslenskum fermingarbörnum.. :-) Þau eru ábyggilega í sérstökri hættu umfram aðra að fá þennan vágest. Hjúkrunarkonan hefur áreiðanlega meint vel og verið búin að spá í þessa hluti, en presturinn líklega helst óttast tekjutap, því fram að þessu hafa áhyggjur presta legið annarsstaðar en á sólbaðsstofum. Þótt íslenskir heilbrigðisstarfsmenn séu uppteknir af ljósabekkjum, benda erlendir vísindamenn hinsvegar frekar á breytingu á klæðavenjum fólks sem líklega orsök aukningar húðkrabbameina, því að í dag hylji fatnaður almennt minna af yfirborði líkama fólks en hann gerði hér í eina tíð, þegar það þótti beinlínis argasta klám ef kona sýndi á sér framhandlegginn, og ef hún sýndi öxl eða ökkla, var enginn vafi á að umrædd dama væri "andsetin hóra". Í Bretlandi er þreföldun á tíðninni talin að mestu vera til komin vegna vinsælda sólarlandaferða, og þar minnist enginn á ljósalampa. Ég er ekki að mæla þessu bót, en mér finnst alltaf vera svipaður þefur af svona umræðu hérlendis sem gjarnan fylgja grófar fullyrðingar, eins og þegar íslenskir skátahöfðingjar héldu því fram um miðja síðustu öld að menn yrðu blindir ef þeir stunduðu sjálfsfróun, og ég man í alvöru að ég sá þetta meira að segja í gamalli skátabók frá þessum tíma. hehe.. Jesús hvað ég hef þá sloppið með skrekkinn! Ég skal trúa því að menn sjái etv ekki allt sem gerist í kringum þá svona rétt á meðan þeir framkvæma þennan ógeðslega verknað "sjálf-saurgunar", en varanleg blinda???? ....hvar er hvíti stafurinn minn?!

Fyrir liggur að reyna að komast snemma heim í rúmið, því það er vöknun 5:50 í fyrramálið með morgun-spinningi. Þegar fer að líða á morgundaginn þarf ég að bregða mér úr bænum og verð utan þjónustusvæðis í u.þ.b. tvo daga, svo næsta blogg verður á sunnudaginn. Það er reyndar engin nýlunda, því um helgar trassa ég stundum bloggið mitt og slæ gjarnan saman 2-3 dögum.

Gute nacht min liber blog !

Miðvikudagurinn 21..Apríl - 2004 - uppfært klukkan 19:27:15

Ég var eins og nýsleginn túskildingur í morgun þegar ég vaknaði glaður klukkan 5:50, þrátt fyrir að hafa ekki farið að sofa fyrr en rúmlega eitt í nótt. Ég tel mig vera farinn að sjá tengingu milli þess að hafa lokaðan glugga í svefnherberginu meðan ég sef, og þrota undir augum. Í nótt hafði ég gluggann opinn, og vaknaði svo ferskur að það hefði mátt nota mig sem NO NAME-andlitið 2004. Jahh sko ef þeim væri sama þótt þeir seldu aldrei neitt framar. Sennilega er Björk Jakobsdóttir leikkona samt betur að þessu komin, enda hlaut hún titilinn í síðasta mánuði og varla hægt að kippa þessu af'enni strax.

Nú er örugglega komið sumar og sólin skein í gegnum framrúðuna á leiðinni í spinningtímann. Það voru óvenjumargir mættir í dag, og "inströktorinn" hafði dundað sér við að blanda saman nýju tónlistinni sinni, og þeirri gömlu sem allir voru komnir með æluna fyrir. Útkoman var í fínu lagi, nema hann er enn að sveifla höndunum í allar áttir meðan hann hjólar standandi, í því skyni að "hita upp axlaliðina svo þeir gefi sig ekki þegar maður hallar sér síðan fram á stýrið seinna í tímanum", eins og hann segir sjálfur. Ég dizza hann auðvitað þegar hann kemur með þessa ömurlegu æfingu og sé að hann glottir í hvert sinn sem að þessu kemur. Ef ég vil þjálfa á mér axlirnar, þá fer ég örugglega ekki í spinning til þess, fyrir utan það að þegar maður hallar sér fram á stýri á hjóli og hendur meðfram hliðum, tekur það meira í vængvöðva í síðu , en á axlavöðva. ;-) hmm.. mæ god hvað maður hljómar eins og "besserwizzer" á ælupoka-stigi.. *hrollur* ...Þetta böggar mig samt pínu, og ég veit að ég hef komið inn á þetta áður hérna.

Núna er ég sumzé kominn heim og búinn að henda æfingarfatnaðinum í þvottavélina og er að möndla mér eggjaköku með papriku, tættu kínakáli, graslauki og osti, auk þess sem ég prófaði að mylja smá cheerios á helminginn af'enni. Ætla að prófa þetta og sjá hvernig smakkast..

More l8ter..

I'm back.. Það var fín hugmynd að mylja cheerios'ið út á ommelettuna, og svo kom pínu bökunarlykt í húsið þegar ég steikti cheerios-hliðina.. hrr.

Skrapp niður í vinnu og síðan til tannlæknis. Hann stóð fyllilega undir væntingum eða hún, því tannlæknirinn minn er dama. Ég var að huxa um að biðja um að fá að kíkja í dótakassann hennar eftir tímann, en kunni svo ekki við það. Sá sem þetta ritar var með eina oggupoggu-litla skemmd í einni tönn og það á að gera við hana þann 23.Júní n.k. Klukkutíminn kostaði mig 10.þúsundkall en ég virðist hafa verið svo lánsamur að fá 7,9% afslátt.. sem hlýtur að teljast framúrskarandi gott.

Ég stalst líka á æfingu í hádeginu og hljóp nokkra kílómetra og tók axlir og handleggi, samkvæmt hefðbundnu vikuplani. Það voru fáir í stöðinni og ég er reyndar farinn að sakna andlita sem sá vanalega þarna niðurfrá ekki alls fyrir löngu. Í svona góðu veðri mæta alltaf fáir til að æfa, og upp úr þessu fer áreiðanlega að fækka enn meira í æfingastöðvunum... skólafólk að byrja í prófum og fólk farið að finna sér annað að gera í góða veðrinu. Ég las í Mogganum í morgun að farfuglum væri að fjölga verulega þessa dagana og núna rétt áðan sá ég feita og pattaralega hunangsflugu suða við skrifstofugluggann.. ég opnaði gluggann og náði henni inn.. og núna suðar hún í glasi hér við tölvuskjáinn minn og reynir að leggja andlitið mitt á minni sitt. "Djössem" hún á eftir að stinga mig þegar ég sleppi henni... ;-) En ég ætla ekki að gera það fyrr en í kvöld.. gaf'enni appoló-lakkrís, svo hún getur nærst meðan hún tjúnnar upp í sér hefnigirnina.

Svo fékk ég bílinn af verkstæði í dag. Já, nú virðist hann í lagi.. Bíllinn sem aldrei bilar. Strákarnir á verkstæðinu segjast nú "nokkuð áreiðanlega" hafa fundið orsök þess að bílinn minn missti meðvitund ítrekað. Það var eitthvað stykki sem átti að magna upp kveikju-neista en nýtt stykki ku kosta á annan tug þúsunda. Hlýt að fá meiri afslátt en ég fékk hjá tannsanum.

Meðan ég var að lesa mér til um kveikjukerfi bifreiða rakst ég á skýringar á því hversvegna álver eru svona löng og mjó.. ekki að það komi þessu neitt við, þá fannst mér þetta áhugavert. Framleiðsla á áli fer fram í afgreiningarkerum þar sem sterkur rafstraumur er notaður til að brjóta upp súrál í frumefni sín, ál og súrefni. Þessi afgreiningarker eru raðtengd til að ná upp góðri spennu á kerin, og í svona kerja-seríu geta verið 150 til 200 slík ker. Það er í raun þessvegna sem álver eru svona löng og mjó.. í bland við hvað hlýtur að vera auðveldara að þjónusta dótið þegar þau eru "lænuð" svona upp. Hmm.. já.. Ég hafði reyndar ekki velt þessu sérstaklega fyrir mér en þetta var nú aldeilis fróðlegt...

Ég rakst á annað á yfirferð um vefinn... lærði að segja "Ég elska þig" á grá-álfamáli.... gæti komið sér vel ! Það er sagt svona: "Melithon le anuir". Þetta er álfamál sem J.R.R. Tolkien bjó til fyrir Hringadróttinssögu og byggði að einhverju leyti á velzku. Það situr eitthvað svo í mér hvað álfamálið var fallegt í Hringadróttinssögunni, þegar Liv Tyler talaði fyrir álfkonuna Arwen sem var dóttir Elronds í Rofadal. Málið var svo mjúkt og fallegt að maður þurfti næstum á snyrtinguna..

Jæja.. þetta voru nú bara smá spegúlasjónir.... Framundan er heimsfrumsýningarkvöld á nýjustu stórmynd Quentin Tarantino, Kill Bill vol2, og allt vitlaust í miðasölu. Eftir vinnu ætlum við nokkrir strákarnir á Sportpöbbinn Ali í því skyni að leika ballskák í smástund, enda opið til fjögur á skemmtistöðum. Jú, og ég má heldur ekki gleyma því að ég er að fara í skvass rúmlega átta. Í það fer kvöldmatartíminn minn. Allt að gerast !!

L8ter tonight ef eitthvað kemur upp..

Þriðjudagurinn 20..Apríl - 2004 - uppfært klukkan 23:39:41

Ahh hvað þriðjudagar eru dýrðlegir, sérstaklega þegar þá ber upp á 20. apríl. Ég vaknaði sérlega glaður í morgun, enda ekki ástæða til annars en að vera kátur. Framundan var fjörugur dýrðardagur. Pabbi gamli átti afmæli, svo ég lét það verða mitt fyrsta verk að fara til hans, kyssa ruddalega hann á kollvikin og óska honum til lukku með daginn. 69 ára gamall varð'ann í dag, og sér ekki á honum ! Pabbi gamli fæddist á Möðruvöllum hér inn í Eyjafirði en þar byggði afi gamli (sem ég er nefndur í höfuðið á), eitt stærsta og fullkomnasta kúafjós á landinu. Seinna fluttist fjölskyldan í bæinn, byggði hús í Ásveginum og þar ráku þeir afi og pabbi saman bókabúð í miðbænum til fjölda ára, sem síðar var seld og látin heita Bókval. Þegar pabbi var jafngamall mér átti hann tvo stráka. Þóttu báðir frekar ófríðir og urðu þeir brátt lítt vinsælir meðal nágranna sinna sökum hrekkja. Mér skildist á gamalli konu er bjó í næsta húsi við fjölskyldu mína og verið heilsuveil síðan, að að þeir piltar hafi löngum þótt svo andstyggilega stríðnir og uppátækjasamir að nágrannar foreldra minna eru sagðist hafa slegið saman í dvöl í kristilegum sumarbúðum K.F.U.M til handa bræðrunum, ef það mætti verða til þess að þeir færu brott í nokkrar vikur og veittu grönnum sínum "breik". Ok.. Ég er etv að ýkja þetta pínku, en þó ekki mikið.

Nóg þótti mönnum svo sannarlega um hina tvo bræður en ekki leið á löngu þar til sá þriðji bættist í hópinn og bjuggust menn þá við að sá yrði sínu verri. Ekki fór þó svo, því þegar pabbi varð 36 ára eignaðist hann sem betur fer mig, þriðja soninn. Ég ætla ekki að reka einhvern grobb-áróður hérna á blogginu mínu, en ég þykist alveg vita það að fegurðarmeðaltal fjölskyldunnar hækkaði umtalsvert við komu þriðja drengsins, sem reyndist vera hið bezta skinn og vel í meðallagi hvað innræti varðaði. Báðir eldri bræður mínir hafa reyndar alla tíð fullyrt að ég, "yngsta gerpið" sé ættleiddur og hafi að auki fengist fyrir lítið vegna þess hve vitlaus ég hafi alltaf verið. En sé litið framhjá því að ég er furðulegur "inn í mér" og aðeins tekin útlitsleg atriði, telja menn að pabbi gamli geti varla þrætt fyrir að ég sé kreistur úr hans kúlum.

Mér finnst ég afar lánsamur að eiga þennan "gamla þrjót" fyrir föður, því þar er ákaflega ljúfur og góður maður á ferð. Jæja, áður en þetta fer að hljóma eins og minningargrein þá verð ég að koma restinni af deginum mínum að. Það gerðist nefnilega slatti í dag. Á leið úr afmæliskaffinu hjá pabba gamla bilaði bílinn minn. Nei, þið eruð ekki að lesa gamalt blogg, þetta gerðist aftur í dag. Í þetta skiptið náði bíllinn að bila á tveimur stórum gatnamótum og þá veit ég aðeins um tvö gatnamót af sömu stærðargráðu sem hann á eftir í öllum bænum... Í ÞESSUM MÁNUÐI.

Ég skildi kaggann eftir í seinna skiptið þar sem hann strandaði, hringdi á viðgerðarteymið og trimmaði til að sækja mér annan bíl til að vera á í dag. Skömmu seinna fékk ég fréttir af því að þegar þeir á verkstæðinu höfðu dregið bílinn inn á gólf, hafi komið upp enn ein bilunin og nú í ræsibúnaði bifreiðarinnar. En það er enn ekki kominn tími til að endurnýja og skipta þeim gamla út fyrir nýjan. Þessi hefur reynst mér vel og ég ætla ekki að reynast honum illa með því að "hend'onum" þegar hann fær flensu.

Jæja.. þarf að stökkva aðeins frá.. meira eftir smástund..

Uhmm ok.. hvar var ég.. Hádegisæfingin gekk vel, en hún varð að vera stutt að þessu sinni, því ég fórí nudd á eftir, sem reyndist svo sársaukafullt að ég er búinn að vera eins og parkinson-sjúklingur í allan dag.. Skjálfandi og aumur. Lengi vel hélt ég að maður færi aumur í nudd og kæmi nýr og betri maður út, en þetta var víst smá misskilningur.. maður fer aumur í nuddið.. og kemur út sem farlama öryrki... En þetta er gottvont eða vontgott... hvernig sem menn líta á það, og svo kemur þetta í veg fyrir að maður stífni óþarflega upp. Eftir hálftíma lengri hádegistíma en venjulega hélt vinnudagurinn áfram og hér sit ég enn í vinnunni og klukkan að verða 10 að kvöldi. Ég stalst reyndar heim í kvöldmat, fékk mér skyr og kaffibolla í næsta húsi, þar sem dóttir grannans sem er megabeiba spurði mig upp úr þurru hvenær ég ætlaði að fá mér nýjan bíl.. fólk væri að tala um hvað væri að mér að vera á þessari "gömlu frönsku beyglu". Bíddu við.. eru menn að tala um þetta úti í bæ ? Er ég áberandi mikill furðufugl að vera ekki á nýjum bíl?... argh.. já.. kannski.. en mér líður vel og ég er glaður. Og það er gott :-)

Ég var að taka "Kaffipróf" á netinu. Próf til að sjá hverskonar kaffi ég er... sko ef ég væri kaffi. Og eftirfarandi kom í ljós:

Úff.. mér finnst þetta hljóma eitthvað svo non-performing..og næstum dónalega.... "Tvöfaldur expressó og síðan flóuð mjólk"..hrrr... Tíhíhh..

Þetta var líka persónuleikapróf og ég fékk líka að vita þettau mig.. og kom mér nótla algjörlega í opna skjöldu: "Þú ert skapstór og íhaldsamur einstaklingur sem lætur ekki bjóða sér hvað sem er. Undir vissum kringumstæðum leyfirðu þér að prófa nýjungar, en þó aðeins að vel athuguðu máli."

Kræst.. þetta virkar, og þarna komst upp um mig! Ég er brjálaður í skapinu og íhald from hell.. hmm takk fyrir það..

Í fyrramálið er spinningur, og ég ætla að fara snemma að sofa og vakna ferskur. Ég á að fara til tannlæknis í skoðun fyrir hádegið og ég finn fyrir pínu spenningi. Mér finnst nefnilega alltaf soldið gaman að fara til tannlæknis. Í gamla daga var það vegna þess að þá fékk maður að velja sér dót eftir "sessjonið", en fljótlega upp úr fermingu var skrúfað fyrir allt svoleiðis og núna fæ ég bara að sjá reikninginn. Eftir situr spenningurinn, og ég veit ekkert hversvegna.

Mánudagurinn 19..Apríl - 2004 - uppfært klukkan 23:55:55

Á mánudögum vakna ég yfirleitt til að fara í spinning, eins og ég hef stundum sett hér inn á bloggið og í morgun vaknaði ég einmitt með það í huga. Ég fann um leið og ég opnaði augun að ég var ekkert sérlega ferskur, en lét mig hafa það að staulast úr rúminu og taka stöðuna fyrir framan spegilinn með tannbursta í hönd. Í ljósskímu 40watta perunnar yfir speglinum laust upp spurningunni, "Hvernig er hægt að svona ungur maður í ágætu líkamlegu ástandi, vakni svona ófríður?" Ég er sko ekki að grínast, né reyna að vera fyndinn þegar ég skrifa hér að baugarnir undir augunum á mér voru lafandi pokar. Ok, ekki lafandi, en samt pokar með andstyggilegum skugga undir..og hægt að pota í þá og dilla þeim.. sem segir mér að stutt sé í að þeir lafi. Ætli svona hafi eitthvað með súrefnisupptöku að gera? því suma morgna er ég í fínu lagi, en svo koma morgnar inn á milli þar sem sést áberandi munur, þrátt fyrir að ég hafi ekki farið seint að sofa eða neitt svoleiðis. Það var sénslaust að ég færi í spinning með andlitið á mér svona, svo ég fussaði með sjálfum mér meðan ég kláraði að bursta og trítlaði fram í eldhús, á berum tázlunum og reif upp ísskápinn og teygði mig eftir skyri.

Þessi vöknun fór algjörlega með daginn og ég fór heldur ekki á hádegisæfinguna sem ég fer alla jafna á. Ég átti reyndar að taka fætur og maga á umræddri æfingu, en það var samt ekki það sem gerði það að verkum að ég fór ekki. Það var mikið að gera í vinnunni, ég í æfingalegu óstuði og pínu fúll út í mig fyrir að vera svona. Ég gleymdi að borða hádegismat en laumaðist heim í cheerios og skyr um fjögurleytið, en á leiðinni heim fann ég að bíllinn minn hökkti í inngjöfum. Ef bíllinn hefði bilað í dag, hefði ég endanlega sannfærst um að Guð hefur húmor og væri að stríða mér. Ég huxa um það á hverjum einustu gatnamótum hvort bíllinn lifi af rauða ljósið og ég sýp kveljur þegar ég lendi á eftir "Six-penzurum" (Aldraðir í umferðinni) sem draga úr ferð minni, því ég býst alltaf við að þurfa að láta bílinn renna út í kant... og þá veitir mér ekki af ferðinni. Þetta stressar mig og ég held að ég sé alveg nógu ör í umferðinni fyrir, svo ég fari nú ekki að senda þeim sem eldri og vitrari fingurinn. En semsagt, hádegis og kvöldmaturinn minn var skyr með bláberjum og jarðaberjum, ásamt cheeriozi út á... Ég veit það er skammt stórra högga á milli en ef maður borðar alltaf veislumat, þá verður veislumaturinn hversdagsmatur. Sumt myndi maður vilja gera á hverjum degi, jafnvel oft á dag.. en það er bara ekki þannig.

Kvöldið mitt var vinnukvöld, fáir í leit að afþreyingu og því fáir að vinna líka. Þegar ég kom heim sauð ég mér góðan slurk af hrísgrjónum sem ég borðaði með piparostasósu út á. Hollt fyrir svefninn? nahh, en góður endir á daufum degi.

G.nótt..

Suma daga gefur maður sér ekki tíma í það sem maður venjulega gefur sér dag hvern nokkrar mínútur í og einmitt þannig hafa málin verið undanfarna þrjá daga hjá mér. Á sunnudegi man ég yfirleitt ekki hvað ég gerði á föstudegi, nema lesa bloggið mitt, svo nú eru góð ráð dýr. Og ég hef reyndar trú á að þetta rifjist upp smám saman.

Ég man allavega að spinningtíminn á föstudagsmorgun var brilljant. Inströktorinn er að koma sterkur inn með nýrri múzík þar sem rythmi og melódía ríður húsum. Vinnudagurinn var með hefðbundnu sniði, ekki laust við örlítið föstudagsstress sem náði hámarki í lok vinnudagsins þegar honum lauk á hinn fullkomna hátt 2 mínútur í fjögur á föstudegi. Bíllinn minn drap á sér og neitaði að fara í gang. Staðurinn sem þessi dýrðlega bifreið valdi sér til að deyja drottni sínum á, virtist á þessum tímapunkti vera fjölförnustu gatnamót jarðar. Nákvæmlega eins og um daginn þegar "púnkteraði", þekkti ég annaðhvert andlit sem á mig starði, sitjandi vandræðalegan í bíl með bilaðan hreyfil. Maður reynir auðvitað að halda "kúlinu", brosa til þeirra sem maður þekkir og "nikkar" jafnvel vinalega og segir með svipnum "Þetta er allt under control", en það er bara bull. Það rýkir glundroði í ökumannssæti hins bilaða bíls. Þetta eru líklega einu skiptin þar sem maður, sem oftast reynir að vera "orðprúður", bölvar brosandi og kraumar af svekkelsi út í bílinn, sem á milli bilana, bilar aldrei og er í fullkomnu lagi. Mér þykir vænt um hann. Ég skildi þessa gersemi eftir við gatnamótin, hringdi á viðgerðar-teymið og tilkynnti um hreyfilbilun, það var "code red" sem kallaði á að bíllinn yrði sóttur hið snarasta og dreginn á verkstæði.

Sótti MiniMe síðan á lánsbíl, nokkrum mínútum of seint, en það er að verða mikill spenningur hjá þeim stutta, á hvaða bíl hann er sóttur og hann spyr með eftirvæntingu hvernig bíll dagsins sé á litinn meðan ég klæði hann í úlpuna.

Þennan seinnipart fórum við feðgarnir í sund og sátum þar í pottum, renndum í rennibrautum, skoðuðum mömmur og köfuðum heil ósköp. Eitt sem ég var að huxa um í sundinu. Þannig er að ég er svolítið spéhræddur og velti fyrir mér í pottinum hvað maður gerir oft skrítna hluti þegar maður er í sundi í heimabænum sínum. Hluti sem maður gerir ekki og skipta engu máli á sólarströndum, eða jafnvel í sundlaugum í Reykjavík, en öllu máli hér á Akureyri. Atriði eins og að draga lítilllega inn magann eða spenna meðan maður er "ofan-vatns", velja sér rétta tímasetningu til að fara upp úr pottinum, þ.e. það augnablik þegar líklegast er að sem fæstir sjái þig fara uppúr. Og hjá okkur strákunum koma hlutir upp, eins og að laga legu æxlunarfæranna í sundskýlunni áður en maður fer uppúr sundlauginni, og ofan í pottinn. Allt þetta skiptir máli í Sundlaug Akureyrar.. en skiptir mann engu þegar maður fer þar sem ólíklegt er að einhver þekki mann. Á sólarströnd huxar maður ekki um þessa hluti, og þar skiptir heldur engu máli í hvaða átt "fermingarbróðirinn" vísar, eða hvort hann sést yfirleitt þegar maður kemur upp úr köldum sjónum með hlut á stærð við mandarínubát í lendaskýlunni. Skrítið..

Helgin okkar feðga var góð. Við lékum okkur helling, kubbuðum, máluðum, lásum bækur og töluðum mikið saman. Mér finnst drengurinn strax vera farin að bera sterk merki húmorista og ekki laust við að hann sé stríðinn líka. Hvorutveggja hefur hann án efa frá móður sinni, enda kannast ég við hvorugt í mínu fari. Á laugardaginn fórum við í bíó og sáum Pétur Pan í rétta bíóinu, en allur leikskóli drengsins var þar samankominn til að sjá myndina. Það var því kátt á hjalla og ekki laust við að guttinn væri hálf montinn þarna, því hann sagði öðruhverju barni að pabbi hans ætti þetta bíó og réði öllu í heiminum... Ok.. hann hefur greinilega misskilið valdsvið mitt, en ég leiðrétti það fyrir fermingu, eða um leið og ég segi honum þetta með Jólasveinana.. ég lofa !

Á sunnudeginum bökuðum við Amerískar pönnukökur og subbuðum okkur svolítið út í eldhúsinu. Ég prófaði allskonar útfærslur af þessu og smakkaði. Setti kókos saman við degið, prófaði líka að setja Paramesan og líka dökkt belgízkt súkkulaði. Súkkulaðið sigraði, og það voru borðaðar þykkar pönnsur með heimalöguðum ís í drekkutímanum okkar.

Þegar fór að líða á daginn fékk klónninn leikskólabróður sinn og bezta vin í heimsókn, en mamma hans þurfti að komast á folann sinn. Sú er hestamanneskja og vantaði pössun fyrir stubbinn meðan hún sinnti dýrum og mokaði dýrakúk, og það var sjálfsagt mál. "More the merrier", og það var þvílíka geimið í gangi þessa klukkutíma. Húsið var líka eins og vikuna eftir árásirnar á Bagdad 2003. En það var ekkert sem við höndluðum ekki.

Í kvöldmatinn var síðan elduð dönsk fjallaskinka með kartöflugratíni og fínerí'i. Ok.. Skoðum þetta aðeins... Dönsk... Fjalla...Skinka.. Ef ég hef ekki skrópað of mikið í landafræðinni í gamla daga, þá þori ég að fullyrða að í Danmörku eru engin fjöll, ekki einusinni almennilegir hólar... og Svín eru engar fjallageitur heldur... Og svo var skinkan ekki einusinni dönsk! Hún var frá Kjarnafæði sem er hér á Akureyri.....og þar á bæ þurfa menn verulega að taka sig á í fræðunum. Amk að koma með eitthvað sem er líklegt að gangi upp og fólk trúi. Kannski eru þeir að djóka með'etta.. en hverjir djóka á límmiðum kjötvara? Hún bragðaðist samt vel þessi "danska fjallaskinka"... :-)

Ég sofnaði bæði laugardagskvöldið og sunnudagkvöld "ótímabærum blundi". Átti eftir að hengja upp úr þvottavél, vaska upp eða áþekka hluti. Þeir byðu því til morguns. Aldrei að gera í dag, sem þú getur líka alveg eins gert á morgun. Það er málið..

Mig dreymdi að ég væri að ríða í nótt og hversu sjúklegt sem það kann að hljóma, þá var ég ríðandi frá miðnætti og nánast hvíldarlaust þar til hálf átta í morgun. .....hesti að sjálfsögðu,...sem knapi... *kinkarkollióttogtítt* Málið er að ég fór í bíó í gærkvöldi á sannsögulega mynd sem heitir Hidalgó, en sú fjallaði um kúreka sem var reyndar indjáni í aðra ættina og einstakt samband hans við hestinn sinn, en sá var villihestur af sléttum villta vestursins. Söguþráðurinn var á þá leið að þeir félagarnir kúreka-indjáninn og folinn hans fóru til arabíu að keppa í einhverri sérkennilegri útgáfu að "Tour de France"- hestakapphlaupi og auðvitað unnu þeir "reizið", auk þess sem okkar maður vann ástir arabískrar prinsessu sem bjó ásamt föður sínum í eyðimörkinni. Í nótt keppti ég sjálfur í þessu erfiða hlaupi á villifolanum mínum sem hét í draumnum því frumlega og jafnframt sérlega íslenska nafni Böðvar. Það er skemmst frá því að segja að ég og villifolinn Böðvar unnum þessa erfiðu keppni og rétt í þá mund sem stefndi í að ég tæki á móti "aukaverðlaunum" í tjaldi hinnar arabízku prinsessu, þá hringdi vekjara klukkan mín. Þetta er eins og að gefa hundinum sínum bein að naga í fimm sekúndur og slíta það síðan af'onum og segja.. MATARTÍMINN BÚINN SEPPI ! Gad hvað ég get hatað þessa andstyggilegu klukku! Ég reyndi að sofna aftur en eftir smástund hringdi síminn minn líka, svo ég var að skúbbast á fætur og hefja daginn minn.

Vinnudagurinn var flottur, hellingur að gera auk þess sem í dag er strákadagur. Ég hlakkaði til að sækja litla kútinn minn á leikskólann enda ætluðum við að fara í sund eftir leikskóla. Það varð hinsvegar ekki úr því í þetta skiptið því það voru ekki til sundhettur fyrir börn í stærstu sportvöruverslun bæjarinz. Eins og svo oft áður þegar eitthvað er ekki til, var einmitt von á sundhettum fyrir lítil höfuð "á morgun", svo ég mæti galvazkur þangað öðru sinni á morgun og rukka þá um hettuna, svo við komumst í rennibrautirnar á morgun. Annars hefur seinni partur daxins liðið undurfljótt. Að loknum kvöldmat sem var kjötbúðingur fyrir guttann, og skyr fyrir mig, kom vinur minn sem býr aðeins ofar í götunni kom í heimsókn og las moggann hjá mér. Hann nennti greinilega ekki að tala við mig en sökkti sér ofan í morgunblaðið og sötraði öl sem ég hafði boðið félaganum uppá. Á meðan grúskaði ég í tölvunni, las mér m.a. til um þrívíddarfatnað sem notaður er í gæsaveiði. Ég á reyndar gamlann svoleiðis, en núna er komin ný útgáfa sem er hefur víst svo svakalegt felugildi, að maður kæmist jafnvel óséður í kvennaklefa í sundlaugunum. Ok.. það er etv fjarlægur draumur, en gæsir ku ekki sjá mann þótt maður liggi á grúfu úti á miðju túni, taki armbeygjur og kyrji ættjarðarsöngva. Þetta kostar 135 amerízka dollara, sem myndi útleggjast á 10þúsundkall íslenskar og svo bætist virðisaukinn ofan á þetta auk sendingarkostnaðar. Kræst hvað þær verða hissa gæsirnar næsta haust.. muahaha..

Á ferð minni um vefinn rakst ég á að hópur vísindamanna hefur komist að þeirri niðurstöðu að hár í handakringum fangar þrjátíusinnum meiri óþef en hárlausir krikar gera. Áhugavert ! Í sömu rannsóknarniðurstöðum kom það líka fram að sviti sem efnasamband er gjörsamlega lyktarlaus þegar hann er ferskur og "nýfæddur" en bakteríur á húðinni sundra efnasamböndunum fljótlega eftir að svitakirtillinn hefur gusað þeim upp á yfirborðið. Efnin sem myndast við þetta niðurbrot eru ástæðan fyrir svitalyktinni. Ok, smá líffræði til ykkar sem hafið ekkert að gera nema lesa blogg hjá rugludöllum... Það eru tvær megintegundir af svona kirtlum í húðinni.. Fráseytnir svitakirltar sem eru allstaðar og gefa frá sér vatnskenndan svita og soldið tærann, en hinsvegar Toppseytnir kirtlar sem eru í þéttum klösum, á færri stöðum og seyta þykkri svita og límkenndari.. sem er nótla þónokkuð ógeðslegra dæmi. Þeir eru einmitt á mörgum eftirsóttum svæðum, mis-eftirsóttum þó, og svæðum sem maður vill ekki lykta á. Til dæmis handakrikum, í kringum eyrun, naflann og geirvörtur, á kynsvæði og við endaþarm og opnast út í hársekki. Þarna er semsagt komin snilldargóð rök fyrir því að raka sig sem víðast, og minnka þrjátíufalt möguleika á að lykta eins og skelkaður skúnkur. uhmm.. Ætli kettir og hundar myndu lykta minna ef maður rakaði þá? ..og jafnvel spurning um að prófa að plokka páfagauka?

Ok, sumir fíla þetta.. og hér rakst ég á síðu hollendings sem safnar myndum af handakrikum kvenna. Smellið hér ef þið eruð eitthvað skrítin.. Til að gera þetta áhugaverðara, þá safnar þessi undarlegi safnari eingöngu myndum af handakrikum kvenna sem eru frá Benelúx-löndunum.. hehe.. Enda eru þeir krikar pottþétt MIKIÐ betri..

...Ég vil nota tækifærið og þakka Guði og genunum fyrir að hafa gefið mér nokkuð eðlilegar söfnunaráráttur á borð við söfnun notaðra te-poka, söfnun á uppvaski og þvotti sem vill safnast upp á snúrunum mínum.. hmmm..

Jæja.. spinningur í fyrramálið og ég sit hér, rugla og vaki yfir þvottavél. Brátt kemur tími fyrir stubbalúr.. Vöknun 5:50 og einn vinsælasti dagur vikunnar á morgun.. FÖSTUDAGUR ! víííí!

Gnótt allir..

Ahh.. Þetta var gott. Gott að vakna snemma, fá sér epli og skella sér síðan í morgun-spinning. Spinning-kennarinn fór að ráðum mínum með múzík'ina og hafði greinilega sótt nýja tónlist um páskana til að spila í tímunum. Rosalega munar miklu að fíla tónlistina. Tíminn var góður og samviskubitið mitt vegna matar-sukks um páskana er alveg við það að fara. Þegar ég kom heim gat ég ekki hamið mig og hitaði restina af ýsu-réttinum frá því í gærkvöldi. Var heldur hvorki í stuði fyrir skyr né cheerioz.

Ég fór snemma í vinnuna, og náði að pjakka svo langt niður eftir "to-do-listanum" að ég sá meira að segja í miðhluta skrifborðsins míns í dag. Ætlaði ekki að trúa mínum eigin augum þegar ég kom niður á fast. Undir skjalabunkanum fann ég forláta borðmottu sem ég hafði gleymt að lægi þarna, og það urðu sannkallaðir fagnaðarfundir þegar við hittumst á ný. Það er svona glært harðplast yfir borðmottunni og ég sá þarna undir plastinu tvo græna 100krónu seðla sem nú eru fallnir úr gildi, passamynd af mér síðan fyrir 14 kílóum og a.m.k þrjá minnismiða sem ég hafði týnt og gleymt síðan. Núna er ég vanur að líma flesta mína minnismiða á tölvuskjáinn hjá mér eða upp á vegg, því þannig eru minni líkur á að ég dizzi, eða hrúgi pappírum ofan á þá.

Hádegisæfingin var á sínum stað líka, en í dag tók ég fætur og maga.. (bara svo ég muni það á morgun)... skrítið að ég virðist mæðast meira við hnébeygju en að hlaupa nokkra kílómetra. Er það normalt ? Sendi allavega meil á doktorinn minn til að fá úr því skorið. Lærvöðvarnir eru nótla pretty darn stórir vöðvar, svo þeir þurfa súrefni.. ekki það að ég sé með læri á stærð við sendibíl... en ég hefði samt viljað hafa þetta öðruvísi með mæðina..

Ég fékk bílinn minn úr viðgerð í dag en skilst að vélvirkjarnir hafi reyndar ekki fundið neitt naglfast sem skýrði umrædda bilun, en hann er í lagi núna og það er fyrir öllu. Þegar ég huxa um það, þá minnir bilana-saga bílsins míns ögn á Páska og píslargönguna, og nú vona ég að heit-trúaðir bannfæri mig ekki fyrir samlíkinguna. Í tilfelli bílsins míns, þá deyr hann á föstudaginn langa, ekki ósvipað Jesú frá Nasharet, báðir eftir slælega meðferð þeirra sem héldu um stjórnartaumana, með tilheyrandi dramatík og sorg. Bíllinn var settur inn á verkstæði og stórri hurð rennt fyrir, en frelsarinn sjálfur var settur um þetta leyti ársins fyrir 2000árum í grafhýsi og steini velt fyrir. Citroën'inn reis reyndar ekki upp á þriðja degi, þ.e. Páskadegi, en það var líka lokað á bílaverkstæðinu þann dag, og því ósanngjarnt að líkja þessu saman. Bíllinn reið heldur ekki á asna inn í Jerúsalem á Pálmasunnudag, né varð ég þess var að einhverjir væru að henda í okkur pálmablöðum eða fagna sérstaklega, en hann keyrði hinsvegar um allar tryzzur umræddan dag með hálfgerðan asna undir stýri.

Já, sagan er að mínu mati margt um lík, en tvennt er víst. Í fyrsta lagi liggur það ljóst fyrir, að "tímabundins" dauðdaga bílsins míns verður ekki minnst sérstaklega í annálum né byggðir bílskúrar honum til heiðurs af komandi kynslóðum. Í öðrulagi, þá tel ég fullvíst að engir komist í tölu dýrðlinga í tengslum við 1992 árgerð af Citroën, uppi á hinu litla en fallega landi elds og ísa.

Ahh.. jæja.. kominn kvöldmatur, ætla að slíta í mig einhverja næringu áður en ég fer í bíó klukkan átta.

Back on l8er...

Þriðji í Pázkum, og allir bestu frídagarnir búnir í bili. Ég vaknaði hálf spenntur í morgun. Spenntur að komast í vinnuna aftur, spenntur að geta mætt á æfingu og reynt að bæta fyrir allt átið og lifnað nýliðinna Páska, og spenntur að vita til þess að nú er réttur mánuður í að ég fari til Frakklands að knúsa kvikmyndastjörnur á kvikmyndahátíðinni í Cannes. Já, akkúrat mánuður og ég farinn að telja niður. Ég hafði endað gærkvöldið með því að fara með vini úr bankageiranum á Kaffi Karólínu þar sem við hámuðum í okkur þétta súkkulaðiköku og sötruðum kaffi frameftir kvöldi, og ræddum gæsaveiði, en sá er mikill gúrú á því sviði.

Vinnudagurinn minn byrjaði vel. Fékk frá ástarpungunum á bílaverkstæðinu mínu að bílinn minn væri enn veikur og yrði það að minnsta kosti þar til á morgun. Mikið að gera í viðgerðarbransanum og ekki ósennilegt að bíða þurfi eftir varahlutum úr höfuðborginni. Ég sá þegar ég vaknaði í morgun að strákarnir á verkstæðinu höfðu komið og sótt "vara-bílinn" sem stóð andvana á bílastæðinu hjá mér eftir að hafa líka harðneitað að fara í gang hjá mér. Blöndungurinn var stíflaður í honum, og til að ég skildi almennilega hvað hefði verið að honum, var útskýrt fyrir mér að þetta væri ekki ólíkt kransæða-stíflu hjá okkur mannfólkinu. Ok.. skildi þetta betur eftir þá samlíkingu. Sá fer líklega í þræðingu og fær blóðþynningarlyf til að allt verði í góðu lagi.

Það var gott að komast á hádegis-æfinguna. Ég prófaði æfingarfötin sem ég hafði lagt í lopasápu og trixið virkaði. Veit reyndar ekki hvort var betra að hafa krónízku svitalyktina úr fötunum, eða þessa sterku lopasápu-lykt sem ég angaði af. Mér fannst hún svo áberandi að ég fór inn í búningsklefana eftir 4km hlaup á færibandi, og fór í annan bol. Ef einhver hefur séð að ég fór inn og skipti um föt á miðri æfingu, heldur sá hinn sami eða sú sama að ég sé fatafrík. Að skipta um föt milli æfingartækja.. how sick is that!? Held að ég renni þessu lopa-dæmi einusinni enn í gegnum þvottavélina til að freista þess að ná sápulyktinni úr'essu...

Í kvöld eldaði ég mér ýsu. Ég er búinn að heyra nokkuð oft upp á síðkastið að þær séu hræ-ætur, og neita því ekki að það hefur skemmt örlítið fyrir mér gleðina við að borða þessa fisktegund. En mér er sama hvað fólk segir, mér finnast hræ-ætur góðar þegar þær eru settar í eldfast mót, ásamt lauk, sveppum, brokkólí, ferskum chillí og hrísgrjónum. Og það skiptir mig ekki öllu máli þótt þær naga lík í norðfjarðarhöfn eða borði dauða vini sína. Ég át á mig gat og þar sem ég stóð á á stofugólfinu og ropaði, hringdi síminn, og eyðilagði þannig nýtt lengdar-rop-met. Það var einn af böddí'unum að skora á mig í Pool. Sagði að ég væri aumingi, kvengerði mig, og sagði að hann ætlaði að flengja mig andlega með því að rúlla mér upp, ef ég þyrði þá að koma.... Dahh.. höndlaði þetta heldur ekki og fór með'onum. Það er skemmst frá því að segja, að ég var ekki sá sem tapaði í kvöld, og fór óflengdur heim.

Fyrir liggur að vakna snemma í fyrramálið og fara í spinning. Á morgun er fjórði í Páskum, svo það er góður dagur framundan... Er að huxa um að enda hann með að fara í "lakara" bíóið og sjá "Hidalgo", sem ku vera dramatískur vestri með íslandsvininum Viggó Mortenssyni og gamla bridge-spilaranum og einnig íslandsvininum Omar Sharif. Pottþétt vond mynd sem ég hvet fólk til að fara alls ekki á... enda er hún sýnd í röngu kvikmyndahúsi.

Stokkinn í bólið... g-nóttízh..

Gaman að vakna eftir hóf og finna ekki til timburmanna sem ég hef lítillega lýst hér á blogginu. Ég beitti líka nýstárlegri tækni í gærkvöldi og prófaði að nýta mér niðurstöður vísindamanna á timbur-rannsóknum. Drakk enga "litaða" drykki, ekki bjór, koníak eða rauðvín en þess í stað fékk ég mér alkóhól (etanól) í formi daufblandaðs vodka, og það virkaði. Eins og svo oft áður reyndi ég að nýta mér þetta til góðs og krafsaði upp smá fróðleik um málið. Komst til dæmis að því að í hverju grammi af etanóli eru 7 hitaeiningar og ég drakk ca 350grömm af svona í gærkvöldi sem myndi gera 2.450kkal fyrir þann sem þetta ritar. Ef ég skil fræðin rétt, þá er þetta ekki það hollasta sem maður lætur ofan í sig. Kom mér reyndar ekki á óvart. Aukin inntaka hitaeininga í formi etanóls stuðlar að minnkaðri fitubrennslu sem sest þá í forðabúrið í fituvef líkamans og á þann hátt getur mikil alkóhólneysla aukið fituvef, og slíkri neyslu ku oftar en ekki fylgja áberandi fitusöfnun á maga eða svokölluð eplalaga fitusöfnun (bjórvömb) sem hefur síðan verið tengd hjarta- og æðasjúkdómum. Úff.. ok.. þar kom mórallinn sem ég hélt að ég væri laus við í þetta skiptið. En allt þetta er búið og gert..

Síminn minn hringdi án afláts frá hádegi, og ég endaði á að stela bíl leigjandans og fara niður í vinnu og ganga frá nokkrum atriðum þar. Aðsóknin um Páskana er búin að vera brilljant og ég verð kannski kominn á Porche-jeppann sem mig langaði svo í eftir svona 12 páska með sama áframhaldi. nahh.. varla.. Ég kann vel við Citroën'inn sem "aldrei bilar".. aha.. já..

Ég sameinaði hádegismat og kvöldmat um sexleytið og fékk mér kaldar restar af dádýrinu og Portvínssósunni ásamt því að sjóða hrísgrjón og baka kartöflur. Mér finnst ég vera búinn að borða of mikið miðað við hvað ég hef æft lítið. En ég tek á því á morgun þegar hádegisæfingarnar hefjast á ný eins og alla aðra virka daga. Ahh.. sem minnir mig á eitt. Ég fékk ráð hjá einni sem er ekki bara sérlega klár heldur einnig mjög sæt í sambandi við æfingarfatnað sem í hefur fest ódrepandi svitalykt og næst ekki úr með venjulegum tauþvotti í þvottavél. Málið er að leggja fatnaðinn í bleyti og nota lopasápu sem heitir ÞOKKI !! Hverjum hefði dottið það í hug.. Ég gerði þetta einmitt um páskana og ætla að prófa þetta á æfingunni á morgun. Ef þetta virkar ekki, þá lendi ég í sama flokki og "8x4-maðurinn" sem ég hef gagnrýnt svo mjög á æfingum sökum svitalyktar sem væri hægt að nota sem utanhússmálningu. Tek sennilega með mér auka-bol.. svona til að verða ekki útskúfaður.

Páskadagur er aðal-dagurinn, og allt að gerast í dag. Ég eyddi skemmtilegum klukkutímum með MiniMe, eldaði lundir úr fallegu dádýri og framundan er gestaboð í kvöld.

Ég sótti litla engilinn, son minn rétt fyrir hádegið og framundir kvöldmat dunduðum við okkur í rólegheitunum. Upphaflega planið var að búa til snjókarla úti í garði, en sökum snjóleysis urðum við að fresta því til betri tíma. Guttinn skoppaði glaður um húsið og þóttist leita að páskaegginu sem hann hafði ásamt mér falið fyrir nokkru síðan, en ég hafði gleymt hvar það var sjálfur. Eggið var á stærð við höfuðið á mér og gjörsamlega vonlaust að einhver einn gæti borðað það. Reyndar kom það ekki til, því það kom mér á óvart að guttinn vildi ekkert með eggið hafa, loksins þegar það fannst. Það var gumsið inni í því sem skipti máli. Þetta rennir nótla stoðum undir kenninguna að fegurðin og það sem máli skiptir komi innanfrá... og ég geri engar athugasemdir við það. Góð vinkona mín fullyrðir reyndar að fegurðin komi aftanfrá, en það kemur páskaeggjum líklega minna en ekkert við, og þar verður hver að meta fyrir sig.

Eldamennzkan gekk mjög vel... er að borða... *japl* more l8er

Ok.. Maturinn var fínn, en ég fann að ég var óþarflega stressaður.. bæði við matargerðina og eins við að borða.. flýtti mér og hef sennilega ekki notið matarins eins mikið og ég hefði viljað. Gersemin í næsta húsi, kona nágrannans kom með sýnishorn af eftirrétti sem hún var að prófa. Ég sleppti mínum eftirrétti bara til að svekkja mig ekki að óþörfu, því hennar réttur var algjör winner. Hún sagði mér á meðan ég reif hann í mig hvað væri í'onum en ég heyrði ekki hvað hún sagði fyrir "umlinu" í sjálfum mér á meðan ég hámaði réttinn í mig.

Dádýrið var samt rosalega gott. Létt villibráðarbragð og örlítill keimur af sellerí'inu sem ég setti með í eldfasta mótið við kokkunina á lundinni. Dádýrið dó ekki til einskis... því þess verður minnst sem góðs matar og vel út lítandi að auki. Portvínssósan sem ég möndlaði með kjötinu lukkaðist líka vel, og fyrir hverja slettu sem fór í pottinn, fóru tvær í kokkinn. Minnir að það hafi verið þannig í uppskriftinni líka :-)

Eftir matinn tók við mikill atgangur í húsinu. Ég skúraði alla efri hæðina, vaskaði upp og lagaði til, sópaði stéttarnar, bætti á öl til kælingar í "vínkjallaranum", þurrkaði af öllu, rakaði mig (í framan), sturtaði og setti kerti í alla lausa stjaka auk útikertis sem ég setti út á verönd, svona til að fólk rataði. Fæstir sem vinna með mér hafa komið heim til mín, svo ég veit ekkert hvort liðið veit hvar ég á heima. Núna er líka allt klárt og ég sit hérna og fárast yfir stressinu í sjálfum mér undanfarinn klukkutíma.. Hvaða læti voru þetta... það er nægur tími ! Kannski kemur svo enginn... dahh.. það væri fyndið..

More l8ter..

Ok.. er að fara að sofa núna , það er kominn morgun og teitið var fínt, þrátt fyrir að nokkrir hafi "beilað" og ekki látið heyra í sér einusinni. Fer ekki í neinar smáatriðalýsingar á "gestaboðinu", en .þetta fór vel fram.

Gnótt... eða Gdag....

Já, Blogg-titill daxinz hljómar eins og "fjögur brúðkaup og jarðarför", en þetta var bilaður dagur í orðsins fyllstu merkingu. Á leið heim í gærkvöldi bilaði bíllinn minn. Bíllinn sem ég hef lengi haldið fram að bili aldrei, drap á sér á einni mestu umferðargötu bæjarins og það að sitja á fjölfarinni götu í biluðum bíl er ekki ósvipað því að renna á svelli í viðurvist fjölmennis, eða vera í veislu, hlæja og prumpa óvart um leið. Vandræðalegt. Bíllinn var settur á verkstæði "med det samme" og ég fékk annan bíl til að vera á framyfir Páskana. Í morgun þegar ég var að keyra niður í bíó, lak loftið úr öðru framdekkinu á lánsbílnum, rétt við áfengisverslunina, þar sem 70% íbúa Akureyrar voru samankomnir til að kaupa sér slævandi söngvatn fyrir Páskana. Nú er það svo, að alltaf þegar svona gerist, þá þekkja mann allir, og meðan ég húkti bölvandi við framhjól bílsins, stoppuðu tveir sem ég kannaðist við og spurðu báðir sömu spurningarinnar. "Er sprungið hjá þér?" .. Jesús... hvað halda menn að maður sé að gera þarna niðri?? "Nei,nei, ég er bara að tala við álfelguna mína".. eða "Ég er að telja hvað eru margir naglar eftir..." dahh.. AUÐVITAÐ ER SPRUNGIÐ, og maður leikur sér ekkert að því að parkera bílnum við innkeyrslu ÁTVR á laugardegi fyrir Páska bara upp á djókið... Tala nú ekki um mannafælur eins og mig.

Ég var ótrúlega snöggur að setja varadekkið undir og halda mína leið. Ég keyrði um bæinn og reyndi að finna opna hárgreiðslustofu til að snoða mig fyrir Páskadag, því mér fannst ég vera kominn með óþarflega sítt hár. Fann hinsvegar enga opna stofu sem nennti að gera þetta, svo ég endaði heima með mína eigin rakvél og sló blettinn sjálfur. Ég var spurður í vikunni hvernig menn með klippingu eins og mína, gerðu sig svona.. eða hvaða aðferð þeir notuðu. Ég fullyrti við þann sem spurði að ég vaxaði á mér hausinn einusinni í viku og hann horfði gapandi á mig og það vottaði fyrir örlítilli aðdáun. "Er það ekki vont?" spurði hann.. Ég klemmdi saman varirnar, setti upp Clint Eastwood augnarráðið og kinkaði kolli íbygginn. ..Held að hann hafi trúað mér... og á örugglega eftir að prófa þetta einhverntíman...eða hvetja vini sína til þess.... Pottþétt...

Ég ætlaði niður í vinnu aftur eftir raksturinn, en þá neitaði lánsbíllinn líka að fara í gang úti á stæði. Hvernig má þetta eiginlega vera??? Allir bílar sem ég kem nálægt þessa dagana, bila. Og ég er í álögum. Einhverstaðar situr illgjörn norn með lítinn vúdú-bíl og stingur hann með prjónum.... Mér er ekki ætlað að keyra bíla þessa Páska, og reiðhjólið mitt var niður í vinnu síðan ég nennti einhverntíman ekki að hjóla heim aftur eftir hjóltúr þangað niðureftir. Ég fór inn aftur til að láta vita að ég tefðist svolítið, en þá hringdi gamall skólabróðir úr Gaggó í mig og sagðist vera í bænum, svo ég bauð honum í kaffisopa og spjall.

Spjallið varð næstum restin af deginum, því það tekur langan tíma að rifja upp öll grunnskólaárin, með öllum þeim prakkarastrikum sem á þeim tíma voru framkvæmd. Við rönkuðum ekki við okkur fyrr en var farið að nálgast kvöldmatartíma, svo það var ljóst að Dádýrs-eldunin varð að bíða Páskadax. Það er því stefnan núna. Þótt þetta hefði breytt áætlunum dagsins, kom þetta ekki í veg fyrir að ég bakaði Ameríska Brownies með súkkulaðikremi. Ég gerði kökuna meðan ég beið eftir hinum fyrrum skólafélaga en það tekur enga stund að möndla svona elsku, og svo langaði mig líka að vita hvernig svona kaka liti út. Ég hef alltaf haldið að Brownies væru smákökur, en þetta var rosafín kaka í skúffukökustíl. Ég dassaði flórsykur yfir kremið og við það fékk kakan svona pínu Frozty-blæ. Til að monta mig fór ég svo með smá smakk-disk yfir til nágranna-konunnar sem hafði líka verið að baka svipaða köku fyrr um daginn. Á disknum sem ég fór með var ásamt kökunni smá koníak-ís sem ég gerði um daginn, svo þetta gerði rífandi lukku. Mér fannst hennar kaka reyndar betri, því hún var með möndlur í sinni, en ég hinsvegar með brytjaða heslihnetukjarna, og þá bara á yfirborði kökunnar, undir súkkulaðikreminu.

Ég skellti mér í vinnuna um kvöldmatinn og þangað fékk ég símtal frá yfirdómaranum á Form-Fitnessmótinu. Hann sagði mér að ég hefði náð dómaraprófinu sem ég tók þarna mótinu og það gladdi mig mikið, því það eru afar strangar kröfur gerðar til inntöku dómara á IFBB-mótum, sem eru einu alvöru Fitnessmótin hér á landi, og reyndar um allan heim.

Enn eitt kvöldið endaði í ballskák. Sniðugt til þess að huxa hve "manískur" eða dellugjarn maður er. Stundum dettur maður í eitthvað, og þá gerir maður bara næstum ekkert annað í einhvern tíma. En þannig vil ég hafa þetta og ég skammast mín ekki fyrir að eiga ekki sömu áhugamálin ævilangt. Um leið og mér finnst eitthvað annað skemmtilegra en ég er að gera í dag, þá er ég til í að prófa. Þannig eru hobbí fyrir mér. Eitthvað sem gefur manni ánægju og yndisauka, og lífinu aukið gildi. Mér verður huxað til sonarins þegar ég huxa um auki gildi lífsins. Ég sakna hans og finnst eins og ég hafi ekki séð hann í óratíma þótt ég sé tvívegis búinn að hitta hann í vikunni. Við verðum saman á morgun í nokkra klukkutíma, og ég hlakka til. Hann er ljósið mitt :-)

Þetta er einn af þessum dögum sem manni hefur alltaf þótt svo andstyggilega leiðinlegur. Dagurinn sem títtnefnd píslarganga fór fram, dagurinn sem engin dagblöð koma inn um lúguna, dagskráin í ríkissjónvarpinu er ömurlegri en venjulega og þetta er líka dagurinn þegar skemmtanir eru bannaðar með lögum hér á landi eins og tekið er sérstaklega á í lögum nr. 88/1971 um lögboðna frí- og helgidaga. Við erum samt aðeins að slaka á með þetta, sem er gott. Kaninn kallar þennan dag Good Friday, en þeir sjá hellings gott við hann, og í dag er ég sammála þessari skrítnu nafngift. Í dag er þetta góður dagur, og fólk er ekki með neina smámunasemi þótt maður geri eitthvað ánægjulegt eða þarflegt á þessum degi. Áður þótti argasta guðlast og nánast trygging fyrir eilífri vist í helvíti, að sjást þvo bílinn sinn , eða sjást úti í garði að raka saman laufi. Núna er allt í góðu að skella sér í bíó, hlæja eins og brjálæðingur út um opinn bílglugga, skella sér í sund, prumpa í baði, eða fara á málverkasýningar. Já, í dag er föstudagurinn langi fínn, svo lengi sem maður kýs að hafa hann svoleiðis.

Ég var svo syfjaður þegar vaknaði í morgun, að ég gleymdi að athuga hvað klukkan væri og veit það ekki ennþá. Maður staulaðist bara fram í eldhús á adamsklæðunum einum fata og grúfði sig inn í ísskápinn til að athuga hvort páskaeggið væri á sínum stað, og eins hvort eitthvað fleira ætilegt væri að finna í skápnum. Það var akkúrat á þessu augnabliki þar sem ég stóð í vinkil og grúfði mig inn í ísskápinn, allsber, sem allt í einu staðnæmdist ég og herpti lítillega saman einn stærsta vöðva líkamans, sem heitir á latínu Gluteus Maximus (sjá blátt svæði á skýringarmynd). Það skaust upp í huga mér hvort það væri nokkuð dregið fyrir í stofugluggana hjá mér.... Málið er að það sést upp að mitti á þeim sem stendur við ísskápinn þegar maður horfir úr eldhúsglugga nágrannana og niður í gegnum stofuna hjá mér og inn í eldhúsið.

Það er skemmst frá því að segja að það var dregið frá, og ég fór strax eftir morgunsturtuna yfir til þessara beztu nágranna veraldarsögunnar til að athuga hvort ég hefði sært blygðunarkennd einhvers heimilismanna, en svo reyndist sem betur fer ekki vera. Sýnin hefði líka skemmt matarlystina fyrir viðkomandi næstu mánuðina, svo betur fór en á horfðist "í verstu" :-) Að veita áfallahjálp eftir svona sýn hefði verið "Mission impossible".

Konan í næsta húsi , sem er snillingur í eldamennsku og bakztri var að baka súkkulaði kökur, svona eins og maður getur keypt á Subway. Svo ég reyndi allt sem ég gat til að stoppa lengur en venjulega og nýtti hvert tækifæri til að smakka afraksturinn. Fyrst hjá henni, svo þegar maðurinn hennar kom í eldhúsið, þá sagði ég "nei.. súkkulaðibitakökur", og fékk þar eina í viðbót. Þannig hélt maður áfram, allt þar til allir heimilismenn höfðu séð mig uppgötva súkkulaðibitakökurnar og taka "fyrsta smakkið". Ég tók svo eina í nesti þegar ég yfirgaf þau og hefði viljað fá fullan poka af þessu góðgæti sem er "almost better than sex".. ALMOST...

Að lokinni þessari könnunarferð yfir til granna minna mætti ég á dómarafund vegna Form-fitnesskeppninnar, þar sem yfirdómari, dómarar og hliðardómarar eins og ég, réðu ráðum sínum, og fóru yfir áherslur og röð aðgerða. Við fengum að vita að það væri mæting klukkan fimm, svo ég fór heim að dingla mér og týna rusl úr garðinum til að drepa tímann. Þegar var hálftími í mætingu kastaði ég mér á grúfu upp í rúm, og ég var varla lentur þegar ég var sofnaður. Ég svaf með aðra höndina undir höfðinu á mér og þegar klukkan átti eftir 3 mínútur í mætingu, vaknaði ég og spratt á fætur. Ég leit í spegilinn einhverra hluta vegna og sá að ég var með far eftir armbandið mitt, sem er gróf gullkeðja, niður eftir annarri kinninni. Ég var eins og eftir járnbrautarslys.

Einhver hefði hætt við að fara, og þessi einhver velti því alvarlega fyrir sér, en eftir að hafa nuddað á sér andlitið eins og óður maður, og sett heitann þvottapoka á keðjufarið, dofnaði það svo ég mætti tímanlega í íþróttahöllina, þess fullviss að allur salurinn tæki eftir þessu í andlitinu á mér og færi að hlæja. En það slapp til. Keppnin gekk vel og ég vona að dómarnir mínir hafi farið nærri hinum dómunum, því annars dæmi ég ekki framar á þessu landi :-) Það myndi reyndar ekki kosta mig hamingjuna, en þó þætti mér það verra, því ég hafði gaman af þessu.

Núna er ég niður í vinnu, búinn að skora á einn sem vinnur hérna í ballskák eftir að vaktinni lýkur, og mér skilst að stór hluti starfsmannana ætli að koma líka, taka einn öl, og fylgjast með. Hér hafa í kvöld gengið á víxl yfirlýsingar um flengingar, burstun og mölun... svo það verður líklega gaman á sports-pöbbinum á eftir. Á morgun er "laugardagurinn stutti", og þá elda ég lundir af dönzku dádýri í kvöldmat. Var hinn eini sanni Bambi nokkuð danzkur? nahhh

Ég vildi að ég gæti þagað yfir því að ég mundi ekki hversvegna við höldum upp á Skírdag, og varð að fletta því upp til að hafa á hreinu. Jú, á Skírdegi minnumst við eins frægasta matarboðs allra tíma, síðustu kvöldmáltíðarinnar, þar sem Jesú bauð vinum sínum í dinner, sagði þeim að einn vinur sinn til þriggja ára, myndi örugglega svíkja sig, og það yrði til þess að hann sjálfur yrði böstaður á næstunni, jafnvel seinna um kvöldið. Á matseðlinum var brauð og vín, en allir virtust þeir kunna vel að meta. Jesú virðist hafa verið nokkuð fínn náungi og slyngur húmoristi, því hann reyndi að fá þá til að missa matarlystina. Þegar hann rétti þeim brauðið sagði hann "þetta er líkami minn, takið og etið" og þegar hann rétti þeim vínið sagði hann "þetta er blóð mitt". Allt kom fyrir ekki og samkvæmt heimildum mínum borðuðu þeir þetta athugasemdalaust. Það veit ég að ef einhver segði þetta í matarboði í dag, yrði allt vitlaust, en þarna virtust menn hafa fullkominn skilning á þessu, í bland við heilmikið umburðarlyndi. Það myndi líka sennilega sæta furðu í dag ef maður setti alla í fótabað fyrir matinn, en svona var þetta í þá daga, og maður verður að respekta það. Boðskapur sögunnar er góður og það er aðalatriðið.

Það er líka aðalatriðið að Skírdagur sé góður dagur hjá öllum, rétt eins og alla aðra daga, en það var hann hjá mér. Ég átti fullkomna nótt, svaf eins og engill, hvíldist vel og vaknaði jafnglaður og ég sofnaði. Í gærkvöldi bar ég sigur úr býtum í ballskák en get þó ekki sagt að það hafi verið með miklum yfirburðum. Kvöldið var hinsvegar eins og best verður á kosið. Það fyrsta sem ég gerði í morgun var að slíta fram hrærivél og búa til koníak-ís, og gerði reyndar líka ís með rommkúlum eins og mér finnst svo góður. Ég ætla að hafa hann í eftirrétt á laugardaginn stutta. OK.. nú missi ég mig í matar-þanka....

Í kvöld eldaði ég mér fuglakjöt sem lukkaðist frábærlega. Ég get fullyrt þetta, því það var enginn annar viðstaddur, en ég tók hinsvegar mynd af útkomunni sem er hér til hliðar. Það sem kom mér mest á óvart voru svörtu hrísgrjónin. Ok, þetta er måske ekkert merkilegt og ég veit að ég hef lítið vit á mat, en þegar ég sauð grjónin, varð vatnið dökk-rautt, næstum því svart. Og lyktin af soðvatninu af grjónunum var nákvæmlega sú sama og af DEKA fatalitunum sem maður keypti í gamladaga til að lita gallabuxurnar sínar svartar.... svona meðan það var geggjað kúl. Liturinn sem kom af grjónunum var svo sterkur af ég náði honum ekki af trésleif sem ég notaði til að hræra grjónin með. Snilld... sé núna eftir að hafa ekki hirt vatnið og prófað að mála með því.. hehe En blökkuhrísgrjónin voru svakaflott, og ekkert mikið öðruvísi á bragðið en önnur. Spurning um að prófa að gera "blökku-grjónagraut" úr svona.

Ég svart-pipraði og saltaði kalkúnabringuna og steikti í 5 mínútur á hvorri hlið á nýju grillpönnunni minni, sem gerir svo fallegar rákir í það sem maður steikir. Eftir það skellti ég bringunni í 18 mínútur (hún var 650gr) í ofn og lét hana kokkast. Ég held að ég myndi treysta mér til að bjóða gestum upp á svona máltíð, og ætla hiklaust að gera þetta aftur einhverntíman.

Forrétturinn varð ekki Ýsu-réttur eins og ég hafði ætlað, heldur ákvað ég að fylgja uppskriftinni út í ystu æzar og notaðist því við hráar rækjur. Góð vinkona mín ráðlagði mér síðan eftir á að svissa rækjurnar örlítið á pönnu áður.. til að gefa þeim annan litblæ og það hefði líka aukið fíl-gúddið hjá mér gagnvart rækjunum. Það hefði ég gert ef ráðin hefðu komið fyrr en geri bara næst. Rétturinn var í góðu lagi, og bara býsna ferskur og svoleiðis, en ég komst að því enn eina ferðina að mér finnast rækjur ekki upp á marga fiska.. Að auki komst ég að því að ég á engar almennilega skálar undir forrétti.

Ég var síðan að vinna í dag og í kvöld en þar hafa allir verið voðaskrítnir. Horfa glottandi hvert á annað, rétt eins og einhver hafi gert eitthvað af sér. Sumir voru reyndar að staupa sig í gærkvöldi og muna ekki allt sem gerðist, svo það vottar fyrir smá vandræðalegheitum. Ég var hinsvegar einn þeirra sem bragðaði ekkert sterkara en Diet Coke og prísaði mig sælan þegar ég vaknaði í morgun. Mamma gamla kom í heimsókn og neyddi mig til að setja plástur á ilina á sér, en hún hafði eitthvað slasað sig blessunin. Ég harðneitaði í fyrstu, enda sagði ég henni að mér þætti margt geðslegra en að plástra lappir á gömlum kerlingum, en hún minnti mig á að hún hefði tekið af mér kúkableyjur í æsku og aldrei kvartað yfir ógeðslegheitum. Ég lét því í minni pokann og plástraði gamla djásnið.

Framundan er föstudagurinn langi, dagurinn sem nýjasta mynd Mel Gibson er mestmegnis gerð eftir. Ég verð bakdómari á Form-fitnessmóti sem á að vera í íþróttahöllinni á morgun, og ætla að sjá hvort ég get dæmt skrokka eitthvað nálægt því sem eðlilegt getur talist. Held að ég megi segja að á morgun verði ég semsagt "lærisveinn". ...sem er kúl... á Páskunum :-)

G-nútt..

Þetta kann að hljóma furðulega, en ég var ánægður með spinningtímann í morgun. "Inströktorinn" var í stuði og spilaði ekki eitt einasta dauðarokkz-lag. Sum laganna voru meira að segja nýleg. Ok.. ekki beint nýleg, en þau nýjustu voru samt varla meira en tveggja ára, sem verður að teljast gott. Það voru fimm mættir auk kennarans og bara ein sem yfirgaf tímann áður en honum lauk, en sú gerir það alltaf þegar kemur lag með "Scooter". Þetta lag hefði mátt missa sín, því þarna misstum við einu almennilegu beibuna úr salnum... En sumsé!

BREAKING NEWZ: GÓÐUR SPINNING-TÍMI Í MORGUN !

Ég gerði mér eggjaköku í morgun og hún var mössuð þótt hún hefði ekki útlitið með sér blessunin. Saxaði í hana kjúklingaálegg, papriku, púrrulauk, íslenskan grillsvepp, gróft brauð og prófaði síðan að setja smá geita-ost í'ana. Hefði samt getað sparað mér geita-ostinn sem kostaði 900kall smábiti, og keypt mér cheddar-ost á helmingi minni pening.. því mér fannst bragðið svipað, en mig langar að prófa geitaost, ekki síst í ljósi þeirrar staðreyndar að í heiminum er meira drukkið af geitamjólk en kúamjólk og geitamjólkin er einnig algengari í osti en sá sem við höfum vanist hér á landi. Ekki hefði mig grunað það....

Eftir ommelettu-stundina rauk ég á flugvöllinn til að kaupa flugmiða fyrir hljóðverkfræðinginn sem ætlar að koma í dag og freista þess að gera við vélarbilunina sem við börðumst við í gærkvöldi. Við urðum að fella niður síðustu sýninguna á Passion of The Christ vegna þessa, en það kom ekki að sök. Það var búið að krossfesta Jesú tvisvar sinnum þann daginn, og hann áreiðanlega ánægður að fá smá "breik". Ég er að huxa um að sýna myndina framyfir Páska, því það eru ábyggilega einhverjir sem vilja sjá þessa óhuggulegu mynd á föstudaginn langa. Fátt jafnast á við hressilegt ofbeldi á þeim degi.

Framundan er annasamur dagur, og ég hlakka til að sjá hvað hann á eftir að líða hratt. Ég hef ööööörlítinn grun um að ég komist ekki á hádegisæfinguna á eftir, en bæti það upp með því að fara í skvazz í kvöldmatartímanum, ef ég fæ mig lausann út af þessum bilunum.

Vinna smá.. more l8ter

Jæja, allur tækjakostur fyrirtækisins er kominn í lag (7,9,13) og það er ekki laust við að það sé að færast nokkur ró yfir mann. Ég er líka farinn að huxa til morgundagsins, en þá ætla ég að elda mér góðan mat. Það verða tveir dagar sem rokka í matseld hjá mér þessa Páska, annarsvegar Skírdagur og hinsvegar Laugardagurinn stutti. Á Páskadag er það vinnan sem rúlar, og síðan er það gestaboðið með tilheyrandi "fönni" að kvöldi Páskadax.

En matseðill morgundagsins er þannig að í forrétt ætla ég að möndla sérstakan Ýsu-forrétt, sem samanstendur af hvítum hrísgrjónum, sýrðum rjóma, léttu majónezi, söxuðum blaðlauk, rauðri papriku og ýsu, ásamt kryddi. Upphaflega var þetta rækjuréttur sem ég fann á uppskriftir.is, en ég á svo mikið af ýsu, og er ekki mjög hrifinn af rækjum svo að ég ætla að prófa að breyta þessu örlítið og sjá hvað kemur út. Aðalrétturinn er Kalkúnabringa í sósu sem einkennist af appelsínu og grænum engifer. Bringuna ætla ég að leggja á bæði hvít og svört hrísgrjón, en ég fann í Hagkaupum rosaflott svört Nanjing-hrísgrjón sem eru merkileg fyrir það leyti að þessi grjón eru nær eingöngu ræktuð nálægt ströndum og á undirlendi Jiangsu-héraðs í Kína þar sem til eru 5.000ára gamlar heimildir um þau. Grjónin líta reyndar út eins og hundruðir lappalausra og lífvana skordýra og glansa ferlega mikið, en maður verður að leiða svoleiðis smámuni hjá sér. Kannski eru þau góð á bragðið :-) Með þessu nenni ég kannski að gera kartöflugratín eða hvort maður býr til kartöfluhræru og léttsteikir hana, eða bakar. Ég keypti líka klettasala til að hafa með'uzzu. *slurp*

Eftirrétturinn verður klassískur rommkúlu-ís með sættum apríkósum og perum. Á reyndar eftir að gera ísinn.... Þarf að vakna snemma á morgun ef hann á að verða tilbúinn til átu fyrir kvöldið. Ég er orðinn svo svangur af því að huxa um þetta að ég myndi borða handlegginn á mér ef ég þyrfti ekki að nota hann í kvöld. Bæði bý ég einn og er rétthentur, svo ég yrði allavega að borða vinstri handlegginn ef út í það færi. En ég má hvorugan missa í kvöld, því eftir vinnu ætla ég að skella mér í "ballskák" með vinnufélaga mínum, sem segist vera snillingur í þessu sem oftast er kallað billiard. Ég er hinsvegar með haldgóða reynslu í að handleika kúlur og kjuða, svo ef ég væri monthaus, segði ég honum að búa sig undir að verða gjörsigraður og niðurlægður í vitna viðurvist. Hann á hinsvegar bara eftir að komast að þessu. ... og ég reyndar líka.. :-) Kannski að ég þegi bara.. því ég er líklega hræðilega lélegur..

Blezzíbili..

Í morgun svaf ég út, vaknaði klukkan átta og dissaði klukkuna á tíu mínútna fresti til klukkan níu, en þá skreið ég fram til að bursta í mér tönnslur og sturta mig. Ég leit verulega illa út, og ber þess augljós merki að hafa farið út á lífið um helgina með tilheyrandi sukki og svínarí. Svínarí sem ég tek nú út refsingu guðanna fyrir, með því að vera lystarlítill, bumbult, og illa fyrir kallaður. Baugarnir undir augunum á mér eru dapurlegir og ég líkist einna helst "krakkhóru í Harlem" fyrstu 20 mínútur dagsins, eða frá því að ég fer fussandi fyrir sjálfum mér í morgunsturtu, og allt þar til ég hef rennt í snarheitum yfir morgunblöðin og fest fréttir gærdagsins í hið óskeikula minni mitt. Það eru bara þrír menn á Íslandi sem hafa svona óbrigðult minni.. Það er ég, pabbi gamli... og svo man ég ekki hver sá þriðji var..

Ofsalega skal ég hrista þennan aumingjaskap af mér í dag og láta þetta hvorki skemma vinnudaginn, né æfinguna sem ég fór síðan á.

Þetta gekk eftir. Ég finn að heilsan er betri og ég reyni að huxa sem minnst til þess að hafa kannski sungið tvíraddað með bæjarstjóranum "Ó María mig langar heim", á ónefndu bílastæði á laugardagsnóttina, eða að hafa falast eftir kaupum á listaverki eftir Árna Johnsen, við listamanninn sjálfann. Nei, ég mun bera við algjöru minnisleysi ef einhver hermir þetta upp á mig, enda er þetta með ólíkindum og að sjálfsögðu ósatt með öllu. ÖLLU....

Ég er glaður í dag, og mér líður vel... svona fyrir utan fyrrgreint ástand. Ég ætla í Hagkaup seinnipartinn að skoða hvað er til af kjöti og svoleiðis. Ákveð í kvöld hvað mig langar að borða um Páskana, en ég held að það verði annaðhvort Dádýra-kjöt, Naut, eða Hreindýr. Það verður allavega að vera kjöt. Ég er pínku blóðþyrstur og þarf á kjöti að halda. Svo finnst mér það líka fallegur matur að borða. En fyrst að sjá hvað er til í búðinni... það getur allt eins verið að ég prófi einhverja fuglategund.. Akurhænu eða fasana.. eða hreinlega kalkún. Kemur í ljós í kvöld.

Vinna smá..

Úff hvað allir eru stressaðir í dag. Það mætti halda að dagurinn í dag væri síðasti opnunardagur fyrir Páska.. vona að svo sé samt ekki, því þá er ég fucked !! Traffíkin í áfengisverslunina sem er í næsta húsi við vinnustaðinn virtist ótrúleg. Ös í bankanum, ös í miðbænum og það var meira að segja nokkuð fjölmennt í heilsuræktinni þegar ég stalst þangað í hádeginu. Ég var samt á hárréttum tíma þarna núna, þvi megnið af fólkinu var að klára þegar ég var að koma. Hef grun um að í dag hafi ég átt að taka fætur og maga, en vegna þess að ég er með svo mikla strengi í lærum, rassi og kálfum, þá hvíldi ég þær í dag. Tók í staðinn axlir, þríhöfða og malla. Svolítið óhefðbundið, en fínt að taka þetta svona rétt fyrir Páskana.

Ég veit ég ætlaði að sleppa mér í Páskamatar-pælingar, en það verður að bíða morgundaxins, því það varð vélarbilun hjá okkur í vinnunni í kvöld, og það gafst ekki tími til að dagdreyma um bragðlauka-dekur og eldhúsdúllerí í kvöld.

Spinningur í fyrramálið og ég hlakka til að vakna.

Hvað ætli sé eðlilegt að vera ónýtur lengi eftir eitt kvöld á djamminu? Ef ég vissi ekki betur, teldi ég víst að ég væri að verða gamall. Þrátt fyrir að vera enn hálfgerður aumingi eftir aðalfundinn lét ég mig hafa það að mæta í spinning og sleit mig upp úr hlýju og góðu bólinu rétt fyrir zex í morgun. Það var greinilegt að fólk er komið í páskafrí, eða er búið að fá nóg af tímunum í bili, því við vorum fjögur í morgun fyrir utan kennarann. Nei, ég ætla ekki að tala illa um tímana hans í dag, né minnast á að 25% þeirra sem mættu í morgun, yfirgáfu tímann áður en hann kláraðist. Ég ætla að prófa að vera ekki vanþakklátt svín einn dag. Verð að halda þessu í mér þar til á morgun :-)

Djö hvað ég er svangur...

Síðustu vinnudagarnir fyrir helgina höfðu verið svo verkum hlaðnir, að þótt nóg væri að gera í dag eins og alla aðra mánudaga, leið manni engu að síður eins og vantaði eitthvað á verkefnalistann. Í þessari viku eru annars bara þrír almennir vinnudagar, svo verkefnaskortur er líklega dulítið sem maður á ekki eftir að upplifa næstu dagana.

Ég gleymdi að borða í dag en stalst heim í kvöldmatartímanum til að hrúga í mig einhverri næringu áður en ég færi aftur niður í bíó. Ég var varla kominn inn úr dyrunum heima þegar ég var búinn að gleyma tilgangi ferðarinnar. Vaskaði þó upp og hengdi upp úr þvottavél, en sofnaði síðan yfir fréttum inni í rúmi. Í undirmeðvitundinni virðist ég hafa vitað að ég myndi sofna, því ég hafði stillt símann minn til að hringja tveimur klukkustundum seinna. Þá var klukkan orðin of margt, og tími til kominn til að fara aftur í vinnuna. Og hér er ég... á skrifstofunni, tveimur tímum síðar og nákvæmlega jafn svangur og ég var áður en ég fór heim.

Ofan á það að vera með "alzheimer light", sleppti ég hádegisæfingunni í dag. Átti að æfa fætur og maga, svo ég verð að herða mig upp og taka á því á morgun :-)

Er að huxa um að skella mér inn í bíósal núna þegar ég er byrjaður á 10-sýningunni og sjá 50 First Dates. Hún fjallar um mann sem eru að reyna að ganga í augun á konu.. sem man aldrei nokkurn skapaðan hlut, og gleymir honum á hverju kvöldi. Hún hafði lent í slysi, man allt fram að slysinu, en ekkert eftir þann tíma. Á hverjum morgni þarf hann því að ná ástum hennar á ný.

Sweet :-)

Að lokinni helgi langar mig að þakka lifrinni í mér sérstaklega fyrir að hafa stutt mig þessa daga, og unnið allan sunnudaginn við að breyta alkóhóli í líkama mínum í asetaldehýð, sem er eins og allir vita eiturefni og veldur timburmönnum að loknum skemmtikvöldum. Ég er búinn að hanga inni í dag, og nánast skriðið með gólfum sökum höfuðverkja og andstyggilegheita. Í lélegu líkamlegu ástandi og með kaldan bakstur á enni, nýtti ég tímann í að fræðast um eitthvað sem virkilega gæti komið í góðar þarfir að vita. Komst m.a. komst að því að þetta er rugl sem einhver hélt fram að maður eigi að halda sig við eina víntegund og þá losni maður við öll óþægindi daginn eftir og geti kysst timburmenn "gúdd bæ". Vísindamenn hafa þó komist að því að það eru aukaefni í "búzinu" sem valda timburmennzku. Þeim mun dekkri sem drykkurinn er, því líklegri er hann til að innihalda umrætt "ógeðisefni". Það lofar samt enginn vísindamaður höfuðverkjalausum morgni þótt maður drekki eingöngu tærann spíra. Þynnkan kemur, no matter what.

Þessi helgi fór öll í aðalfundinn, sem var í gær og gekk reyndar ljómandi vel. Eins og ég hafði ætlað, fórum við á Fiðlarann að næra okkur að loknum fundi, og það er sú út-að-borða ferð sem kostaði mig sunnudaginn í þynnku. Þessi klassíska setning "Ég ætla aldrei að bragða áfengi framar", hefur í dag svo oft verið sögð að ég er farinn að trúa því af hjartans einlægni að þetta sé málið. Aldrei að drekka vín framar... í þessari viku allavega.

Ég eldaði reyndar pastarétt í gærkvöldi og var með tvo vini í mat. Þótt þau hafi fullyrt að maturinn væri góður, hef ég grun um að hann hafi ekki verið eins og hann væri á góðum degi. Mér fannst þetta allavega ekki gott sjálfum. Það að manni líði vel og sé glaður þegar maður eldar mat, skilar sér alla leið á diskinn, upp í munn og niður í maga :-)

Framundan er Páskavikan með tilheyrandi tilstandi, munaði og unaði. Ég ætla að elda mig rænulausann þessa Páska, og enda þetta svo með smá teiti heima fyrir starfsfólkið mitt á sunnudaginn. Var að huxa um að grilla ofan í þau, en heilsa mín leyfir mér ekki einusinni að huxa um mat núna.

Í morgun hefði ég betur sofið áfram í stað þess að fara í Spinning. Þetta er einhver sá slappasti tími sem ég hef farið í á ævinni, og að sjálfsögðu kenni ég venju samkvæmt "inströktornum" um alltsaman. Lögin sem hann spilaði í tímanum ein og sér hefðu nægt til refsivistar, en það var augljóst að gaurinn var ekki að nenna þessu og alls ekki í formi til að vera þarna. Hann hefur séð að ég tók út fyrir að vera í tímanum, því hann sagði við mig eftir tímann.. "Var tíminn of auðveldur?" Puhhh... Ég svaraði með áhersluríku JÁ'i og bætti við, "Hann var ömurlegur". Þetta virtist ekki koma honum á óvart því hann svaraði með afsökunartóni; "Já, ég svaf svo lítið í nótt, mikið að gera í vinnunni" heyrðist mér hann segja, en mér er nákvæmlega sama hvað hann er að gera á næturna. Við sem vöknum snemma til að fara þarna, eigum ekki að þurfa að hafa áhyggjur af svefnvenjum starfsmannanna eða hvort þeir hafi nú lúllað nógu lengi til að við fáum góða tíma. Við viljum taka á því, og að kennarinn sinni sínum hluta af kostgæfni.

Ok, ef kötturinn hans var að gjóta, eða eitthvað ánægjulegt hefði komið til, þá hefði þetta verið í bezta lagi.. og afsakanlegt. En að hin vinnan hans skuli gera tímana okkar slappa er ekki aaaaaaalveg að gera sig og í raun óásættanlegt. Ég held að það hafi líka böggað mig sérstaklega að stundum tekur hann upp á því að láta fólk í tímunum baða út höndum og vinka eins og sprellikarla.. sveifla höndunum út og suður, en gleymir að það eru bara 20cm á milli hjólanna þarna. Og ef maður vildi þjálfa axlirnar á sér, puttana eða brjóstin, þá færi maður ekki í spinning til þess. Skil ekki hvar hann hefur pikkað upp þessa speki :-)

Vona að hann lesi bloggið mitt, því hann þarf að taka sig á blessaður ljúfurinn.

Ég klæddi litla pjakkinn sofandi í morgun og hann var svo þreyttur að hann vaknaði ekki fyrr en ég setti á hann húfuna. Og það fyrsta sem hann sagði var... "Hvaða dagur er í dag Pabbi?".. hmm honum hefur etv fundist hann vera búinn að sofa lengi litla greyið.. Þegar ég var búinn að segja honum að það væri föstudagur í dag velti ég fyrir mér hvort það skipti svona lítil kríli máli hvaða dagur er, eða hvort þetta sé eitthvað sem hann hafi spurt um, bara út í loftið. Á leiðinni ræddum við um að fara í sund eftir leikskóla og það tísti í öðrum okkar af spenningi. Það verður því Sundlaug Akureyrar klukkan 18:30 í kvöld !

Jæja.. vinna vinna vinna....

Fór með bílinn minn í þrif fyrir hádegið, en er búinn að fara fjórum sinnum út á stétt við bíóið í dag, á leiðinni í sendiferðir á'onum, gleymt því að hann er í þrifum og leitað að honum við húsið. Ég er búinn að átta mig á þessu núna samt... en skammast mín fyrir að vera svona glórulaust utan við mig.

Vinna meira..

Eftir að hafa sótt litla hnoðrann á leikskólann, endurheimt bifreiðina úr hreingerningu og klárað að strika yfir síðustu atriðin á minnismiðanum mínum, fórum við pjakkarnir í sund. Við vorum vígalegir, báðir hárlausir á fótum og bringu, með geimveruleg sundgleraugu og froskalappir. Guttinn hékk í rennibrautunum þarna, meðan ég dólaði mér í pottinum og skoðaði mömmur

. Ég sá tvö börn þarna í sundinu sem voru í nettum og léttum flotvestum, sem voru spennt á þau.. Geggjað sniðugt.. mikið flottara fyrir púkana að vera í svona græjum sem þau komast ekki úr og kemur í veg fyrir að þau sökkvi, mikið betra en að vera með armhringi, sem alltaf geta skoppað af grönnum handleggjunum og maður þarf alltaf að vera að blása í. Ef einhver veit hvar ég fæ svona vesti, má viðkomandi senda á mig meil með upplýsingum um það hið fyrsta, ásamt nektarmynd af sér.

Eftir sundið skelltum við okkur út að borða. Þegar við komum á resturantinn mætti okkur þjónn sem stóð sperrtur og spurði hvort við þyrfum borð fyrir tvo, og ég játti því. Guttinn sýndi honum jafnmarga putta til að hann skildi þetta örugglega, og sagði honum einnig að hann hefði einusinni verið tveggja ára, en væri hinsvegar núna fjögurra ára.. sem væri miklu meira en tveggja. Hann trúði þjóninum líka fyrir þeirri staðreynd að hann ætlaði sér að verða leikskólakennari þegar hann yrði stór og að pabbi hans ætlaði að verða slökkviliðsmaður. Þjónninn áttaði sig á þessu og við fengum borð á góðum stað, ásamt matseðli með endalaust mörgum blaðsíðum. Ég átti í vandræðum með að velja mér eitthvað fljótlegt, gott og ekkert of dýrt, en guttinn spurði þjóninn hvort hann mætti lita í sinn matseðil og þá hvar litirnir væru. Hann vildi pylsu með tómatsósunni ofan á pylsunni, og franskar kartöflur.. ekki með tómatsósu ofan á. Ég sá að sonurinn var soldið grobbinn með að vera þarna, því hann var fíla sig, og það bar minna á feimni sem oftast grípur hann á svona stöðum. Nú var völlur á'onum... hehe

Við rétt náðum heim og að bursta tönnslurnar eftir matinn. Litli engillinn sofnaði á meðan ég var að ganga frá tannburstanum og henda leikskólafötunum hans í þvottavél. Hann var þreyttur litla skinnið.

Í kvöld ætla ég að gera nákvæmlega ekkert, enda líður mér vel og ég er óstressaður. Það stendur ekkert upp á mig að gera vegna aðalfundarins, nema að nokkuð sem heitir "Skýrsla framkvæmdastjóra". Þegar líða fer á kvöldið og ég er búinn að fá aðsóknartölur kvöldsins úr bíóinu, fæ ég mér smá rauðvín í glas, sest niður og klára hana. Ég hef hana í kollinum og þarf aðeins að skuttla henni á tölvutækt, og hafa klára fyrir hádegið.

Ég hlakka til að vakna með litla gosanum mínum í fyrramálið og spjalla við hann yfir morgunverði. Ég er að huxa um að klæða okkur frekar snemma, labba niður í bakarí með drenginn og kaupa ný brauð, og etv gera salat og möndla smá brönz..Við hefðum báðir gott af því.

Það var kaldara í morgun þegar ég kom út, kaldara en mér hafði sýnst vera þegar ég leit út um gluggann. Vorið var sennilega bara í höfðinu á mér, nema það sé kominn tími á að þvo gluggana hér í Byggðaveginum. Það var nefnilega napurt að koma út á stuttermabolnum á leið í leikskólann með klóninn. Í dag var síðasti skiladagur á sumarleyfisblöðum á barnaheimilinu og ég átti að hafa fengið blað til útfyllingar í því sambandi, en ég get ekki munað hvort ég tók svoleiðis, eða ekki. Ég var allavega ekki með það, en stelpurnar á leikskólanum voru almennilegar. Sögðust skyldu vera tilbúnar með blaðið þegar ég kæmi að sækja guttann. Ég skil ekki þessi sumarleyfi á leikskólunum, því hann er lokaður í tvær vikur, en hvert barn þarf að taka sér eins mánaðar sumarleyfi? Ég skil hvorugt. Hversvegna geta bæjaryfirvöld ekki skipulagt sín fyrirtæki eins og við hin, þannig að þau haldist opin þótt einhverjir fari í sumarleyfi? Mér finnst reyndar fullkomlega normalt að börnin fái frí frá sínum vinnustað sem er leikskólinn, en foreldrarnir eiga að ráða því hvenær þeir taka allar frívikurnar, því oft ræður fólk ekki hvenær það fær sumarfrí frá vinnu sinni, en þarna er verið að þvinga fólk til að taka það á ákveðnum tíma, á þeim forsendum að 10 leikskólakennarar þurfi að fara í sumarleyfi á nákvæmlega sama tíma.

Þetta kemur sér ekki illa fyrir mig, þvert á móti. Ég er líka glaður að hafa guttann í tvær heilar sumarleyfisvikur í sumar og á síðasta ári var þetta gæðatími hjá okkur strákunum, sem við nýttum vel.. Svo þrýsti þetta á að ég tæki mér sumarfrí sjálfur. Hef líklega ekki verið of liðlegur við að taka mér svoleiðis undanfarin ár, en hef gott af því. Við eigum pottþétt eftir að fara í ferðalag og chilla, annaðhvort hér eða annarsstaðar. Kemur í ljós í sumar.

Ég komst ekki yfir verkefnalistann í dag, en náði þó að leysa verkefni sem hafa verið að hvíla á mér undanfarið, ég ýtt á undan mér og miklað fyrir mér. Það er gott þegar svoleiðis hlutir eru frá og afgreiddir. Í kvöld ætla ég að vita hvort mamma gamla getur komið og setið hjá klóninum meðan ég fer og reyni að létta á morgundeginum og vinna smá frameftir kvöldi.

Fór á æfingu: brjóst og bak - Gott að slíta aðeins í sundur vinnudaginn og sjá brosandi andlit, svitna og taka vel á því :-) Ég gleymdi íþróttaskónum mínum og varð að fá skó lánaða í afgreiðslunni. Þeir voru betri en mínir og mig langaði ekki að skila þeim. Ég ætla að fara næst þegar einhver önnur er að vinna í afgreiðslunni og segjast hafa gleymt þessum skóm.. tíhíh... nahh!!

Þegar ég sótti guttann á leikskólann var ég með allt á hreinu. Mundi hvaða dagar þetta væru sem hann færi í sumarfrí og fyllti út þetta sumarleyfisblað. Ég lét ekki skoðun mína á leikskólalokunum í ljós, enda ráða þessar gersemar sem gæta sonarins nákvæmlega engu um það. Ég fíla þessar konur á deild sonarins.. Þær virðast alltaf glaðar og ég skil að drengnum líði vel með þarna. Í fatahenginu í forstofu leikskólans varð smá "situation". Það var fullt af svaka flottum mömmum þarna að klæða börnin sín þegar við feðgarnir voru að tína saman okkar spjarir og klæða okkur í skó og yfirhafnir. Við tökum okkur alltaf góðan tíma í að græja okkur og þegar við vorum hálfnaðir í úlpuna fann ég þessa hroðalegu prumpu-lykt. Ég leit til beggja hliða á mömmur sem voru sitthvorumegin við mig, en engin þeirra sýndi "sektarsvip". Það leyndi sér ekki hver hafði leyst úr læðingi þessa svæsnu bombu hljóðlaust og lymskulega, þegar ég leit framan í guttann. Hann var glottandi. Ég hvíslaði að'onum "Gunni, varstu að prumpa?" og hann ýtti höfðinu mínu frá sér og sagði "Já, svona mikið!" og ljómaði af stolti meðan hann sýndi það með höndunum útbreiddum, eins og hann væri að sýna mér stærð á fiski sem hann hefði sett í, og misst af önglinum. Ó mæ god, það var tímaspursmál hvenær mömmurnar finndu þetta og héldu pottþétt að ég ætti lyktina. Ekkert barn gæti gasað svona hroðalegri lykt, en það er misskilningur. Hann er sonur minn, og enginn aukvisi drengurinn :-). Ég færði okkur báða alveg hinumegin í forstofuna, kláraði að klæða drenginn þar og tók þátt í að setja upp svip furðulostinna foreldra þegar lyktin tók að dreifa sér um "værelzet". Andrúmsloftið var þrungið spennu, líkt og í loka-atriði Agatha Christie-myndar. Allir grunuðu alla, en síst okkur feðgana, því við vorum það langt frá upptökunum, og virtumst stórhneykslaðir á svona ógeði.

Mamma kom og passaði, í kvöld, guttinn hafði sofnað snemma svo ég komst niður í bíó að vinna í smástund, rétt til að létta á morgundeginum. Verkefnalistinn fyrir aðalfundinn styttist með hverri klukkustundinni, og ég finn að stressið og spennan er að skiptast út fyrir eftirvæntingu og ánægju. Ánægju með gott rekstrarár og með að hafa náð settum markmiðum.

La vita é bella :-)

Ég trúi ekki að það séu komin mánaðarmót strax! Það verða komin Jól aftur áður en maður veit af, ekki að það sé neitt athugavert við hátíð ljóssins. Maður vildi bara helst fá sumar á milli Jóla og Jóla. Vona að sumarið renni ekki framhjá mér án þess að maður geri nokkuð. Vorið verður flott, og áreiðanlega eftirminnilegt líka með veisluferðum á kvikmyndahátíðinni í Cannes í Frakklandi ásamt vorverkunum í garðinum. Ég er að huxa um að fækka um tvö tré til viðbótar, taka tvær aspir, en þá eru líka farin 13 tré úr garðinum síðan ég keypti húsið, og lofaði gamla manninum sem bjó þarna "að gera ekki róttækar breytingar á garðinum". Hmm.. þetta verður "Sahara Norðursins", en málið er að ég vil sjá til sólar, og vil að sólin sjái til mín. Hún gerir mig glaðan. Garðurinn verður snyrtilegri og verður til sömu prýði og hann var í höndum fyrri eiganda, sem hafði einstaklega græna fingur.

Í morgun vaknaði ég til að fara í spinning og var mættur vel tímanlega til að ná góðu hjóli, en þeim fækkar með hverjum tímanum hjólunum sem eru í lagi, enda eru þau mikið notuð og sportið vinsælt. Ég hætti einhverra hluta vegna við að taka hjólið sem ég er vanalega á og tók í staðin annað hjól sem var á myrkvaðra svæði í salnum. Þegar tíminn var hálfnaður og mikill sprettur í gangi, varð uppákoma.. Drifkeðja slitnaði einmitt í hjólinu sem ég hafði sniðgengið, en á því sat rosa flott stelpa sem er fastagestur þarna. Meðan hjólið var að hægja á sér og nema staðar (það tók óendanlega langan tíma), glumdi skerandi ískur og óhljóð um salinn og á stelpugreyið sat á hjólinu og gat ekki annað beðið meðan hjólið róaðist. Hún varð ferlega vandræðaleg, enda beindist athygli allra í salnum nú að henni, þar sem hún sat á kraftlausu og vælandi hjólinu. Henni leið greinilega illa og hefur ábyggilega upplifað svona "píkuprumps-móment" þarna, en stökk strax í að reyna að finna annað hjól í nothæfu standi, sem tókst í annarri tilraun. Ég hefði farið heim.. í mótmælaskyni og sprautað úr vatnsbrúsanum mínum yfir nærstadda. hmm.. nah..

Eftir tímann stökk ég í snögga sturtu, klæddi litla "krókódíla-engilinn" minn og svo keyrðum við saman á leikskólann. Á leiðinni æptum við "HÆGRI" og "VINSTRI", allt eftir því í hvaða átt næsta beygja var.. og hölluðum okkur inn í hverja einustu beygju með innlifun. Það lá vel á okkur enda góður dagur framundan hjá ozz.

Það er launakeyrsludagur í vinnunni. Þá daga finnst mér allir hafa unnið of langa vinnudaga í mánuðinum, launin allt of há og ég með alltof margt fólk í vinnu. Finnst ég meira að segja vera sjálfur á of háum launum. Þessi nískupúkaháttur ristir hinsvegar ekki djúpt og endist mér bara rétt á meðan ég fer yfir tímafjöldann og skoða mætinguna hjá fólkinu. Ég er með gott og samviskusamt fólk í vinnu og treysti því, enda hlýtur það að vera hverjum atvinnurekanda mikils virði að krækja í svoleiðis starfsmenn og halda þeim. Ég var líka að huxa um það um daginn hvað starfsandinn hjá okkur er góður, og hvað allir halda vel í vinnuna sína. Liðið er í slatta sambandi utan vinnunnar, djammar gjarnan saman og fer í sund og svoleiðis. Sumir starfsmannana hringja fullir í aðra starfsmenn og þar á meðal mig á næturna þegar þau djamma. sem er sérlega vinalegt.

Nú stendur líka fyrir dyrum ógurlegt staffa-teiti um Páskana, og öruggt að þessir diskóboltar eiga eftir að skemmta sér eins og alltaf. Er að huxa um að bjóða liðinu heim og grilla ofan í þau... ef ég þori... og ef þau þora að borða matinn minn. ...og ef ég fæ einhversstaðar lánað gott grill . Ef ég guggna, býð ég í staðinn upp á frítt "söngvatn", kartöfluflögur og dýfur.. það er klassík..

Jæja.. vinna meira..

Verkefnalisti daxins kláraðist og ég sótti soninn á leikskólann. Þegar ég kom á leikskólann kom stubburinn auðvitað skoppandi í fangið á mér og í miðju knúsi heyri ég að ein fóstran segir við drenginn.. "Jæja, vinur... ætlarðu að segja pabba þínum hversvegna þú varst settur í skammakrókinn í morgun"? Guttinn svaraði með kæruleysislegu augnaráði og sagði "Nei, ég vil ekki tala um þetta".

Ég komst hinsvegar að því að hann hafði verið að reka út úr sér tunguna við matborðið og á einhvern hátt trekkt upp liðið, svo hann og bezti vinur hans voru settir í skammarkrókinn... Gad hvað ég veit hvaðan hann hefur þetta.. Skammarkrókurinn var alltaf einn af mínum uppáhaldsstöðum, enda dvaldi ég þar langdvölum á leikskólaárunum, allt þar til grunnskólinn byrjaði. Þá tók skrifstofa skólastjóra við. Í króknum sem kenndur er við skömm, þurfti ég ekki að tala við neinn og fékk samt hellings athygli.. Og nú er klónninn minn orðinn svona líka. *stoltur* Við töluðum um þetta í bílnum á leiðinni og sá stutti var frekar tregur til að ræða þetta við pabba sinn. Sagði bara að hann hefði rekið mjög stutt út úr sér tunguna og gerði lítið út þessu öllu saman. Að auki hefði hann verið í skammarkróknum í mjög stuttan tíma og klárað síðan matinn sinn. Meira að segja vonda brauðið! Ég deildi því með honum að ég hefði sjálfur verið settur einusinni eða tvisvar í "krókinn" þegar ég var lítill, en það hafi verið vegna þess að ég hefði ekki verið kurteis og látið eins og asni.

Við vorum sammála um að það væri ekki kurteisi að sýna fólki tunguna meðan maður borðar, og reyndar við flest tækifæri. Hann virtist samt átta sig á því að þegar hann færi til háls nef og eyrnalæknis gæti hann þurft að reka hana út úr sér, en það væri bara vegna þess að læknirinn bæði sérstaklega um það. Þetta var hárrétt og við deildum ekki um þetta.

Kvöldið leið ljúflega hjá og ég finn að ég er þreyttur. Á morgun ætla ég að reyna að muna að borða almennilega, því ég hef nettan grun um að ég hafi gleymt því í dag. Í ofanálag komst ég ekki á hádegis-æfinguna mína sökum anna í vinnunni, svo það er ljóst að nú verður tekið hressilega á því á nýjum degi. Brjóst og bak er það sem liggur fyrir að þjálfa sérstaklega á morgun... sem er gott.

Gnótt.

Ég er á lífi eftir að hafa borðað skyrpizzuna í gærkvöldi og svaf eins og ungabarn til átta í morgun. Mig langaði ekki í restina af pizzunni svo ég sauð mér pasta og borðaði í morgunmat með smá paprikuspurosti út í og fleira gumzi. Ég hitti á kaffistofunni vininn sem leigir tímabundið herbergi á neðri hæðinni hjá mér, en ég hafði gefið honum að smakka skyrpizzuna rétt áður en hann fór að sofa í gær, eða hafði ætlað að fara að sofa. Félaginn sagði farir sínar ekki sléttar. Eftir klukkutíma óhljóð úr maga, brast á með fárviðri. Hann var veikur í nótt, sat víst eins og áburðardreifari á salerninu og vissi ekki hvorri túbunni hann ætti að snúa ofan í postulínsskálina. Sagðist hefði kosið að hafa annað klósett á veggnum fyrir framan sig.. til að æla í "á meðan hann hann losaði af pallinum".

Hann sakaði mig um að hafa reynt að drepa sig, byrla sér eitur, skemma í honum innyflin og þar frameftir götunum og kenndi auðvitað hinni sakleysislegu skyrpizzu um alltsaman og mér sem djöfullegum skapara hennar, en svo kom upp úr dúrnum að hann hafði líka borðað pylsu úr sjoppu í gær, svo ég gat þrætt fyrir að hafa ætlað að drepa hann.... enda fengi ég aldei leiguna greidda úr dánarbúinu ef það hefði komist upp. Hann jafnaði sig samt eftir smá "kjökur á klóinu", en fullyrti að hann hefði aldrei á sinni lífsfæddri ævi upplifað aðrar eins meltingarfærahamfarir og þarna á neðri hæðinni í nótt. Ok, ég afþakkaði nákvæmari lýsingar af vettvangi atburða, þar sem mér verður sjálfum óglatt við tilhuxunina.

Jæja.. þarf að vinna með þessu bloggi... back on l8ter..

Eftir vinnu sótti ég litla drenginn minn á leikskólann og sá var ánægður að sjá karl föður sinn. Hann er á einhverju krókódílaskeiði þessi misserin og til að sýna mér sérstaka væntumþykju sagði hann mér á leiðinni niður í vinnu, að ég væri krókódíla-engillinn hans. Ég spurði hvort þeir væru betri eða verri en venjulegir englar og hann fullvissaði mig um krókódíla-englar væru sko toppurinn þarna uppi hjá karlinum sem bjó til ljósið. Ég get því vel við unað að vera lymskulegt grænt vatna-skriðdýr með hvíta og fallega vængi. Við strákarnir eyddum saman tæpum tveimur tímum saman niður í bíói, meðan ég var að klára vinnudaginn minn, og pjakkurinn virtist una sér vel.

Þegar við komum heim tók við uppvask dauðans. Ég skil ekki hvernig getur safnast upp svona mikið uppvask hjá manni sem býr einn, fær næstum aldrei heimsóknir og þegar þær eiga sér stað, kosta þær sjaldnast notkun á leirtaui. Ég henti restinni af skyr-pizzunni... því leigjandinn var svo ógeðslega hvítur í framan í vinnunni í dag.. og svo vil ég ekki deyja strax.. Huxa að ég láti af frekari þróunarvinnu við þennan nýstárlega skyr-rétt sem kostaði næstum mannslíf í nótt ásamt einum 60 metrum af salernispappír (áætlaður metrafjöldi miðað við hrollvekjandi lýsingar).

Í kvöldmat prófaði ég að gera fyllt kjúklingabrjóst, og fyllingin var blanda af Fetaosti og piparosti. Ég 3/4 eldaði "bíbí-bobbana" með fetaostinum inn í.. og olíunni nótla.. og síðan stöffaði ég smá piparosti ofan í skurðinn í smástund líka. Kræstur..Ég er sennilega sá eini sem nota ost í brjóstastækkanir. Þetta var svakagott og ég bjó til hrísgrjónasalat með þessu og smásaxaði restina af piparoststykkinu út í hrísgrjónin sem bráðnaði saman við þau, bætti svo í það Flúðasveppum, okur-papriku úr Hagkaupum, pínu graslauki og jómfrúarolíu. Sósan var síðan "Whisky Sauce" frá Jensen's , sem ég mildaði með nýmjólk og kryddaði aukalega.

Þetta bætti upp skyr-pizzuna í gærkvöldi og ég skal svoleiðis éta skóna mína, kasta þeim upp og borða þá aftur, ef einhver verður veikur af þessari máltíð, því hún leit ekki bara sæmilega út, heldur bragðaðist ljómandi vel. Mig hefði langað í ís á eftir, en gat stillt mig. Annars færi allur spinning-tíminn í fyrramálið í að hjóla af sér kvöldmatinn. Já, talandi um spinning.. Afar góður vinur minn mætir þarna á morgnanna líka og sá er sammála mér varðandi lagavalið hjá spinningkennaranum. Félaginn stakk upp á því að við færum úr sokkunum í fyrramálið og hentum þeim í "inströktorinn", um leið og fyrsta heavy-metal-lagið hæfist.. En mér leyst betur á hugmyndina hans um að vinda bolina okkar ofan í drykkjabrúsann hans eftir æfinguna. Sá yrði með brenndar tennur ævilangt og skyrpizzu-líðan eftir gúlsopa af því bruggi.

Niðurstaðan verður samt pottþétt sú að maður segir ekki neitt og gerir nákvæmlega ekkert þegar þungarokkið hefst, enda er ég kurteis og vel upp alinn piltur. Maður hangir bara fram á stýrið og reynir að huxa "happy thoughtz", en rífur sig síðan ofan í rassagat á blogginu. Jáms.. það er málið.

Í dag keyptum við feðgarnir LionKing 3 spóluna... mig langaði svo að sjá'ana því hún fjallar nær eingöngu um Villigöltinn Púmba, og málglaða vin hans Tímon og þetta er sko um Konung Ljónanna frá sjónarhóli þessara fyndnu félaga. Púmba var upphaflega gerður útlægur frá aðal-vatnsbóli skógarins, því hann prumpaði svo mikið, og það passar fínt við skopskyn okkar feðganna. Við horfðum tvisvar á spóluna og hún var jafn-ógeðslega fyndin í bæði skiptin... svo það var engin sögustund í kvöld. MiniMe sofnaði brosandi, og ég þori að veðja að hann heimtar að þessa mynd aftur þegar hann vaknar í fyrramálið..

5:50 var auðveld tímasetning að vakna á í morgun, því ég var búinn að fá mig fullsaddann af helginni, og farinn að þrá mánudaginn meira en allt. Ok.. ekki allt kannski.. en samt meira en margt annað. Spinningtíminn í morgun var svakagóður og tónlistin mikið skárri. "hr.Shave'a-leg" virðist hafa tekið sig á í lagavalinu og það skilar sér strax í betri tímum, sem aftur skilar sér í taumlausri gleði sem endist manni allan daginn. Í sambandi við fótaraksturinn, þá hafa amk tveir af vinum mínum tjáð mér að það sé bara ekkert sérlega undarlegt að karlmenn raki á sér fæturnar, og þessi pempískapur í mér sé næstum barnalegur, því íþróttamenn geri þetta gjarnan. Sumir til að gera vöðva sýnilegri, og það kannast ég reyndar við síðan í "den tid" frá vaxtarræktarárunum, en skíðamenn raka til dæmis sínar fætur til að hárreitast ekki í skíðaklossunum. Svo menn þurfa því ekkert endilega að leika í sokkabuxna-auglýsingum til að hafa kjúklingalappir. Prófaði þetta sjálfur um helgina og þetta er bara soldið kúl.. Kúl er rétta orðið, því maður finnur hvað hefur verið mikil einangrun í lubbanum... Já, alltaf er mar að læra eitthvað nýtt og núna er ég algjörlega eins og "Tjérnóbíl-kjúklingur". Tvítvítví...

Minnið mitt var með betra móti í morgun og ég fór á flugvöllinn í morgun til að versla nokkra flugmiða fyrir næstu helgi, en þá er fundur hjá eigendum bíósins. Þá hittumst við nokkrir, reynum að haga okkur vel í smástund, en síðan er borðað hroðalega og tekin skemmtun á eftir. Ég komst að því í morgun að það kostar heilann 17þúsundkall að fljúga frá Reykjavík til Akureyrar og aftur tilbaka daginn eftir. Hjúkk.. gott að það er ekki samkeppni á þessari leið lengur, því það væri ömurlegt að borga minna fyrir þetta. :-) Hótelherbergin hér eru hinsvegar "hræ-billeg", því ég hringdi á Hótel Kea og fékk nóttina á 6.200kall... djö.. því gistir maður ekki oftar á hótelum eftir djamm.. það er svo mikið styttra en að labba heim.. og svo kostar nóttin ekkert mikið meira en leigubíll myndi kosta.. með viðkomu í sjoppu... að vísu.

Jæja.. vinna meira.. back with more l8er.

Áður en ég fer á hádegisæfinguna verð ég að setja það hér inn, svo ég gleymi því ekki að í kvöld þegar ég kem heim, ætla ég að gera "skyr-pizzu".. ekki spyrja mig hvað það er, því ég hef aldrei smakkað svoleiðis.. heyrði bara af svona í gærkvöldi, ætla að finna uppskrift og prófa. Þetta er ævaforn franskur alþýðuréttur sem ku vera góður... ef maður er bæði fátækur og svangur.. og býr í Frakklandi árið 1700. Ef ég æli og dey síðan á langan og kvalafullan hátt í kjölfarið, þá er þetta eitthvað sem fólk ætti ekki að prófa. hmm.. nei..

Æfingin var fín, en alltaf finnst mér jafn leiðinlegar þessar hnébeygjuæfingar, hvað þá að þjálfa kálfana... Æfingin í dag var stutt því ég hafði fína afsökun. Það er mikið að gera, og á morgun fæ ég litla kútinn til mín, og þá vinn ég styttri vinnudaga.

Í dag fór ég niður í Kaffibrennslu og kvartaði undan kaffinu sem ég fékk hjá þeim um daginn. Ég rengdi vélina og fullyrti að hún væri andsetin og að bruggunin úr'enni væri svo ógeðslega vond að nú væru 3 kúnnar búnir að æla í sölunum út af kaffinu, prestur óskað mér eilífri vítisvist og biðraðir mynduðust við salernin í öllum hléum... allt eftir að við hófum að selja kaffi í húsinu úr þessum Expressóbaunum.. sem áttu að vera svo góðar. Nú væri ég að huxa um að keyra af stað tilboð sem hljóðaði upp á "Óvissu-kaffi"... og það fylgdi klósettrúlla með hverjum bolla. Bæði kaffibrennslustjórinn og sölustjórinn komu upp í bíó strax til að smakka kaffið, og sögðu að það væri eðlilegt. Dahh... auðvitað... ekki færu þeir að gretta sig af sínu eigin kaffi, eða grípa fyrir munninn og hlaupa á snyrtinguna. Nei, þeir hörkuðu af sér og annar þeirra sagði meira að segja "mMMMmmmm" En ég fékk samt nýjar baunir, af annarri tegund sem ekki hefur sömu remmu og sú fyrri. Sjálfur veit ég minna en ekkert um kaffi og var búinn að svæla þessu vonda í mig síðan kaffivélin kom í sjoppuna.

Eftir vinnudaginn skrapp ég á kaffihús og fékk mér kakó með vinkonu minni úr fyrirtækjaþjónustu Landsbankans, en hún er ekki bara afar glæsileg sjálf, heldur er hún sérfræðingur í franskri matargerð, hefur búið í Frakklandi og er að ljúka frönskunámi í einhverjum háskóla... svo það var tilvalið leita ráðgjafar með þennan "franska alþýðurétt" sem lá fyrir að prófa. Hún fullyrti það sem kallað væri skyr í Frakklandi, væri ekki skyr, heldur eitthvað annað. Allavega ekkert líkt íslenska skyrinu sem er líklega einsdæmi í veröldinni. Og sennilega væri sýrður rjómi settur út í þetta "skyrlíki"... en franskur sýrður rjómi er feitari en okkar íslenski, og ekki eins súr, svo hráefnið sem er í boði hér á landi er sennilega ekki rétt að nota í svona rétti. Ég fékk því öööörlitla bakþanka með pizzu-gerðina sem ég var að undirbúa og ákvað að safna smá kjarki og draga tilraunina frameftir kvöldi. Ég fór heim og skipti um föt og skellti mér síðan á billjardstað í miðbænum og tók pool með strákum úr skotfélaginu, og skemmti mér konunglega fram undir tíu.

Pizzagerðin var síður en svo blásin af. Ég fór í búð og keypti stöff til að nota, fór heim og prófaði. Afraksturinn varð þrjár tegundir af skyr-pizzum sem litu hreint ekki illa út og lyktuðu ljómandi vel. Fyrsta pizzan var með hreinu skyri, rauðlauk og sveppum ásamt smá kryddi. Ég hrærði skyrið saman við kotasælu með ananaskurli, til að ná úr skyrinu þornunartilhneigingunni, og það virkaði líka. Hún kom úr ofninum, en hefði mátt bakast svolítið lengur. Botninn var pínu hrár í miðjunni sem gerði hana slepjulegri en nauðsynlegt hefði verið.

Önnur skyrpizzan var að mestu leyti eins og sú fyrsta, nema með peru-skyri, og það var ógeðslega vont. Ég hrærði það saman við 18% sýrðan rjóma og prófaði að setja Pedersenpylsu á helminginn á henni. Viti menn !! Ég náði hreint framúrskarandi viðbjóðslegum bragðkeimi sem gerði þessa tilraun reyndar nokkuð eftirminnilega. Ef til vill gæti ég selt einhverju herstjórnarríki úti í heimi þessa uppskrift, í því skyni að nota hana til að pynta menn til sagna, jafnvel dreifa henni úr flugvélum til að lama andstæðingana úr ógeðistilfinningu.

OK... þið haldið nákvæmlega núna að ég sé klikkaður.. og það er ábyggilega heilmikið til í því... Þriðja pizzan var með hrærðu skyri saman við ástaraldin. Það hljómaði eitthvað svo vel þegar ég tautaði það með sjálfum mér, og bragðið var líka sérstakt. Ég var enn í losti eftir pedersen-peruskyrspizzuna og hefði reyndar helst viljað fara og krjúpa við klósettið í smástund.. en lét mig hafa það að troða vænum skammti af henni í mig líka...

Niðurstaðan er eftirfarandi: Ég verð ekki ríkur af skyr-pizzum og mun sennilega ekki opna skyrpizzu-skyndibitastaðinn McJóaldz á næstunni. Fyrsta pizzan með venjulega hreina skyrinu var skást og ég myndi prófa hana aftur.... þegar ég er búinn að gleyma hinum tveimur. Sem betur fer leitast mannshugurinn við að gleyma því sem slæmt er, og svo er minnið hjá mér líka það slappt að ég væri vís með að reyna þetta aftur jafnvel í næstu viku.

Jæja, best að hætta þessu núna og hoppa í rúmið.. Þriðjudagur á morgun og daginn eftir þriðjudaga er dagur sem segir mér að helgin komi "ekki á morgun heldur hinn".

Sem er ánægjulegt :)

Hafi einhver helgi nokkurntíman liðið hratt, þá var það þessi helgi sem nú hefur flogið framhjá manni á ofsa hraða. Reyndar svo miklum að eftir laugardaginn var ég svo gapandi yfir hraðanum á'enni að ég gat ekki einusinni bloggað! Svo ég sló saman þessum tveimur dögum, en hef samt ekkert að segja. Ég er geldur.. steingeldur, því ég gerði ekki handtak þessa helgi.

Hlakka til mánudaxinz.. Spinningur og nýr vinnudagur.

Ég sniðgekk vekjaraklukkuna mína í morgun en spratt upp eins og gormur nákvæmlega á þeim tíma sem ég átti að vera að hlaupa út í bíl til að fara í spinning. Undir eðilegum kringumstæðum hefði ég sleppt því að fara, en ég var svo mikill aumingi í gær að ég lét mig ekki komast upp með það. Ég hendist því í fötin og íþróttaskóna og hljóp út í bíl með vatnsflözkuna í annarri hendinni og dálítið í hinni hendinni sem ég ætlaði reyndar ekki að taka með mér í spinning. Tannburstann minn!!! Ég var utanvið mig enda rétt búinn að losa svefninn og rifa augun, en sem betur fer tók ég burstann ekki með mér alla leið í spinninginn heldur skildi eftir í bílnum. Það voru fáir mættir í dag og að teknu tilliti til þess hvernig lagavalið var hjá inströktornum í síðasta tíma, þá skildi ég mætinguna í dag fullkomlega. Tíminn reyndist hinsvegar mikið betri í þetta skiptið og hann var ekki með eitt einasta geldinga-lag í öllu heila prógramminu. Ég er því hættur við að möndla voodoo-dúkku um helgina og merkja hana Spinning-kennaranum mínum.

Ég tók samt eftir öðru... kennarinn sem er að öðru leyti eins og karlmaður, rakar á sér fótleggina. Ég skil fullkomlega rakstur og brottnám líkamshára á ákveðnum stöðum og er einlægur fylgismaður slíkra framkvæmda, til dæmis undir höndum og í kringum "stóru eikina", jafnvel bringu baki og maga, en hversvegna skildi karlmaður raka á sér lappirnar? Kom illa út fyrir hann að vera í nælon-sokkabuxum?? Var'onum heitt á fótunum? Var hann hárreittur af vinnufélögunum? Etv er elskhugi hans með "foot-fetish" og hefur kvartað undan því að fá hár í munninn, þegar hann var að sleikja á'onum lappirnar. Jájá.. maður sér nótla alltaf eitthvað perralegt við allt, en þetta kann að hafa fullkomlega eðlilegar skýringar. Kannski er'ann fóta-módel fyrir Oriblú, hvað veit maður...

Morgunmaturinn minn var að þessu sinni með ensku sniði. Egg, "krispí" beikon og skyr með bláberjum og jarðarberjum, ásamt smá próteinhristingi. Ég man ekki hvað ég borðaði í gær, en það hefur áreiðanlega verið of lítið, því ég var eins lundléttur inn í mér, og ég á að mér að vera, sem kemur áreiðanlega líka til að því að ég vaknaði óvenjuljótur, æfði ekkert og hef borðað lítið í þokkabót. Í dag verður hinsvegar eintóm gleði !! víí!! "Föstudagur til frygðar"!! hmm..

Meira seinna í dag...

Matartíminn minn fór fram á hlaupabretti og ég átti fantagóða æfingu. 8x4 maðurinn var á staðnum en að þessu sinni hafði hann mætt óvenjusnemma, svo ég varð að reyna að lifa við þann ískalda veruleika að í dag hefði ég misst af svitaslettum af næsta færibandi, og lykt sem ég hefði getað nýtt til að fjarlægja hár úr nefinu á mér. Prógramm daxinz hljóðaði upp á æfingar á brjóst- og bakvöðvum, svo það var tekið á því þar til ég var farinn að hafa áhyggjur af brjóstastærðinni.

Djammið sem stóð fyrir dyrum hjá mér um helgina hefur verið frestað um amk eina viku, af óviðráðanlegum orsökum. Laugardagurinn í næstu viku er núna mál málanna.

Vinnudagurinn var snilld, ég kláraði bókstaflega allt sem lá fyrir, nema reyndar nokkra hluti sem ég færði fram á mánudag, uhmm.. því mánudags-listinn var svo stuttur.. Nú styttist verulega í aðalfund og hafi þessi vinnuvika verið strembin í vinnunni, verður næsta vika mögnuð! Geðveikt að gera, sem er fínt, því þá líður tíminn hraðar, og sumarið kemur fyrr. Eftir aðalfund fyrirtækisins er ég að huxa um að bjóða liðinu á Fiðlarann, því fátt jafnast á við matinn hjá snillingnum honum Hilmari sem rekur staðinn. Ég hef heldur ekki farið þarna eftir að staðnum var breytt, teppið tekið og sett hörð gólfefni og eitthvað frískað upp á annars flottann stað.

Síðast þegar ég fór út að borða smakkaði ég hreindýra carpaccio og mér rís næstum hold þegar ég huxa um þann sæludisk... *slurp* Hefði ekki trúað að hrátt hreindýr væri svona viðurstyggilega gott... OK.. orðinn hræðilega svangur núna.. hringi og panta eitthvað..

Ætla að vinna smá í viðbót og hozza mér svo heim á leið.. komin helgi og ég má ekki vera að'uzzu ;-) ííhííí !!!!!

"Ó mæ god vinur, hvað kom eiginlega fyrir þig í nótt?" var það sem hraut af vörum mér þegar ég leit í spegilinn í morgun nývaknaður. Ég veit fullkomlega að ég er engin "Hólmfríður Karlsdóttir", en ég var hræðilegur í morgun, sko ógeð ! Koddaförin í andlitinu á mér voru eins og illa heppnað nútíma-listaverk eða notaður skafmiði, ég var með bauga undir augum og hárið á mér var meira að segja ólagað. hmm.. Ég er þrettur, og það sást andstyggilega í morgun, því morgunsturtan vann ekki á koddaförunum. Aðeins tíminn náði að lækna þau eftir því sem draga tók að hádegi. Í ljótleika-sjokkinu gleymdi ég að borða morgunmat, og það var svo mikið að gera í vinnunni, að ég gleymdi bæði að borða eitthvað í hádeginu og að fara á æfingu.

Núna er ég bæði ófríður koddaslefari OG out-of-shape-lúzer :-) hehe.. En lengi getur bezt, beztnað, og á morgun tek ég á því og vakna í spinning og tek að auki hádegis-æfingu. Verð að muna að hafa með mér grænmeti til að henda í Spinning-kennarann ef hann verður aftur með AC/DC eða Quireboyz sem er líka heavy metal band.. en ekki afþreyingarfyrirtæki fyrir kaþólska presta. Jahh það er annaðhvort að taka grænmetið með, eða safna síðu hári og fíla þetta. Hvorugt er mér hinsvegar um geð, en maður verður að gera, það sem maður verður að gera!!(bein þýðing úr enzku).

more l8er 2day..

Þegar ég var að borga reikninga á vegum bíósins í dag út í landsbanka varð ég vitni af því að kona (með augabrúnir) keyrði á kyrrstæðan bíl. Hún stökk út úr bílnum, leit snökkt á mig og sagði "Jesús Almáttugur"... Ég var næstum því búinn að segja: "nei.. ég vaknaði bara svona í morgun og gleymdi líka að raka mig", en henni hefði örugglega ekki fundist ég jafnfyndinn og mér sjálfum, svo ég sleppti öllu djóki og sagði.. "iss.. þetta er bara smá rispa" og horfði á bílinn sem hún hafði nuddað sér utan í. Ég velti stuttlega fyrir mér upphrópunum fólks þegar það lendir í einhverju leiðinlegu, og að karlar væru örugglega líklegri til að nota orð eins og "helvítishelvíti" eða "Andskotans" heldur en konur. Ég hefði ekki hrokkið við ef karlmaður hefði ákallað "þann í neðra" eftir smá ákeyrslu, en mér hefði brugðið þokkalega ef konan hefði rifið upp bílhurðina og æpt "Djöfulsiiiiins !". Hefði strax ráðlagt henni að auka lyfjaskammtinn upp í 4 töflur með mat, tvisvar á dag.

Í bankanum var ný kona að afgreiða í fyrirtækjadeildinni í dag og sú var ekki að eyða brosinu á viðskiptavinina. Ég horfði á hana afgreiða manninn á undan mér algjörlega án þess að maður greindi hreyfingu á munnvikjunum, jafnvel þótt hún talaði.. þá sá maður ekki viprur. Það þarf þokkalega að gera þjónustutékk þarna eða brýna það fyrir fólki að deila ekki vanlíðan í starfi með viðskiptavinum bankans :-) Maður er rétt búinn að kynnast þessum konum þarna í fyrirtækjadeildinni þegar þær hætta eða eru færðar eitthvað annað. Sem þýðir að maður er alltaf að biðja um sömu hlutina og nýtt fólk þekkir ekki sérviskuna í manni, né maður sjálfur hvernig þær vilja hafa hlutina. Núna er ég alvarlega að huxa um að færa viðskipti fyrirtækisins yfir í KB-banka. Það er reyndar ekki út af því að afgreiðslustelpurnar þar séu einhverjir skemmtikraftar, en þeir eru ekki alltaf að hringla svona með staffið sitt, og svo er sá banki 25 metrum nær útidyrunum hjá okkur.

Í kvöld var mér boðið af prestinum í Akureyrarkirkju að taka þátt í umræðufundi um kvikmyndina Passion Of Christ og þangað fór ég til að vita hvort ég gæti ekki plöggað fyrir bíóið, eða að minnsta kosti verið á móti einhverjum og snapað smá "fæting". Sumum þótti Melli Gibson brjóta verulega á höfundarlögum og fara rangt með staðreyndir, einn taldi að hann hefði verið langt frá raunveruleikanum og meira að segja krossinn hefði ekki litið út eins og hann var í myndinni. Ok.. Hvað er raunveruleiki í 2000 ára gamalli kjaftasögu, sem er búið að þýða milljón sinnum og óteljandi margir búnir að endursegja, laga, breyta og bæta? Hver veit hvernig hlutirnir voru, eða yfirleitt hvort þeir voru?? Ég hef heyrt tveggja klukkutíma sögur breytast svo ótrúlega að ég get ekki annað en haldið fótunum á jörðinni þegar ég sé síðan eina 2000 ára í Hollywood-kvikmynd. Ég er ekki að dissa þessa mestu sögu allra tíma, síður en svo, en fannst hinsvegar pínu fyndið að sjá prestana dissa túlkun þessa leikstjórans á túlkun annarra, sem síðan aftur er túlkun annarra og sú túlkun hefur síðan borist mann fram af manni síðan menn tóku að segja frá Píslargöngu Jesú frá Nasharet.

Ég lét þá skoðun mína í ljós á fundinum að mér hefði fundist myndin stórpólitísk og sem almennur bíóáhorfandi hefði ég upplifað þetta þannig að allar meginákvarðanatökur sögunnar hefðu verið teknar á pólitískum og stjórnunarlegum forsendum. Upphaflega hefðu Farísearnir ekki höndlað hvað fólk var að fíla þennan Jesú frá Nasharet, þeir þoldu alls ekki að fólk kallaði hann konung og óttuðust um stjórnunarlega stöðu sína gagnvart lýðnum sem þeir urðu eðlilega að hafa hemil á, því á þessum tímum var stéttaskiptingin og bil milli ríkra og fátækra mikið, og lýðurinn raun í ánauð hinna ríku og þrælahaldi. Þegar þeir fóru að heyra kraftaverkasögur af þessum "rebel", sem Jesú hlýtur að hafa verið tóku þeir hann nótla til fanga en höfðu ekki réttarfarslegt vald til að taka hann af lífi sjálfir og losa sig við hann, enda virðast þeir bara hafa verið hálfgerðir millistjórnendur með takmarkað valdsvið. Svo þeir fóru með'ann til landsstjórans sem var síðan á síðasta séns sjálfur hjá keisaranum í Róm og mátti ekki við neinum látum. Landstjórinn vísaði þessu frá sér enda fannst honum sakargiftir enganvegin réttlæta afsöku, en málinu var vísað heim í hérað á ný þar sem landsstjórinn ítrekaði við millistjórnendurna og þeirra fylgismenn að hann sæi engan grundvöll fyrir því að taka Jesú af lífi. Hann myndi hinsvegar píska hann rænulausann og kenna honum að vera ekki að æsa upp liðið og þykjast vera eitthvað. Það dugði ekki Faríseunum, því þeir óttuðust enn um vald Jesú og áhrif. Smá hirting myndi bara gera hann meira kúl í augum lýðsins og láta þá líta verulega illa út. Nei, hann varð að deyja, fyrr yrðu þeir ekki öruggir. Hann var því negldur, til að tryggja pólitísk og stjórnunarleg ítök þeirra sem fóru með valdið sem hann hafði ógnað svo mjög.

Menn eru krossfestir enn í dag, og hér á landi er það aðallega gert á síðum DV. Ég sé ekki að við séum neitt skárri í dag, né höfum nokkuð lært af þessari miklu harmsögu. Aðferðirnar hafa bara breyst lítillega í bland við það að afþreyingar-standardinn hefur færst til. Við flykkjumst á ofbeldismyndir og fílum að sjá blóði úthellt. Jafnvel flissum ef menn segja eitthvað fyndið áður en þeir stúta einhverjum. Á sama tíma hneykslumst við á sögum frá tímum skylmingarþrælana, þar sem ein helsta skemmtun fólksins ku hafa verið að varpa föngum fyrir ljónin og sjá menn murka lífið úr hverjum öðrum fyrir fullum stúkum áhorfenda. Það skiptir okkur engu máli hvort menn eru sekir eða saklausir, svo lengi sem sagan er krassandi. Við viljum blóð, nákvæmar lýsingar á viðbjóði, og mörg hver nærumst við á óförum annarra. Ef fullyrðing sem þessi er röng.. væri aftökupallur eins og DV ekki að seljast.

Hmm.. nú er ég sjálfur farinn að hljóma eins og einhver siðapostuli, en ég viðurkenni það fúslega að ég fíla ofbeldismyndir og lifi á þeim.. bókstaflega. Sjálfur er ég þó friðelskandi maður, eða vil vera það ;-)

Jæja.. varð að losa mig við þetta.. Lengsta bloggið mitt til þessa, komið á vefinn og stekk í bólið, því það er spinningur í fyrrmálið.

Eins og áætlanir höfðu gert ráð fyrir, vaknaði ég klukkan 5:50 í morgun og skellti mér í sturtu, burstaði tönnzlur, klæddi mig í íþróttafatnað og beið þar til rétti tíminn kæmi til að skuttlast af stað í Spinning upp í Vaxtarrækt. Ég hef ekki farið þarna uppeftir síðan í fyrra og var pínu kvíðinn að fara í mann-margan tíma á borð við þennan því ég er lítið fyrir fjölmenni og hjarðeðlið er afar lítið í mér. Ég prísaði mig samt sælan fyrir að hafa mætt snemma, því 33% af hjólunum þarna uppfrá voru biluð og þótt ekki hafi verið fleiri en 15 manns í tímanum varð fólk að snúa frá sökum "hjólaskorts". Sjálfur kom ég mér fyrir úti í dimmu horni og fylgdist með mis-syfjuðu fólk koma og fussa yfir hjólaflotanum. Það var fínt að fara þarna og svitna og reyna á lungun, en tónlistin sem þessi "inströktor" er með þarna, er svo gjörsamlega út úr kortinu að ef ég hefði haft auka vatnsflösku hefði ég hent annarri í'ann eftir þrjú lög.

Taktlaust dauðarokk dundi á manni þar sem geldingar góluðu einhvern biturleika sem maður skyldi ekki og ég sá að liðið í salnum átti líka í vandræðum með að finna taktinn í þessum lögum. "Leiðbeinandinn" var hinsvegar að fíla þetta og æpti eins og hann væri í of þröngum nærbuxum í sama raddblæ og heavy-metal-gaurarnir, eitthvað sem enginn skyldi. Hvað varð um Spinningtónlistina sem gerði mann glaðann og kom manni í stuð? Rythmann og melódíuna?! Kannski eru miðvikudagar "Þungarokkz-dagar" hjá gaurnum sem kennir þetta, svo ég ætla að fara aftur í tíma á föstudaginn, og ef sama lagaprógrammið verður í það skiptið, fer ég að sofa klukkutímanum lengur og láta eina æfingu á dag duga mér.

Ég bjó mér til "ommelettu" eftir spinning-tímann. Eggjahræru með papriku, púrru-lauk, pínu brauði, paramesan-osti, tómötum og rifnu-kjúklingaáleggi og þetta er eitthvað sem virkilega kom mér af stað í morgun, enda langur vinnudagur framundan..

More 2 come..

Vinnudagurinn var að vanda með nokkuð hefðbundnu sniði, en ég var orðinn svo sybbinn um fjögurleytið að ég held að ég hafi dottað við skrifborðið í nokkrar mínútur. Ef ég hefði komið að einhverjum öðrum en sjálfum mér, sofandi í vinnunni hefði ég náttúrúlega látið viðkomandi fjúka, en smá "dott" var nokkuð sem ég lét óátalið í þetta skiptið, en þó með því skilyrði að þetta kæmi ekki fyrir aftur.

Upp úr tíu settist ég inn í stóra salinn og horfði á Píslargönguna. Núna gafst tími til að sjá hana á einu bretti og hún er jafn áhrifamikil þessi mynd og af er látið, og ofbeldið í henni með ólíkindum. Ég hjó sérstaklega eftir því í myndinni að djöfullinn er kona. Kona, sem rakar á sér augabrúnirnar. hmm.. Það var einusinni skúringarkona í bíóinu sem var líka algjörlega án augabrúna og hún kom strax upp í huga minn þegar ég sá þetta mikilvæga smáatriði. Var hún djöfullinn? Nahh.. hún teiknaði reyndar stundum á sig smá rendur yfir ofan augun, og ég man hvað ég velti fyrir mér praktísku hliðinni á þessu hjá henni. Að morgni gat hún tildæmis ákveðið að í dag skyldi hún vera "hissa". Þá voru strikin sett aðeins ofar en venjulega. Ef hún ætlaði að vera reið, voru brúnirnar teiknaðar dulítið vaff-laga. Ég sé fyrir mér að hún hefði einnig geta teiknað sig vandræðalega og einnig dapra. Reyndar hefði hún átt að nota blýantinn í að lengja munnvikin á sér og beina þeim upp á við, því hún var alltaf svo fúl. Já..fjandi fúl..

Ég minnist líka orða biturs manns sem sagði við vin sinn sem var að kvarta undan yfirgangi og illri meðferð konu sinnar á sér... "Já, ég hef alltaf sagt að konur eru verkfæri djöfulsins", á þeim tíma var þetta að sjálfsögðu nær ótrúlega heimskulegur karlahúmor, en samkvæmt þessari útgáfu Mel Gibsons á Jesú-sögunni, er hún ekki bara "verkfæri".. hún er sjálfur myrkrahöfðinginn. Nú ættu rauðsokkur allra landa að sameinast og að geta gengið ti liðs við Ísraelsmenn og mótmælt myndinni. Þær fá í raun mikið verri útreið þarna heldur en nokkurntíman gyðingarnir.

Þegar ég kom út úr bíóinu um eittleytið, sá ég að einhver hafði hent eggi í bílinn minn. Um daginn var keyrt á hann og stungið af, svo í samanburði við það, var þetta vel þegið, vonandi kemur viðkomandi aftur fyrir páskana og hendir páskaeggi í'ann. Egg eru ömurleg á bílum þegar þau þorna, svo þetta gaf mér ástæðu til að koma við á þvottaplani og þvo skrjóðinn fyrir nóttina. Að auki minnti þetta mig líka á að um helgina ætla ég að gera marengs, og ég hlakka til helgarinnar.

Athyglivert að dagurinn minn hófst með eggjahræru, og endaði með spældu eggi á hliðarrúðu hjá mér.. :-)

Jæja, ég er að röfla mig rænulausann hérna.. ætla í bólið..

Gúte nacht mæne líbende blog..

Rosalega sem ég spældi vekjaraklukkuna í morgun. Ég vaknaði 10 mínútum áður en hún ráðgerði að hringja, og slökkti á'enni... .muahaha.... Svipti hana þar með þeim andstyggilega unaði sem það veitir henni vanalega að hrella mig í morgunsárið. Ég fór nefnilega snemma að sofa í gærkvöldi, var sofnaður laust eftir klukkan eitt, svo ég var súpersprækur í morgun. Ástæðan fyrir þessari "örlí-ræsingu" kemur ekki aðeins til af því hve snemma ég sofnaði, heldur ekki síst vegna þess að í fyrramálið ætla ég að fara upp í Vaxtarrækt og mæta í Spinning-tíma og mér veitir ekki af æfingu í að vakna ofur-snemma. Þoli heldur ekki að vera þreklítill og móður þegar síst skyldi, og svo hef ég ekki mætt í "spuna" síðan ég reyndi að "fljúga" frá Jólaskreytingum í lok nóvember í fyrra með tilheyrandi brotlendingu.

Ég var mættur upp úr átta í vinnuna í morgun, gat skoðað aðsókn gærdagsins bæði hér í mínu bíói, svo og í henni Ameríku, en þar féll Jesú frá Nasaret úr fyrsta sætinu um helgina og varð að lúta í gras fyrir mynd sem heitir Dawn of the Dead, eða "Dagrenning hinna Dauðu".. hmm ef ég vissi ekki betur héldi ég að Mel Gibzon væri strax kominn með framhald af Píslargöngunni, en þarna var hinsvegar um að ræða láglaunaleikara-kvikmynd, sem verður pottþétt sýnd í Nýjabíói, ef hún fer þá ekki beint á video.. híhí.. Þeir hafa áreiðanlega boðið Steven Seagal aðalhlutverkið í henni, en hann afþakkað það.

Það "keyrði" köttur á bílinn minn í gærkvöldi, og ég sleppti því úr bloggi gærdaxinz vegna þess að ég var með móral og þekki ekki afdrif kisa litla. Ég var að keyra niður götuna heima þegar ég sé kött á stærð við hreindýr (ekki viss með stærðina), hlaupa út á götuna rétt fyrir framan bílinn og hverfa undir hann að framan. Ég steig auðvitað á bremsuna, enda hef ég litla ánægju af því að skella kisum á grillið, og leit í skyndingu í baksýnisspegilinn til að vita hvort ég sæi þann loðna en hann var hvergi að sjá. Ég fór út úr bílnum og leitaði að honum í runnum og nærstöddum garði, og svo náttúrulega undir bílnum, en allt kom fyrir ekki. Kisi var hvergi sjáanlegur og ég hef ekki hugmynd um hvort hann hefur fengið eitt par af hvítum vængjum, eða sitji spenntur einhversstaðar með loppuna ofan í gullfiskabúri ómeiddur og prísi sig sælann.

Ég huxaði um þetta í gærkvöldi þegar ég var að sofna og óvissan nagaði mig óneitanlega. Vona að hann hafi meikað það blessaður, en hann var ekki beint að líta til beggja hliða áður en hann fór yfir götuna! Ef hann situr núna á skýi með hörpu í fanginu, verður þess getið í bókinni stóru þegar ég kem að gullna hliðinu til að vita hvort nafnið mitt sé á gestalistanum, eða hvort ég þurfi að fara í kjallarann.

Ég fór á æfingu og hún var fín. Mæddist minna í þetta skiptið og var einn í salnum næstum allan tímann. Ég held að 8x4-maðurinn hljóti að hafa fengið flensu, því ég hef ekki séð hann síðan hann gusaði ennis-svitanum yfir mig þann 17.mars síðastliðinn. ok.. það eru... 5 dagar síðan. Måské hefur hann lesið bloggið mitt og húkir einhversstaðar og sýgur á sér þumalinn, ruggar sér brjálæðingslega meðan hann sönglar lagið úr TwiLightZone-þáttunum... nahh..varla... Held að þessi náungi sé í góðu lagi... jahh fyrir utan þetta með svitakirtlanna og höfuðsveiflurnar.

Jesús tók við sér í kvöld og virðist nú vera að meika það á virku dögunum. Fyndið að heyra harðfullorðið fólk koma í miðasöluna og segja "Mig langar svo að fara á Jesú", eða.. "Djöfull hefur miðaverðið hækkað hjá ykkur.. láttu mig hafa einn á Jesú". Ég tók eftir því að sumir setja líka "ákveðinn greini" aftan á Jesú... "Jesúinn", já.. "Við ætlum báðar á Jesúinn". Hmm..

Það kom líka maður í miðasöluna í kvöld sem sá Píslargönguna á forsýningu um daginn, og kom aftur í kvöld að kaupa miða, og nú með alla fjölskylduna.. "Já, ég er að herða upp börnin, því það á að ferma þann yngsta núna um Páskana" sagði hann. Herða upp börnin? ok.. good for him.. En ég sagði honum að hún væri bönnuð yngri en 16 ára, en hann sagði... "jájá.. þau eru öll sextán..." ...einmitt..

Kvöldið einkenndist af hungri. Mér fannst allir vera að borða eitthvað gott, Ein í sjoppunni með pizzu og Siggi með franskar kartöflur og einhvern remolaðibát sem á sko pottþétt eftir að fylla kransæðarnar á'onum... Ég er svangur, en ætla að harka af mér þar á morgun, gott að eiga smá inni... Stekk heim að sofa pínu núna..

Blezzblogg..

Suma daga man maður í smáatriðum og er ógurlega skarpur á hvert einasta orð sem er sagt, en aðra daga man maður alls ekki. Fyrripart dagsins hefði ég þurft að blogga á hverri klukkustund, því man hvorki eftir að hafa vaknað... þótt ég viti að ég hafi gert það... Man ekki hvað ég fékk mér í morgunmat, en fékk mér ábyggilega eitthvað, og ég rankaði ekki við mér fyrr en um hádegið að ég mundi eftir að hafa átt símtal við mömmu hans Gunna míns, en gat ekki munað um hvað við töluðum. Hafði ég ætlað að gera eitthvað ? Sækja guttann? Keyra guttann? Var verið að skamma mig? Ég varð að hringja í'ana aftur og spyrja eins og bjáni hvert hefði verið mál málanna nokkrum klukkutímum áður. Hafi hún haldið að ég væri fáviti, þá veit hún það núna. (vissi það pottþétt... hehe)

Ég geri ráð fyrir að fyrsti hluti vinnudaxinz hafi farið í uppgjör og frágang eftir helgina sem varð nú ekki alveg sú aðsóknarhelgi sem ég hafði vonað. Ég held að fólk þori bara ekki að "fara á Jesú". Hún er reyndar afar svæsin að því leyti að hann er píndur stanslaust greyið frá því að maður stingur hendinni fyrst ofan í popppokann, og þar til maður ælir í hann tómann tveimur tímum seinna, því annað eins hefur varla sést á hvíta tjaldinu. Mamma gamla ætlar til dæmis ekki að sjá'ann "negldann".. hún segist ekki meika það. Samt höndar hún fínt að horfa á hrollvekjur og ofbeldisatriði í fréttum og kvikmyndum. Ég benti henni á að þetta væri leikari sem væri píndur.. ekki þessi alvöru, en það skipti hana engu, því hún er dúlla. Hún kærir sig bara ekki um að sjá myndina. Mér skilst að fólk sé hinsvegar almennt nokkuð ánægt með ræmuna, nema hvað það er ekki mælt með að fólki noti Passion Of Christ í "deit-tilgangi". Eðli málsins samkvæmt er þetta ekki eitthvað sem "kveikir í fólki" (held ég), og því enginn markaður fyrir að nýta sér byr myndarinnar í keli-tilgangi. argh.. ok.. fyrst gerir maður þetta blogg að lélegum matreiðsluþætti, og síðan í Dr.Love-þátt. OK.. og ég bý einn !!! hehe Ég verð pottþétt tekinn trúanlega með þetta.

Akureyri var ekki eini staðurinn á þessu guðs volaða landi sem ekki stóðst aðsóknaráætlanir, því Reykvíkingar voru ekkert sérlega duglegir að fara heldur. Kannski finnst okkur bara fínt að heyra þessar glansmynda-útgáfur af þessari frægustu og nákvæmustu pyndingasögu allra tíma, sem ríkislaunaðir prestar söngla með yfirlætizblæ ofan í okkur oft á tíðum, en ég held að þetta sé málið. Sjá þetta í THX og maula á poppuðum maízbaunum, legnum og poppuðum í rándýrri kókóshnetuolíu og saltaðar með smjörbragðs-söltum.. og með Kók á kantinum.

Ég fór á æfingu, en varð að hætta þegar ég var hálfnaður. Ég mæddist svo mikið og á tímabili fannst mér eins og ég væri að falla í ómegin. Salurinn hringsnérist lítið eitt og mér fannst ég ekki ná liðinu þarna í fókus í nokkrar sekúndur. Ekki er það næringarskortur, því ég er enn með móral yfir því hvað ég borðaði mikið um helgina. Ég hljóp ekki nema þriðjung af því sem ég geri venjulega og rak sjálfan mig í sturtuna fyrir að sýna af mér þennan aumingjabrag á æfingunni. Hangandi utan á fótapressunnu eins og símadóni í "orgasma", og það hefur ekki verið girnileg sýn. Etv var þetta ómeðvituð afsökun fyrir því að sleppa fóta-æfingunni sem er ekki í uppáhaldi hjá mér, en ég var allavega óvenju-mæðinn og þreklítill.. svo mikið er víst.

Vinnudagurinn kláraðist ekki seinnipartinn eins og hann gerði í síðustu viku, því ég er í bíóinu á kvöldin þessa vikuna. Ég tók mér samt smá frí til að fara í kvöldmat, en nýtti tímann til að fara í skvass eða veggtennis eins og það líklega heitir "på Islanzk". Ég var ekki eins þreklítill í því eins og á æfingunni fyrr um daginn, og svitnaði eins og svín í rúmlega klukkutíma langri viðureign við andstæðing sem harðneitaði að láta í minni pokann, þrátt fyrir að hafa hent sér tvívegis af fullu afli í veggi salarins og lamið sjálfan sig í hausinn með tilhlaupi. Samt sem áður slapp ég vel frá tímanum og skemmti mér konunglega að vanda.

Eftir sturtu heima rauk ég niður í vinnu þar sem afleysara-sýnarinn barðist við bilanir í annarri sýningarvélinni. Þetta er ný vél sem kostar á stærð við glæsi-jeppa en er búin að vera eins og hún sé andsetin og hefur strítt okkur núna í tvo daga. Jesú hefur á sumum sýningum ekki fengið frið til að krossfestast, því við höfum þurft að stöðva sýningar í örfáar sekúndur í þrjú skipti til viðgerða og rannsókna. Nú er hinsvegar von á öðlingi frá höfuðborginni sem er lærður "Cinema and Sound Engineer", en hann ætlar að freista þess að ná þessum illa anda úr vélinni.

Núna ætla ég hinsvegar að laumast heim í háttinn, þarf að fá aðeins lengri svefn en síðustu nótt, svo ég missi ekki minnið hálfan daginn, og verði aumingi hinn helming hans.

Á morgun er Þriðjudagur, dagurinn á undan miðvikudeginum. ííhíí!!!!!

G-nótt blogg

Ok, ég veit að þetta fer að verða klisjukennt, en ég vakna glaður dag eftir dag þessi misserin. Nóttin var líka afskaplega góð og fór vel í mig, því ég vaknaði eins og "vistmaður að Sólheimum í Grímsnesi í miðri grillveislu" um sexleytið og tók birgðastöðuna í ísskápnum og um leið skreið MiniMe uppí til mín og við sam-slefuðum í koddann framyfir níu.

Dagurinn í dag virtist ætla að verða einn af þeim dögum þar sem maður gerir nákvæmlega ekki handtak og hefur um leið fátt að blogga, en seinnipartinn datt ég í gírinn. Ég fór í búð til að versla í matinn. Fyrst var ég að huxa um kjúklingabringur, en þær voru uppseldar í 10/11 og það var heldur ekki til nautagúllas í þessari hálftómu verslun, né undanrenna. Ég sjoppaði því ekki mikið og ákvað að elda úr því sem til var í búrinu. Niðurstaðan var Nautakjötsréttur að hætti "Fróa Fel", en það er djarfari útfærslan af Jóa Fel, þar sem kokkurinn skiptir ekki aðeins um T-shirt, heldur nærbuxur og sýnir bremsuför og allez... *kúgast*

Ég skipti reyndar ekki um neitt að þessu sinni og maturinn lukkaðist fínt. Nautakjöts-rétturinn saman stóð eðlilega af nautahakki ásamt pattaralegum rauðlauk, ferskum sveppum, papriku og austurlenzkri svartpiparsózu með fleira gúmmolaði. Svo slengdi ég þessu á borðið með kartöflugratíni í sveppaostasósu ásamt hrísgrjónum sem ég sauð reyndar örlítið of lengi (gleymdi þeim). Ég át bókstaflega á mig gat, en langaði samt í eitthvað gott á eftir. Þrátt fyrir það gat maður með herkjum hamið í sér "desert-dýrið". Ég möndlaði mér hinsvegar hjemme-lavet rjómaís með brytjuðu 70% súkkulaði út í sem ég ætla að setja innan í pönnukökur næst þegar ég hef tíma í svoleiðis eða langar að rjóma-ísazt. Þarf bara að kaupa mér pönnukökupönnu, eða svíkja eitt stykki út úr gamalli konu einhversstaðar...

Guttinn fór til mömmu sinnar seinnipartinn, degi fyrr en vanalega, og það líka var tómlegt í húsinu í kvöld og vantaði flissið úr baðkerinu eftir kvöldmatinn, tilkynningarnar um "underwater-farts" og áminninguna um tannburstun og sögustund. Hann var kominn með svo mikla mömmuþrá að honum héldu engin bönd. Ég er strax farinn að hlakka til næstu samveru með litla sprellaranum.

Kvöldið fór síðan í nákvæmlega ekkert.. Pabbi gamli kom í heimsókn og fékk hjá mér gamlan Mogga, en hann nýtir ættfræðigreinar eða eitthvað úr þessu. Hann er nefnilega grúskari og safnar öllu mögulegu ásamt slatta af ómögulegu líka.

Jæja, ég ætla að bruna upp kantinn, hoppa í rúmið og kúra í nokkra tíma áður en ég fer í vinnuna. Djö hvað ég hlakka til að mæta. Mánudagur á morgun og það er fínt.. þá er stutt í miðvikudag.. og á miðvikudögum er næstum komin helgi :-) Og um þá helgi djammar undirritaður.. ...vonandi...

Verð að muna: fætur og malli á morgun... Þú ert "leimer" ef þú skrópar Jói!

G-nótt...

Þótt erfitt sé að gera upp á milli daga, eru nammidagar sínu skemmtilegastir, því þá má maður gera hluti sem maður má ekki gera alla hina dagana, en gerir samt. Nefnilega borða sælgæti. Ég sleppi nú ekki alveg fram af mér beislinu og fæ mér KókóPöffz með púðursykri og kóki útá, en engu að síður borða ég extra mikið af sætindum þessa daga og núna frekar í formi sætabrauðs þótt dökkt súkkulaði sé ómótstæðilegt. Ég lá í rúminu fram til ellefu í morgun, las moggann meðan MiniMe skannaði barnarásirnar í sjónvarpinu. Annað slagið kom hann og sagði mér helstu tíðindin úr teiknimyndaheiminum og ég lést vera furðu lostinn í hvert sinn sem Tommi reyndi að elda Jenna, eða Jenni lamdi Tomma með pönnu í andlitið og braut í honum tennurnar. Þær eru sérlega uppbyggilegar teiknimyndirnar í dag, svo ekki sé meira sagt.

Guttinn fór með mömmu sinni í barnaafmæli í dag, svo ég klæddi hann upp í töffarafatnað í því skyni að ganga í augun á mömmunum í veislunni og gelaði upp á honum hárið svo hann líktist David Beckham eins og hann var sumarið 2003, með kamb og pönkass-look. Þetta svínvirkaði og veislan gekk víst vel. Afmælisbarninu tókst að opna pakkana án þess að slys hlytust af, sem verður að teljast ánægjulegt.

Við tók pönnukökubaksturinn og hann fór fram í beinni útsendingu yfir internetið. Ég er með netmyndavél í eldhúsinu og mamma gamla getur fylgst stolt með eina almennilega syni sínum meðan hann hringsnýst um eldhúsið og reynir að sýnast fagmannlegur. Ég komst að því að mig vantar pönnukökupönnu, en þess í stað notaðist ég við litla tefflonhúðaða Ikea-pönnu, sem ég keypti í fyrrahaust fyrir 490kall í fyrrnefndri búð. Fyrstu 7 kökurnar klúðruðust og ég brenndi á mér tvo putta að auki, og rispaði pönnuna. Síðan komst ég upp á lagið og þetta með Tobleronið var góð hugmynd. Við borðuðum pönnukökurnar með heimalöguðum Rommkúlu-ís innan í og þetta var hroðalega gott. Hversvegna ætli enginn hafi fengið fálkaorðuna fyrir pönnukökubakstur? eða það myndi sennilega heita "fyrir framlag sitt til íslenskrar matargerðar". Fólk fær þessar orður hvort eð er fyrir fáránlegustu hluti, jafnvel fyrir það eitt að mæta sæmilega í vinnuna sína og leysa verkefnin af þeirri kostgæfni sem allir myndu hvort eð er gera og er ætlast til af þeim. Ég vil Ástþór eða hinn "meinta fyrrverandi fíkniefnasala" Snorra Ásmundsson á Bessastaði! Ég er handviss um að þeir væru til í að brjóta upp hefðina með óhefðbundnum orðuveitingum.

Í dag stóð mér til boða að fara á tvær árshátíðir og ég fer á hvoruga. Árshátíð KB-banka sem halda á í Reykjavík í kvöld var ætlunin framan af að fara á og mæta þar sem sérlegur fylgdarsveinn afar góðrar vinkonu minnar til margra ára. Hin árshátíðin var sjalla-veisla á vegum líkamsræktarstöðvarinnar sem ég æfi í og þar langaði mig reyndar líka mjög mikið að vera. Fátt jafnast hinsvegar á kvöld með syninum og ég tek ekkert framyfir svoleiðis gull-móment. Ég verð því stilltur og prúður heima í kvöld, elda okkur góðan mat og eyði kvöldinu fyrir framan sjónvarpið í fyrsta flokks félagsskap. "Fámennt en góðmennt" er oftast betra en "fjölmennt en almennt".. ha... hmm...

Ég er samt áreiðanlega að missa af glæsilegum kjólum utan á fögrum fljóðum, á því leikur enginn vafi, því kjólumklæddar yngismeyjar eru ekki í massavís hér í Caza De Amore... sem er auðvitað hálf skítt :-)

Meira seinna..

Ok.. mættur aftur.. Guttinn heimtaði kjúklinganúðlur í kvöldmat og það er ekki hægt annað en að vera í stuði til að elda eitthvað sem tekur 3 mínútur. Hann er ekkert sérlega vandfýsinn á matinn blessaður stubburinn og ekki þarf mikið til að gleðja þetta litla hjarta, sem yfirleitt kýs eitthvað sem getur ekki mislukkast eins og pylsur, kjötbúðing, spaghetti með tómatsózu eða núður en harðneitar oftar en ekki að smakka það sem ég er að prófa að gera. Ljái honum það hver sem vill, því það sem ég er að elda lukkast nú ekki alltaf vel. Ég er bara ekkert að básúna það hér á blogginu því ég veit að mamma les þetta. :-* Sá sem þetta ritar hafði ætlar að elda sér góðan mat í kvöld, en minn kvöldamatur voru 6stk af Amerískum pönnukökum og ég prófaði meira að segja að setja Brie-ost og ferska Ramíró-papriku á eina þeirra, þegar Rommkúluísinn kláraðist, og það var bara nokkur gott líka. Ramíró-paprikan er risastór, aflöng og líkist einna helst RISA-chilli, en ég hafði aldrei séð svona fyrr en á föstudaginn í Nettó. Ég fann engan bragðmun svosem svona miðað við venjulegu paprikuna. Etv á þessi paprikutegund ættir sínar að rekja til Spánar, en þar var konungur í kringum árið 932 sem bar nafnið "Ramíró II af León" sem bjó í Alcazar kastalanum í márízku borginni Medína sem þá hét, en hún varð síðan Madrid sem við lesum um í heimsfréttunum þessa dagana vegna hryðjuverkaárása. dísús.. Verður maður spekingslegri en þetta??! Læt eins og ég hafi vitað þetta áður en ég keypti þessa kryddjurt.

Það er ekki til íslenskt lýsingarorð yfir hve notalegt kvöldið var með öllu sjónvarpsglápinu, snakk-áti, gosdrykkju og dúllerí'i. Það er gott að vera heima á svona kvöldum, og ég hlakka til að vakna í fyrramálið og taka annan góðan dag í nefið.

*slekkurljósin*

SEX er eitthvað sem ég sá þegar ég rifaði augun í morgun. Einhver kanna að huxa sem svo að ég hafi verið að upplifa votan draum, en það var nýja vekjaraklukkan mín sem sýndi þessa stöðu og mér fannst hún "tikka" óvenju-hátt og næstum hortugt. Sonurinn var að príla á mér og hélt með litlu höndunum sínum utan um andlitið á mérog beyglaði það meðan hann sagði 10 sentimetra frá andlitinu á mér að hann væri þyrstur og vildi mjólk að drekka. Ég sagði honum að fara fram og redda sér sjálfur og hlustaði í gegnum svefninn þegar hann dró til eldhússtól til að sækja glas upp í skáp og síðan opna og loka ísskápnum. Hann kom tipplandi aftur upp í rúm og síðan vissi ég ekki af mér fyrr en tæpum klukkutíma seinna þegar klukkurnar gullu. Morgunsturtan var hressandi að vanda og ég fékk mér skyr í morgunmat og tók til föt á litla afleggjarann sem reis upp til hálfs í rúminu og sussaði á mig. "Þú ert að trufla mig við að sofa pabbi... " hehe.. einmitt það sem ég hafði í huga, því ég þurfti að koma honum í föt áður en hann færi á leikskólann. Hin 43ára tilvonandi tengdadóttir mín, fóstran sem hann ætlar að giftast tók á móti okkur broshýr að vanda og þar skildi ég við'ann og fór í vinnuna.

Ég mundi eftir kaffivélinni sem ég er búinn að vera að gleyma að sækja í langan tíma og fór niður á Kaffibrennslu og skoðaði gripinn. Kaffibrennslustjórinn gaf í skyn að þetta væri besta kaffivélin í veröldinni og þegar hann greindi efa í andlitinu á mér, vildi hann gefa mér að smakka. Þarna eyddi ég fyrstu 40 mínútum vinnudaxinz í að smakka óteljandi bragð og styrkleika nýmalaðra kaffibauna frá Brazilíu, og þegar ég var búinn að drekka 6 expressó-bolla og fjóra venjulega, fann ég að ég var orðinn órólegur. Koffeinið var farið að segja til sín og þegar ég fór á kaffistofuna til pabba gamla eins og venjulega, fékk ég að vita það hjá borðfélögum mínum að ég væri ör, næstum brjálæðingslegur til augnanna og þeir hafa ábyggilega haldið að ég væri á einhverju sterkara en Bragakaffi. Ég var handviss um að ég svæfi ekki í mánuð vegna kaffidrykkjunnar, og á leiðinni í vinnunar aftur, velti ég fyrir mér hægðarlosandi áhrifum kaffis, og hvort tollverðir nýttu sé expressó, þegar þeir væru að plögga "burðardýrum" á koppinn í Leifsstöð.. svona til að flýta fyrir.

Fyrst ég er farinn að velta fyrir mér úrgangslosun, þá er annað sem ég hef velt fyrir mér og hefur vakið hjá mér nokkra furðu. Á efri hæðinni í bíóinu er lítið salerni, sem eingöngu er ætlað starfsmönnum. Mig grunar að einhver sem vinnur þarna, kúki útfyrir. Já, þetta hljómar næstum fáránlega, en það er einhver sem notar snyrtinguna sér til hægðarauka, "teflir við páfann", en hittir aldrei almennilega ofan í vatnið, og án þess að ég hafi gert á því sérstakar rannsóknir eða mælingar, áætla ég að 10% þess sem þessi dularfulli nóbodí losar sig við, sitji fast "í brekkunni niður að vatninu". Í stríðni minni bar ég þetta náttúrulega strax á félagann sem vinnur þarna með mér á daginn, en hann sagði "Jói.. ég er kúkhittinn maður og með afar nákvæman búnað, og ef þú setur þetta á bloggið, þá killa ég þig.. þetta er EKKI ÉG"! neinei.. þetta eru náttúrulega einhver af stelpunum í sjoppunni... pottþétt..

Einmitt.. Ég skil vel hvernig okkur körlunum tekst að pissa útfyrir. Við erum með rana sem er ekkert sérlega nákvæmur og oft erfitt á ná taki á "smágerðum hlutum". Það er til dæmis erfiðara að hitta hluti með skammbyssu heldur en með riffli. hmm.. Svo þurfum við nótla að hrista græjuna þónokkuð áður en við hölum honum inn aftur, svo við séum ekki með "wet-spot" í vinnunni. Helst kysi ég að halda að einhver sem kemur þarna í heimsókn á kvöldin noti klósettið með þessum slælega árangri og sá hlýtur að vera listrænn ef hann getur ekki kúkað öðruvísi en að "teikna" í skálina.. *æl* Maður lítur með vorkunnaraugum á klósettburstann og segir í hálfum hljóðum þegar maður tekur hann upp til að þrífa postulínið.. "shit happenz my friend.." .

Vinnudagurinn var snilld, verkefnalistinn minn kláraðist og núna tekur við undirbúningur fyrir aðalfund félagsins, en hann er áætlaður í næsta mánuði og oft mikið annríki síðustu dagana og vikurnar fyrir þá fundi. Kaffivélin var sett á fallega hillu í verslun hússins, og lagerstaðan tekin fyrir helgi sem vonandi verður aðsóknarmikil. Jesús á eftir að "meika það", enda krossfesting og annað ofbeldi eitthvað sem áreiðanlega fellur Akureyringum í geð.

Ég sótti drenginn að venju á leikskólann og fékk lánað barn heim til að leika við hann seinnipartinn. Besti vinur hans af leikskólanum fékk að koma og eyða með okkur seinnipartinum, svo það var glatt á hjalla, málað, borðað og grúskað í legókubbum. Aldrei fengu foreldrar mínir börn lánuð til að leika sér með mér þegar ég var krakki, en nú eru breyttir tímar og þetta er ekkert mál í dag.

Það minnir mig á brandara sem mér þótti óskaplega fyndinn hér fyrir nokkru. Hann var á þá leið að Michael Jackson héldi að strákahljómsveitin "Boyz 2 Men" væri heimsendingarþjónusta.. hehe.. gad.. mér finnst þetta ennþá fyndið!!

Kvöldið var fínt, guttinn lék sér hér í klettunum fyrir ofan húsið eftir kvöldmatinn og kom svo þreyttur inn aftur að hann bað um að fá að fara að sofa. Ég fékk eldamennsku-sérfræðinginn, vinkonu mína úr næstahúsi í stutta heimsókn og við skiptumst á uppskriftum. Ég fékk ráð hjá henni í sambandi við amerískar pönnukökur í skiptum fyrir uppskriftina af Miðjarðarhafs-pastaréttinum sem ég hef verið að gera mér, og möndlaði mér reyndar í kvöld.

Tveir af afar góðum vinum mínum eiga afmæli í dag, bæði eldri bróðir minn (sem er pottþétt ættleiddur) og einstakur öðlingur (38ára) og síðan "fyrrverandi tilvonandi" mágkona mín sem er gersemi og húmoristi dauðans auk þess sem hún er sérlegur ráðgjafi minn í fatakaupum þegar ég verzla fatnað í höfuðborginni. Ég gleymdi að hringja í brósa í dag og óska honum til hamingju en mundi að senda rafrænar árnaðaróskir vinkonuna sem núna á bara fjögur ár í að komast á fertugsaldurinn. híhíh.. 15 ár í viðbót og þá er'ún á fimmtugsaldri!! wow..

Á morgun er nammidagur, og ég ætla að prófa að búa til pönnsur. Spurning um að prófa að setja fín-saxað Toblerone út í deigið og vita hvað gerist. hrrr..

Natti natti.

Syfjaður var ég í morgun. Ég var svo syfjaður að eftir fyrstu hringingar vekjaraklukkanna stillti ég klukkurnar mínar aftur og aftur þannig að þær hringdu eftir 10 mínútur. Þannig gekk þetta þar til klukkan var orðin hálf átta og þá varð ég að brjóta kúriþörfina á bak aftur og klæða mig. Með þessari óstjórnlegu leti, afsalaði ég mér réttinum til að lesa morgunblöðin, borða morgunmat, fara í morgunsturtu og kroppa stírur úr augum. Ég klæddi litla snáðann sofandi og það var ekki fyrr en ég var að setja skóna á fæturna á'onum að hann teygði sig og sagði með dramatízku augnaráði.. "Æhh.. ég held að sé veikur og komist ekki leikskólann". Ok.. þetta var það sem mig langaði líka að segja þegar klukkurnar glumdu í morgun, en við vissum báðir að þessi afsökun myndi ekki ganga í dag. Á leiðinni á leikskólann ræddum við hvort krókódílar væru góðir við börnin sín, og þótt ég sé enginn sérstakur "Sir David Attenborough" þá tókst mér að sannfæra klóninn að það væru fá dýr sem pössuðu börnin sín jafn vel og þessar lymskulegu og grimmu skepnum sem krókódílar eru.

Þessar spurningar sonarins vöktu reyndar forvitni hjá mér, því ég veit að krókódílakjöt er víða haft til matar, svo ég las mér eilítið til um málið.

Þeir sem komast yfir krókódílakjöt geta haft hliðsjón af þessari skýringarmynd til að átta sig á hvar meyrasta kjötið er. Halinn og kjötið undir kjálkanum er meyrast. Búkurinn er ágætlega meyr en kjötið við lappir skepnunnar hentar eingöngu í pottrétti eða mauksoðnar kássur. Krókódílakjöt hefur hærra prótíninnihald en svína- og kjúklingakjöt og er einnig fitusnauðara. Krókódíla sem á að borða er yfirleitt slátrað þegar þeir eru tveggja og hálfsárs. Þá eru þeir um einn og hálfur metri á lengd og kviður þeirra um 35 sentimetrar. Það þykir líka ákjósanleg stærð til að gera góða tösku úr krókódílaskinni. Fínt krókódílaskinn selst á um 20þúsund íslenskar krónur en sé það sútað er hægt að fá um 42.600kr fyrir það. Jájá.!!

Ég hef samt ekkert fundið neitt um hvernig á að matreiða þá í neinum kokkabókum, og efast líka um að maður fái þetta í Hagkaupum. Ég myndi ekki einusinni þora að spyrja um það í kjötborðinu. Yrði pottþétt álitinn skrítinn, sem ég er auðvitað alls ekki.

Einhverntíman heyrði ég af ljósku sem sá krókódíl í dýragarðinum og hrópaði uppyfir sig; "Nei sko!! LaCoste svefnpoki !! " Hmm.. kýrskýr

Eftir að hafa keyrt MiniMe á leikskólann skrapp ég heim aftur og skúraði efrihæðina, vaskaði upp og hoppaði í snögga sturtu að auki. Gat ekki farið í vinnuna nema þrífa og laga smá til.. Lóin á stofugólfinu var orðin svo stór að hún var farin að biðja um mjólk í skál og nudda sér upp við mig og ég ætlaði sko ekki að bíða eftir að hún færi að elta bíla í götunni eða bíta bréfberann...

Maðurinn sem man alltaf allt, gleymdi að sækja kaffivélina rétt eina ferðina enn. Mér er lífsins ómögulegt að muna þetta.. samt skrifaði ég það á miða og hafði með mér í vinnuna í morgun. Gleymdi náttúrulega miðanum en mundi það fimm mínútum eftir að Kaffibrennslan lokaði. Dagurinn var samt góður, eins og allir dagar nema hvað veðrið er að fara í mig. Ég var kominn í sumargírinn og finnst svekkjandi þegar veðurguðirnir koma með svona "sýnishorn" af sumri um hávetur.

Æfing daxins hljóðaði upp á "Axlir og handleggi". 8x4-maðurinn skrópaði í dag. Sennilega hefur íþróttagallinn hans neitað að fara á æfingu eða stolist í burtu þegar hann heyrði minnst á að hann ætti skríða utan á eiganda sinn. Kannski hefur svitinn sem hann setti í gallann í gær, ekki verið þornaður, og hann ekki viljað fara í'ann blautann, því það er ónotalegt. Það voru fáir í stöðinni í dag, og ég finn að ég kann betur við að æfa þegar eru fáir.

Núna erum við strákarnir komnir heim, guttinn að mála vatnslitamyndir sem hann síðan reynir að selja mér á eftir, og gamli maðurinn að blogga áður en hann gleymir hvernig dagurinn var... Bæti hér inn fleiru í kvöld..

jammz..

Ok.. mættur aftur... Eftir baðið og hefðbundna sameiginlega tannburstun sofnuðum við báðir yfir sögustund. Saga kvöldsins fjallaði um orm sem hét Ragnar og átti heima í meltingavegi hests sem hét Höddi. Það bjuggu fleiri ormar í þessum hestsrassi, og gekk líf þeirra út á að vekja magaverki hjá Hödda. Ragnar var hinsvegar öðruvísi og það að kvelja hestinn færði honum litla hamingju. Hann vildi komast út og skoða heiminn. Já, Rassmaðkur með metnað! "Raggi Rassormur" var einmitt eitthvað sem við gátum báðir flissað yfir, svona rétt fyrir svefnin. Það þarf ekki meira til að kæta okkur strákana. Núna er það nefnilega trend hjá okkur að horfa ekki á vídeo meðan við sofnum heldur að lesa bækur eða segja sögur og sögustundin varð fyrir valinu að þessu sinni. Þá velur pjakkurinn sér söguhetju, og ég skálda síðan sögu í kringum hetju kvöldsins.

Gott að hann valdi sér eitthvað svona strákalegt eins og njálg, en ekki eitthvað "Girly" eins og fiðrildi sem breytist síðan í fallega álfaprinsessu sem syngur falleg lög til að losa lýðinn í Hamingjulandi undan álögum hins vonda galdrakarls Hinriks. Við virðumst hafa sama einfalda húmorinn feðgarnir.... sem er gott, því þá þurfum við aldrei að láta okkur leiðast.

Ég veit ekki hvor okkar sofnaði á undan en þegar ég rumskaði núna rétt í þessu var klukkan að ganga eitt eftir miðnætti. Nú bíð ég eftir að geta geta hent leikskólafötum í þurrkarann og hengt upp úr þvottavél og síðan hrúga ég mér aftur í rúmzlið...

*geisp*

Það var alhvít jörð í morgun, og slyddan inni í bílnum mínum myndaði skrítna lykt í honum sem var alls ekki góð og minnti á lykt af súr-heyi. Nú verða veðurguðirnir að gefa okkur smá sól svo bíllinn þorni að innan og ég þá hætt að sitja á innkaupapokum og svitna á rassinum. Ég hafði haft vitið fyrir mér áður en ég yfirgaf skrifstofuna í gær og gert verkefnalista fyrir daginn í dag, svo ég komst yfir að gera böns í morgun, sem ég hefði annars verið helmingi lengur að gera... og pottþétt gleymt helling. Verkefnalistinn kom samt ekki í veg fyrir að ég gleymdi að sækja kaffivél fyrir bíóið niður í Kaffibrennslu Akureyrar. Við erum að byrja að selja "kaffi-to-go" í bíóinu en það hefur vafist fyrir mér og kaffibrennslukörlunum hvaða týpa henti í kvikmyndahúsið. Ég vildi hafa hana fallega, en þeir vildu fyrst láta mig hafa vél sem var svo ljót að hún slökkti alla löngun í kaffisopa og minnti einna helst á rússneska togarann Omnya sem lá lengi við bryggjukant hér í bænum. Mér skilst að nú hafi hinsvegar fundist kaffivél sem á að standast fegurðarsmekk, og nú þarf ég bara að muna að sækja hana.

Það hringdu 4 prestar í mig í dag, ein nunna sem talaði bara pólsku (hún var allavega systir einhverz) og ein húsmóðir sem var að kvarta undan því að börnin hennar sæu bannaðar myndir í bíóinu. Þetta er í þriðja sinn á skömmum tíma sem er hringt og kvartað, en málið er að við erum ekki að sýna neinar bannaðar myndir akkúrat núna, svo hún hefur ábyggilega ætlað að hringja í hitt bíóið þessi elska, en ég fílaði pistilinn hennar. Ég ráðlagði henni eins og öðrum áhyggjufullum mæðrum sem hringja með svona erindi að halda börnunum heima eftir að lögbundnum útivistatíma líkur, lækka vasapeningana þeirra í 500kall og flengja þau 800sinnum.. ok.. ekki þetta síðasta.. það væri nú etv tú mötz. Það er samt alltaf skrítið þegar foreldrar senda 11 ára gömul börn eftirlitslaus á kvöldsýningar sem eru ekki búnar fyrr en klukkan að ganga ellefu á virkum kvöldum, og ætlast til að við sem vinnum í bíóunum segi "nei, farðu heim til þín krakki" við krílin.. sem við gerum reyndar stundum.

Það var rosaleg stemming á forsýningunni á Passion of Christ og annar hver maður með "prestahvítt" í skyrtukraganum. Það reyndu engir kórdrengir að smygla sér inn á sýninguna með prestunum og ég fann að ég gerði mér far um að nota ekki blótsyrði til áhersluauka, og notaði meira orð eins og "afar", "mjög" eða "voða" í stað "asskolli" "hílvíti" og "djölli" eins og maður notar stundum á undan lýsingarorðum.. svona til þyngja merkingu þeirra. Ég gerði meira að segja athugasemdir við orðbragð vinnufélagans sem hefur breyst úr ljúfum og mjúkmálum pilti, í andsetinn anarkista sem getur varla sagt nafnið sitt án þess að lauma einu eða tveim blótsyrðum með því. Allt eftir að við hófum vinnu við markaðssetningu Píslarsögunnar... Hann segist alveg vera trúaður, en hann þoli ekki kirkjur, presta, biblíuna og fleiri hluti sem hann taldi upp. hehe.. held að hann trúi ekki einusinni á Jólasveinana.. sem er nótla fáránlegt að gera ekki, því þeir eru til !!! Hver hefur annars sett kartöflu í skóinn minn öll þessi ár?? dahh.

Dagurinn hreinlega flaug áfram og ég lenti ekki í neinum hremmingum. Skrapp á æfingu í stað hádegisverðar og tók fætur og maga. 8x4-maðurinn var á þarnæsta hlaupabretti við mig og fyrir utan að svitna ótrúlegri lykt sem gæti drepið heilbrigðan vísund, þá hrissti þessi stóri maður tvívegis hausinn á sér svo hressilega að það rigndi yfir mig svitaslettum af höfðinu á'onum og ein lenti meira að að segja á efrivörinni á mér.. *ÆL*. Ég mæti næst með sjóhatt og klemmu á nefi. Ef svona gaur færi á sólarströnd myndu þyrpast að honum Grænfriðungar, ausa yfir hann vatni og reyna að draga hann út í sjó til að bjarga honum . Annars er ég viss um að þetta er geðugasti drengur.. en hann þarf að þvo íþróttagallann sinn og hætta að úða ennis-svitanum sínum yfir mig.

Ég sótti MiniMe á leikskólann um fjögurleytið og hafði hann með mér í vinnuna meðan ég afgreiddi miða fyrir forsýninguna. Hann sagði mér á leiðinni af leikskólanum að hann ætlaði að giftast einni fóstrunni á morgun, en ég benti honum á að hún ætti þrjú börn, væri gift öðrum og væri að auki 43 ára. En hann hélt fast við þessar áætlanir sínar, því hún kynni að syngja. ...Ok... góður punktur... Vonandi borgar faðir brúðarinnar veisluna...

Við strákarnir skelltum okkur síðan í sund og dingluðum okkur í rennibrautinni frameftir kvöldi, en þá vorum við orðnir svo svangir og þreyttir að við komum við í sjoppu á leiðinni heim og hrúguðum í okkur kokteilsósu-samlokum og pylsum. Guttinn má alveg við því að taka í sig smá sjoppufæði, en ég er hinsvegar með svo mikinn móral að ég ætla aldrei framar svo mikið sem að horfa á kokteilsósu. Ok, fer allavega ekki í sjoppu næstu 7 dagana. Ég fæ lafandi mjaðmir af svona fæði.

Jæja, þarf að hengja upp úr þvottavél og henda mér í bælið.. Jeg er tröttur!!

Þriðjudagar eru ekkert mál, vinnuvikan að verða hálfnuð og mesti stressdagurinn sem oftast eru mánudagar, búinn. Ég ætla ekki einusinni að taka það sérstaklega fram hér að ég vaknaði á réttum tíma og fékk mér morgunmat meðan ég fletti Morgunblöðunum en síðan vakti ég klóninn og klæddi. Það var sólgleraugnadagur á leikskólanum svo við fórum báðir með dökk sólgleraugu út í gráan og blautan morguninn og keyrðum á leikskólann. Fyrst sátum við þögulir eins og leyniþjónustumenn með þessi dökku gleraugu og héldum "kúlinu", en síðan gátum við ekki orða bundist og hældum gleraugum hvors annars í hástert. Guttinn var á því að sín gleraugu væru svo glæsileg og færu honum svo vel, að hann væri líklega örlítið myndarlegri með sín, en ég með mín... og ég var sammála honum, og sagði, svona rétt til að skara einhversstaðar framúr.. "en ég er með minna hár.." Pjakkurinn horfði upp á hausinn á mér og sagði.. "hmm.. hvar týndirðu því?"

Vinnudagurinn gekk eins og í sögu. Ég hélt áfram að "sameina kirkjunnar menn" í því skyni að ná þeim á forsýningu Jesú-myndarinnar og að auki kláraði ég að kalla ég saman fjölmiðlafólk bæjarins, sem þáði boðið með þökkum. Mig velti fyrir mér að bjóða upp á bjór og snittur eða etv "oblátur og messuvín", en hefði sennilega ekki hitt í mark. Þeir verða því bara að lauma messuvíni inn á vasapela eða kaupa Coke af okkur í sjoppunni. Ég er allavega orðinn spenntur sjá alla þessa starfsmenn trúfélaganna hér saman komna í þeim einum tilgangi að sjá ofbeldismynd í bíóinu okkar, nokkuð sem þeir vanalega myndu gagnrýna af festu og ákveðni.

Ég fór á æfingu í dag, og þar voru eintómar sætar stelpur í salnum, sumar sætari en aðrar, og enn aðrar meira en hinar. hmm.. Ég var að æfa brjóst og bak og finn að ég þarf að taka mig á í brjóstæfingunum til að vega upp á móti kryppunni sem ég er með. Ætla samt að halda mig innan skynsemismarkanna í þessu svo hausinn á mér verði ekki eins og ljótukarlastytta á alltof breiðri hillu eftir smátíma. Vil ekki verða meiri asni en ég er nú þegar ;-)

Það fór að snjóa í dag og ég kom heim rúmlega sex ásamt Gunna litla. Við möndluðum okkur ofnbakaða ýsu sem okkur áskotnaðist frá góðum vini okkar sem veiðir hana í massavís. Ýsan er góð ein og sér, en þegar maður hefur sett pínku lauk, papriku, sveppi, piparost, og hrísgrjón út í eldfasta mótið.. þá er málið dautt. Við borðuðum líka báðir þar til við vorum farnir að sjá í fisk í koki hvors annars. hmm.. ekki það að við gættum fyllstu kurteisi við matborðið eins og sönnum herramönnum sæmir, og drukkum undanrennu með matnum úr rauðvínsglösum, til að auka á stemmninguna.

Eftir kvöldmatinn þurfti ég síðan aðeins að skjótast niður í bíó að sækja pappíra, svo mamma gamla kom og passaði Gunna sem var farinn að sofa. Hún losaði mig við fulla skál af nammi, og þegar ég sé hvað henni finnst hlaup og súkkulaði gott, grunar mig að ég sé ekki ættleiddur eins og báðir bræður mínir hafa haldið fram öll uppvaxtarárin mín...

Nema hvað....þegar ég kom út á bílaplan sá ég að einhvernvegin hafði mér tekist að gleyma að loka bílhurðinni sem stóð þarna eins og þaninn vængur út í hríðina. Það hafði snjóað böns inn í bílinn farþegamegin en ég var með skóflu í bílnum og lítinn sóp, svo ég var ekki mjög lengi að snjóhreinsa kaggann. Eins og ég hafði búist við, er slydda í eðli sínu nokkuð blautur hlutur og það myndaðist "móða dauðans" á öllum rúðum bílsins. Ég galopnaði því hliðarrúðuna bílstjóramegin á leiðinni niður í bíó, en gleymdi svo að loka henni meðan ég var að sækja skjölin og spjalla aðeins við samstarfsfólkið. Þegar ég kom út aftur, var því bíllinn orðinn snjóugur í annað sinn, en nú hafði snjóað í bílstjórasætið.. sem var mikið verra. Ég labbaði blautur heim að húsinu þegar ég kom heim, skömmustulegur eins og ég hefði pissað á mig. Ég vonaði að enginn nágrannanna sæi mig svona, því þá þyrfti ég að útskýra þetta. Veit ekki hvort kæmi bjánalegra út að segjast misst smá piss í brækurnar vegna spennu í umferðinni, eða tvívegis sama daginn, gleymt að loka bílnum og snjóað inn í hann.

Kvöldið hefði ekki getað verið betra, né ég eytt tímanum mínum betur. Held að ég sé að slá persónulegt met í að líða vel heima hjá mér. ..sem er gott :-)

Eins og aðra daga sleit ég mig upp úr koddaslefinu sæmilega snemma. Ég sá það á hárinu á mér að ég hafði legið á hægri hliðinni alla nóttina.. hmm.. eða sá það reyndar á því í hvora áttina ég hafði slefað meira, en það skiptir etv ekki öllu máli.

Dagurinn er búin að vera eintóm hamingja, stuttur og hraður dagur enda erum við í bíóinu að undirbúa komu myndarinnar Passion of Christ, sem er að æra óstöðugan um allan heim og þar á meðal gyðinga sem telja sig verða andstyggilega fyrir barðinu á Mel Gibson sem leikstýrir þessari mynd. Þeim finnst þeir vera settir fram í myndinni sem ljótir og vondir karlar og að verulega halli á gyðinga í ræmunni. jahérna! Það kemur reyndar ekki á óvart þar sem meirihlutinn að gaurunum í þessari sígildu píslarsögu ERU gyðingar. Jesú var það líka og það var ekki hægt að gera hans hlut öðruvísi nema að gjörbreyta sögunni. Það væri glatað, enda sagan um síðustu 12 klukkustundirnar áður en hann var negldur með 4tommu nöglum á kross blessaður vinurinn. Skil ekki hvað menn geta æst sig yfir þessu, og enn síður menn innan kristilegra safnaða sem predika umburðarlyndi í allar áttir, en standa svo í illdeilum og naggi sjálfir.

Á miðvikudaginn ætlum við í bíóinu að bjóða forystumönnum allra safnaða hér í firðinum að sjá þessa umtöluðu mynd og ég er búinn að vera með alla þessa andans menn í eyranu í allan dag. Hef fengið að heyra hvað þeim finnst um myndina, Mel Gibson og það allt.. þrátt fyrir að enginn þeirra hafi séð kvikmyndina. Sumir þeirra voru reyndar afar kurteisir og vinalegir og beinlínis þakklátir þessu boði okkar, en einn sem ég ræddi við gagnrýndi hvað væri mikið ofbeldi í myndinni. Ég spurði hann hvort hann vissi um aðferð til að krossfesta mann án þess að ofbeldi kæmi þar nærri? Því einhver hefði sannarlega þegið þau ráð aðeins fyrr en í dag. .. ...það var fátt um svör.

Ég sótti MiniMe á leikskólann og hann er sama gersemin og hann var síðast þegar við eyddum saman tíma. Kom hlaupandi á móti mér og sagðist vera búinn að sakna mín OF mikið. Ef maður er ekki glaður á svona dögum, er hreinlega eitthvað að manni. Ekkert hefur meira gildi en orð lítils barns sem í einlægni sinni tjáir manni væntumþykju og ást og maður veltir fyrir sér hvað maður er óendanlega heppinn að eiga snáða eins og þennan, og fá að eyða tíma með honum.

Litli pjakkur heimtaði Spaghettí Carbonara (ostadæmi) með tómatsósu og setti það sem skilyrði að spaghettíið kæmi úr bláum pakka, en það er uppáhaldsliturinn hans. Gamli var way ahead of him og átti að sjálfsögðu rétta spaggarann. hehe...

Sjálfur fann ég afgangs Parmaskinku í ísskápnum, ristaðar furuhnetur, græn epli og rifinn paramesanost, svo kvöldmaturinn minn voru tveir diskar af þessum munaðar-forrétti sem er að verða eitt af því besta sem ég fæ. Ég komst líka að því að það er hægt að gera fínan forrétt eingöngu úr brytjuðum eplum, hnetunum og gróf-rifnum paramesan... og borða það þannig. Dísús. þetta blogg er að verða eins og matreiðslubók, og ég teprulegur.. Þið sem lesið þetta eruð bundin þagnareið um allt sem er skrifað hérna og megið engum segja, því það sem ég er að færa hér í letur getur stórskemmt hörkuímyndina mína sem ég hef byggt upp til margra ára með dólgslegri framkomu, hortugheitum og dónaskap.

Hmm...ég hafði náð helmingnum af súkkulaðikökunni úr ofnskúffunni í gær, en í kvöld tók ég hinn helminginn, hring-skar restina og skreytti með afgangs jarðarberjum. Ég er að huxa um að fara með hana á kaffistofuna hjá pabba gamla í fyrramálið og gefa honum hana. Hann er ljúfur sá gamli og á hana skilið.

Á morgun er vöknun klukkan klukkan 6:50, svo það er ekki seinna vænna að stökkva í sturtu, bursta tönnslurnar, hengja æfingarfatnaðinn upp úr þvottamaskínunni og taka næstu flugvél til draumalands. Það þarf sko enga vegabréfsáritun þangað...

G-nótt :-)

Eftir svefn og lúr sem ábyggilega nálgaðist mörk alsælu vaknaði ég um níuleytið að sunnudegi og sá strax að ég var of latur til að mæta á skotæfingu með Íþróttaskotfélagi Akureyrar sem ég mæti venjulegast á alla sunnudagsmorgna. Ég hringdi í formann félagsins og tilkynnti forföll. Liðið sem æfir þessa notalegu íþrótt hefur það fyrir sið að hittast yfir kaffibolla á litlu kaffistofunni í Tryggvabraut og ég mætti í kaffið um hádegið, svona til að missa ekki alveg út þennan fasta vikulega punkt í tilverunni. Að kaffinu loknu fékk ég í heimsókn góðan vin minn, formann Skotfélags Ólafsfjarðar sem er ekki bara drengur góður, heldur einhver mesti skotveiðimaður sem ég hef kynnst. Ég veit ekki um margt sem hann veiðir ekki. Meira að segja hundar vekja girndartitring í gikkfingri kempunnar, þótt alla jafna hemji hann sig.

Ég var pínu kvíðinn að undirbúa bakstur á franskri súkkulaðiköku og ég held að honum hafi ekki litist á aðfarirnar, né að sjá mig eins og kven-nema í húsmæðraskóla með svuntu að kássast í hveiti.. vantaði bara rúllurnar í hárið á mér.. hehe.. Mér leist reyndar á tímabili ekki sjálfum á blikuna. Sykurmagnið í þessari köku var með slíkum ólíkindum að ég velti fyrir mér hvort það væri óhætt að borða svona köku í heimahúsum. Ég tvöfaldaði uppskriftina reyndar, til að hún passaði betur í ofnskúffuna og það fór hálft kíló af hvítasykri í kvikindið, hroðalegt magn af suðusúkkulaði og svo hætti ég að telja eggin þegar ég hafði sett átta stykki út í hrærivélaskálina. Ekki entist gestinum þolinmæðin til að bíða eftir kökunni, enda skiljanlegt því hann hefði þurft að bíða fram að kvöldmat. Þetta tók mig nefnilega drjúgan tíma. Kakan var flott og heppnaðist vel að flestu leyti. Ég púðraði hana með flórsykri og skreytti með ferskum jarðarberjum. Eini gallinn á bakstrinum var að ég átti í vandræðum með að ná'enni lausri úr bökunarskúffunni, en það hafðist á endanum og án mikilla slagsmála.Ég borðaði því súkkulaðiköku í síðdegiskaffi, kvöldmat og sem miðnætursnarl, auk þess sem ég ætla að fá mér sömu súkkulaðiköku í morgunverð í fyrramálið.

Kvöldvinnan tók við strax eftir súkkulaðikökukvöldverðinn og ég mætti í hálfgerðu sykursjokki í vinnuna. Minntist orða gamallar konu sem sagði við mig einhverntíman þegar ég var lítill að ég fengi orma í rassinn ef ég borðaði of mikinn sykur.. en þá var ég að stelast í sykurmola kerlingarinnar, við lítinn fögnuð. Ef orð hennar hafa sannleiksgildi, er ég glataður. Gangandi ormablokk, Maðkahýsill dauðans... En ég hef reyndar pínulítinn grun um að sú gamla hafi bar verið með hræðsluáróður til að bjarga sykurmolunum sínum. Enginn ormur myndi lifa í svona háu sykurstigi.. þeir myndu einfaldlega fríka út..´

Ég reyndi að undirbúa og auðvelda mánudaginn og fækka á verkefnalistanum í kvöld, auk þess að vera ritgerðar-ráðgjafi um upphaf ritlistar og sagnaritunar á Íslandi auk biskupasagna hjá samstarfsmanni mínum sem er að brillera í Íslendingasögunni. Ég var búinn að gleyma hvað ég hef gaman af sögu-ritgerðum.. :-)

Jæja.. nú verð ég að fara í lúllið.. hraður dagur á morgun, því ég og MiniMe ætlum að vera saman alla vikuna, með tilheyrandi húllumhæ'i :-) Hlakka til að vera heima á kvöldin í heila viku.

natti nattí..

Ég þekki náunga sem svaf til hádegis í dag, og þegar hann vaknaði fannst honum klukkan vera rúmlega sjö árdegis, og hann fann til stolts yfir að vera árvökull. Hann velti fyrir sér að sofa lengur, en einhverra hluta vegna ákvað hann að gá á fleiri klukkur en aðal-vekjaraklukkuna sína. Hún hefur nefnilega orðið fyrir nokkrum "áföllum" í liðinni viku og tekið það mörg "högg" á sig, að hún gæti huxanlega verið farin að klikka. Raunin varð sú að það var rétt.. klukkan var að bulla og það var komið hádegi á laugardegi og því ekki seinna vænna en að drífa sig á fætur. Þarf að muna að kaupa nýja vekjaraklukku...

Ég var búinn að gera ítarlegan innkaupalista yfir eldamennsku helgarinnar, og koma honum fyrir á vísum stað, en gleymdi svo hvar þessi vísi staður er. Leitaði allstaðar en fann fjárans innkaupalistann hvergi. Maður möndlaði því nýjan og húrraði sér í Nettó og síðan í Hagkaup. Kókos-kjúklingurinn krafðist þónokkurra efniskaupa og hluta sem ég hef ekki smakkað áður né séð, svo ég var lengi að versla og finna rétta stöffið. Eitt af því sem vantaði að kaupa var "Asísk fiskisósa", en í marineringuna átti að setja tvær matskeiðar af umræddri sósu. Asískar fiskisósur eru bara seldar í ógeðslega stórum flöskum, eins líters umbúðum og það er borin von að þessi sósa klárist nokkurntíman hjá mér, jafnvel þótt ég væri að marínera fyrir heilt kjúklingabú myndi hún endast mér fram á mitt næsta ár. Ég uppgötvaði fleira við þennan verslunarleiðangur, því ég komst að því að það eru 13 tegundir af Soya-sósum til í Hagkaupum og ég velti fyrir mér hvernig í veröldinni maður ætti að fara að því að kaupa "réttu sósuna". Það er víst einhver sætu-munur á þeim, svo ég varð að taka sénsinn og valdi því þá sósutegundina sem hafði svalasta límmiðann.. og það virkaði !

Þegar ég kom síðan heim og var að taka upp úr pokunum, tók ég eftir litlum gulum pöddum sem voru að kela við plastið sem var utan um ferska Basiliku í moldarpotti, sem ég hafði fengið í Nettó. Hvað er í gangi þarna niðurfrá?! Ég hringdi strax niðureftir og stakk upp á því við starfandi verslunarstjóra að hann léti bauk af skordýraeitrinu "Bana" fylgja þegar menn keyptu sér ferskt grænmeti, því plantan mín hefði verið löðrandi í pöddum. Stjórinn baðst afsökuna fyrir hönd Nettós og paddanna og bað mig að koma með þetta niðureftir aftur, en ég skaut mér undan því. Nenni heldur ekki að rúnta með pöddur um bæinn meira en nauðsynlegt er.

Eldamennskan gekk fínt. Lyktin af þessu á meðan ég var að grilla kjúllan var reyndar svolítið vond, ég velti fyrir mér á tímabili að hætta við alltsaman og fara yfir á neyðaráætlun, sem var að panta pizzu, en harkaði af mér og safnaði kjarki í að smakka. Þetta var ógurlega gott á bragðið og þar sannaðist máltækið "Margur er góður, þótt hann lykti illa".. hmm já.. Ég er allavega ekki lengur smeykur við að prófa þennan rétt aftur þótt eldunarlyktin hafi verið svipuð og af gaurnum á hlaupabrettinu fyrr í vikunni.

Ég fór í bíóið að vinna eftir þessa spennumáltíð, grúskaði í bókhaldsgögnum, aðsóknartölum og uppgjörum auk þess að bögga samstarfsfólkið eins og hægt var. Ég er með eintóma snillinga í vinnu, en það er merkilegt hvað klikkað fólk virðist eðlilegt innan veggja þessa fyrirtækis ;-) Sjálfur virðist ég meira að segja nokkuð normal þarna!

Ég ætlaði út á lífið í kvöld eftir vinnu, en vantaði svo rétta múdið.. og svo finn ég hvergi Mójó'ið mitt.. djö!

Eitt sem ég er að pæla í... ég held að ég sé með mat á heilanum.. því ég sit hér heima klukkan að ganga tvö að nóttu og mig langar að möndla mér eitthvað að borða..

How sick is that.. ?

Hafi ég einhverntíman sofið vel og vaknað glaður, þá var það í morgun. Strax kominn föstudagur á ný og vinnuhelgi framundan hjá mér. Á vinnuhelgunum er ég líklegri til að gera eftirfarandi hluti.

• Borða helling af nammi (eins og reyndar alltaf)
• Eyða meiri tíma í rúminu
• Elda meira
• Taka einn öl eftir vinnu
• Syngja hærra í baði

Svo það er ekki neinu að kvíða þótt hefðbundin vinnuvika hjá eðlilegu fólki sé á enda. Ég veit að ég var búinn að taka ákvörðun um að vera duglegur að elda fisk um helgina, en fiskurinn hefur orðið að kjúklingi, og mig langar núna að prófa einar tvær uppskriftir af þessum vinalegu "kúk-goggurum". Aðra uppskriftina hef ég prófað áður og líkaði vel. Það voru kjúklingarbrjóst fyllt með piparosti og möndluð rjómalöguð soðsósa með herlegheitunum. Hin uppskriftin er svolítið spez og kemur til af því að ég er eins og áður hefur komið hér fram, búinn að vera sjúkur í kókos undanfarið vikur eftir að hafa smakkað þær hjá snilldar-kokki í næsta húsi.. Kókosgrillaður kjúklingur er málið. Það eina sem ég sleppi eins og venjulega, er árans hvítlaukurinn, því ég verð veikur af'onum. Eitt sem ég rakst á þegar ég var að skoða uppskriftir í morgun, það eru "kjúklingabaunir". Hvað í veröldinni er það??? Það eina sem ég hef séð detta aftan úr kjúklingum og mætti etv líkja við baunir, er pottþétt ekki óhætt að borða og mig langar einhvernvegin ekki að smakka þessa baunategund.

Vinnudagurinn var hressilegur. Fátt gekk upp eins og það átti að gera, mikill erill og svo bilaði bíllinn minn í ofanálag. Það vill hinsvegar svo til að hér á Akureyri er eitthvert bezta viðgerðarverkstæði sólkerfisins og ég hringdi í viðgerðarteymið sem síðan sótti bílinn og hafði hann kláran og viðgerðan þegar ég kom í síðdegiskaffinu. Þeir sögðu að startarinn hefði verið bilaður, en ég held að sá gamli blái hafi verið að láta mig vita að honum mislíkar hvernig ég TREÐ lyklinum í svissinn, sný'onum fautalega, og gramsa síðan í gírstönginni eins og ég sé að hræta í grautarpotti. Annars fer ég ávallt mjúkum höndum um þessa gersemi, sem Citroëninn er og hefur verið allt frá því að hann skreið af færibandinu í norðurhluta Frakklands, á köldum haustmorgni árið 1991.

Bilunin varð þó ekki til þess að ég sleppti æfingu annan daginn í röð, því ég fór og hljóp 4 þúsund metra og tók að auki fína magaæfingu. Það voru fáir í salnum í dag bæði gott veður, og föstudagur að auki. Gæti ekki hugsað betri leið til að eyða hádeginu.

Ég ætlaði í Hagkaup um kvöldmatarleytið til að kaupa inn fyrir helgina og ætlaði að hamstra kjúklingabringur. Ég fór hinsvegar heim og gleymdi mér... og fór ekkert í búð. Ég man ekki einusinni hvað ég var að gera heima... held að ég hafi ekki gert neitt.. Kannski hef ég verið numinn brott af geimverum og skilað aftur 30 mínútum seinna.. Núna bíður mín þessvegna næstum því gal-tómur ísskápur. Iss.. ég sýg bara ísmola og borða þurrar bruður fyrir svefninn. Hagkaup er líka opið á laugardögum, þótt mér leiðist að gera innkaupin á helgardögum, því þá kemur fólkið úr sveitunum og ræðir um bústörf og afurðaverð um alla verslun.. og það tefur mig.

Jæja, ætla að tygja mig heim á leið.. koma við á vídeoleigu og etv í 10/11 og kaupa undanrennu. Ég meika ekki nóttina nema hafa svolihz í skápnum.

Í morgun neyddist ég til að fara á fætur á réttum tíma og skríða undir rúm. Ég fann ekki gemsann minn, sem pípaði án afláts í þeim einum tilgangi að koma mér til meðvitundar. Mér hafði einhvernvegin tekist að sparka símanum undir rúm og þar víbraði hann og hringdi svo glumdi í parkettinu. Fátt hressilegra en að þurfa að skríða undir rúm nývaknaður, nakinn og hálf blindur af augnstírum og fá ló á bringu og höku. Eins og hafi ekki verið nóg að hafa hana í naflanum.. ;-)

Ég átti ekki undanrennu út á Cheeriozið og velti fyrir mér að setja vatn eða kók út á það, en skipti yfir í það að fá mér bláberjaskyr og hræra smá múslí út í. Sem minnir mig á að ég ætlaði að prófa að búa mér til mitt eigið múslí um helgina. Keypti tröllahafra og einhver grjón í þetta verkefni fyrir síðustu helgi, og svo eru það auðvitað kókos-flögurnar sem ég er búinn að vera að borða eins og snakk undanfarna viku. Þetta er víst ristað á pönnu og örugglega skemmtilegra að troða sig út af einhverju svona hjemmelavet stöffi.

Síðan var það hádegisæfingin. Fætur og magi.. sem mér leiðist að taka. Komst reyndar ekki á æfinguna. Fór heim til að sækja íþróttafatnaðinn minn, en varð svo svangur að ég hætti við alltsaman. Ískápurinn var mín æfingarstöð í dag, og ég var einn á þessari "æfingu", sem var í því einu fólgin að troða mat í mallann á mér, og fá móral yfir því að ætla ekki á alvöru æfingu eins og ég hafði upphaflega ætlað. Ég möndlaði austurlenskar grænmetisrúllur og skolaði niður heilum líter af Diet Pepsi með sex rúllu-skröttum. Nú fæ ég pottþétt lafandi maga og undirhöku, auk þess sem ég hætti að sjá á mér æxlunarfærin. Ég á nógu erfitt með að pissa ekki útfyrir, þó maginn á mér fari ekki að þvælast fyrir við jafn mikla nákvæmnisvinnu og felst í því að pissa fyrir okkur sem pissum standandi.

Dagurinn sem byrjaði svo undarlega, reyndist góður eins og allir dagar eiga að vera.

Spurning um að taka annan svona á morgun..

Já, menn þurfa ekkert að velkjast í vafa um að það ER vatn á Mars. Ég sá það á ljósmynd í morgun, svo það þarf ekkert að senda ómönnuð rannsóknarför til að kanna það frekar eða eyða peningum í svoleiðis.

Annars byrjaði dagurinn minn vel. Ég dissaði náttúrulega vekjarklukkuna mína annan daginn í röð, en var þó kominn í morgunsturtuna rétt fyrir níu. Ég er bara syfjaðri þegar ég er að vinna frameftir og svo er ég sennilega rólegri en ég var.

Í morgunpóstinum beið mín email frá lækninum mínum út af lungnamyndatökunum sem ég fór í um miðja síðustu viku, en þá var ég myndaður "berbrjósta" í öllum vinsælustu stellingunum og fílaði athyglina. Niðurstaðan var sú að ég er með svaðalega góð lungu, og að auki tvö næstum nákvæmlega jafn glæsileg. Rifbrotin níu eru líka gróin og ég tilbúinn í hvað sem er á ný. Ég sé því ekki betur en að ég gangi bara heill til skógar eftir Jólaskreytingar síðasta árs. Lærdómurinn sem ég dreg af þessu er sá að menn geta svo sannarlega flogið án hjálpartækja, en það er smá vandamál með lendingarnar ennþá.

Ég sleppti að sjálfsögðu hádegisverðinum í dag og fór í staðinn á æfingu. Held að ég hafi átt að taka fætur og maga, en einhverra hluta vegna æfði ég axlir og handleggi. Dahh.. eins og það minnki ástarhandföngin og lafandi rassinn sem ég er með.. djö! Á hlaupabrettinu var gaur að trimma sem hefði átt að þvo æfingagallan sinn og reyndar sjálfan sig í gærkvöldi .því lyktin var svo svæsin að hún ólagaði meira að segja á mér hárið! ok.. ekki hárið, en þetta er samt eitthvað sem fólk ætti að hafa í huga áður en haldið er til æfinga. Það hefði verið hægt að vinda á honum árið ofan í pott og steikja kleinur upp úr feitinni.. eða kasta bolnum hans í vegg og hann hefði klístrast fastur. Þegar ég var farinn að sjá illa, og við það að missa meðvitund hætti ég hlaupunum og færði mig hinumegin í salinn. Ekki síst til að fólk færi ekki að halda að ilmurinn væri af mér.

Kvöldmaturinn var í tveimur hollum.. fyrst var það Tortillas, með grænmeti og..... þunnskornum hamborgarahrygg-sneiðum.. bara svona létt, því síðan var fór ég í skvass. Hélt fyrirfram að það væri ekki ósvipað "Botzja", en ég veit núna að þetta er örlítið meiri átaksíþrótt, og ég verð pottþétt í göngugrind á morgun. Ég finn svo til í hendinni, að ég er haltur! hmm.. veit reyndar ekki hvernig það kom til, en ég var ekki svona fyrir skvass-tímann.

Seinni leikhluti kvöldmatarins var aðeins skárri en sá fyrri, enda er hamborgarahryggurinn að verða búinn. Það er óhætt að fullyrða að þetta svín dó ekki til einskis, því það hefur haldið mér söddum síðan um helgina, og ég hef ekki kunnað við að henda restinni af virðingarskyni við skepnuna sem núna liggur hrygglaus einhversstaðar og hugsar mér þegjandi þörfina. Ég fékk mér nokkrar Tortillaz til viðbótar, auk þess sem ég spældi mér egg.. svona til að auka loftþrýstinginn og hækka styrk E-vítamíns í líkamanum. Las einhversstaðar að þau væru etv hollari hrá, en mér líkar ekki að sötra egg úr glasi. Maður ætlar að fá sér smá sopa.. en restin hrúgast upp í mann.. og maður verður að kyngja! Þá er nú betra að spæla kvikindin :-)

Fyrir svefninn flakkaði ég smá á netinu, og las meðal annars um hvernig smokkfiskar æxlast.. ég vissi ekki einusinni að þeir gerðu það.. en þeir eru seigir greyin. Það er haldin "smokkfiska-danskeppni" og sá smokkfiskur sem nær að fanga athygli kvendýrsins fær að skora. Þó þannig að hann verður að setja "þiðvitið" á einn arminn á sér (kallast að koma í lófa).. og kemur því fyrir rétt fyrir UTAN "kynop" stelpu-smokkfisksins..og þar fer í raun frjóvgunin fram.. Djössem það er spennandi... not.. Gad.. Ég þarf hobbí !!!

Góða nótt.. *slekkurljózin*

Ég fór í klippingu í gær og meðan ég sat og beið eftir að gömul kona í stólnum yrði ánægð með hausinn á sér, þá las ég DV. Yfirleitt les ég ekki svona sorprit, en fyrirsögn á forsíðunni greip augum mín, svo ég tók upp blaðið. "Flugfreyjur nota gyllinæðarkrem til verða ungar á ný". Þetta verða náttúrulega allir að vita, og í greinninni var sagt frá því að Flugfreyjur kaupi krem sem alla jafna er beitt gegn endaþarmskvillum og beri það í kringum augun á sér, því krem sem þetta ku vera bólgueyðandi og hafa áhrif til strekkingar á húðinni og fjarlægi þannig óæskilegar hrukkur. hmm.. áhugavert. Fyndið að eitthvað sem lagar á manni rassgatið geti bætt andlitið á manni líka. Þessi fáránlega fyrirsögn varð reyndar til þess að ég fræddist heilmikið um húðina mína og síðustu 12 cm meltingarvegarins.

Djössem ég skal fara í apótekið og biðja um svona krem.. Mér veitir ekki af því að fá frísklegt og gott útlit, þrátt fyrir að vera bara "27 ára". Svo getur líka verið gott að eiga svona ef maður fengi "gúlp á görn". En eitt er víst að ég á svo sannarlega eftir að líta flugfreyjur öðrum augum þegar þær beygja sig yfir mig og spyrja hvort megi bjóða mér eitthvað. "Játakk.. geturðu nokkuð sagt mér hvaða endaþarmskrem þú berð framan í þig væna? " hmm niii.

Ég var orðinn svangur um hádegið og fór heim að sækja æfingarfatnaðinn. Stóðst ekki mátið og fór í hamborgarhrygginn og borðaði stykki á stærð við smábíl áður en ég komst frá ísskápnum aftur. Á æfingu daxinz hljóp ég 4km, og tók brjóst og bak, auk þess sem ég teygði óvenju-lengi. Ég er enn stirður í rifjagrindinni, en finn samt að ég hef liðkast bara á undanfarinni viku. Var næstum einn í stöðinni og gat því prumpað og ropað að vild.. sem er góður kostur og þjálfar villimanninn í manni eftir allt kjöt-átið. Ætla að fá mér aftur kjötbita fyrir æfingu á morgun... því þetta svínvirkar.

Kvöldmaturinn minn var spaghettí með........... (vilhelstekkisegjaþað)... hamborgarhryggsbitum..og það passaði alls ekki saman, og var andstyggilegt. Ég ætlaði að fá mér hrísgrjón með kjötbitunum, og nota sósuna sem ég möndlaði með kjötinu.. en grjónin voru ekki til í búrinu.. svo ég prófaði hitt sem hluta af neyðaráætlun, því ég var svangur. Það veit ég að sá sem fann upp spaghettí'ið hefur snúið sér við í gröfinni í kvöld og ælt um leið og hann óskaði mér vist í vítislogum fyrir uppátækið. En svona er þetta.. maður veit sumt ekki nema prófa það.

Þetta var góður dagur.. eins og þeir eru reyndar næstum allir. Get ekki beðið eftir að mæta í vinnu á morgun og eiga annan svona dag. Hefði bara helst viljað eitthvað annað að borða.

Það verður þema-helgi um næstuhelgi.. eingöngu fiskréttir og sælgæti ! *hlakkitil*

Ég er búinn að sjá munstur í þessu öllu saman. Það er alltaf mánudagur að lokinni helgi. Mig var búið að gruna þetta lengi, en nú er ég viss.

Þetta var sannarlega helgi óvæntra aðburða, ásta og afbrýði, matar og drykkjar, ásamt því að vera sérlega skemmtileg helgi hjá okkur feðgunum. Það var vor í lofti og við notuðum laugardaginn að hluta til að laga til í garðinum hjá okkur. Gunni týndi rusl í garðinum og færði það allt yfir í garð nágrannans.. sem var gott. Hann sótti líka garðáhöld eins og hrífur og sópa yfir í garð nágrannans og færði yfir í okkar garð.. sem er líka mjög gott. Eftir garðvinnuna fórum við niður á slökkvistöð og spurðum hvort við mættum skoða græjurnar þeirra og etv setjast inn í alvöru sjúkrabíl og var vel tekið á stöðinni. Við fengum meira að segja að heyra í sírenum og sjá blá blikkandi ljós! Við keyptum okkur nýjar sundskýlur og froskalappir og skelltum okkur líka í sund... sem var fínt.

Í upphafi bloggs daxinz mundi ég bönz af því sem ég gerði um helgina, en núna er það algjörlega dottið úr mér, að öðru leyti en því að við elduðum hamborgarhrygg í gærkvöldi, sem hefði nægt til að metta öll börn á grunnskólaaldri á Haití. Það er alltaf sama sagan þegar við strákarnir verslum inn, að við viljum ekki láta sjá okkur með einhver aumingja-kjötstykki við afgreiðslukassana... svo við kaupum massaða bita þegar við ætlum að elda. Svo sitjum við náttúrulega uppi með hellings afganga sem endast út vikuna.

Í morgun var hefðbundin mánudags-vöknun klukkan 6:45. Ég las blautan Moggann yfir brauði með niðursneiddum hamborgarahrygg ofan á, og velti fyrir mér ofan á hvað ég ætti að setja svínið í hádeginu og í kvöldmatnum. Síðan keyrði ég litla snáðann á leikskólann og þegar ég hélt á honum að inngangi leikskólans, þá laumaði þessi lífsbirta í eyra föður síns: "Pabbi ég elska þig svoooo mikið". Hann á almennt mikið auðveldara með að tala um þessa hluti en ég, en við erum ekki sparir á þetta við hvorn annan, og svona hvísl í eyrað, snemma á mánudagsmorgni er eitthvað sem tryggir fullkomin dag. Sleppti reyndar æfingu, en hafði afsökun. Ég er aumingi :-)

Tek á því á morgun.. annars sæki ég um færeyzkt ríkisfang og safna yfirvaraskeggi.

Mánudagar eru sko ekkert til neinnar mæðu heldur til "matarveislu" Ok.. pantaði ekki pizzu heldur eldaði máltíð dauðans, sem ég borðaði yfir kertaljósi og raunvínsglasi, í kærkominni kyrrð á heimili hins einstæða manns. Aðalrétturinn var Nautaframfillet á salatbeði, forrétturinn var Parmaskinka og eftirrétturinn ís með ristuðum heslihnetum og súkkulaðisósu sem harðnar ofan á ísnum... Fullvissaði sjálfan mig um að ég get alveg eldað mat án þess að einhver deyi.. Ég komst líka að því að Parmaskinka er góð með eplum og mild-sætum ávöxtum og ef ég væri ekki svona mikill smáborgari myndi ég ekki hika við að byrja alla daga á að slíta í mig þessari ljúffengu skinku. Velti nú fyrir mér að prófa næst parmarúllur.. eða pakka einhverju ávaxtagumsi inn með örþunnri skinkunni..*slef*

Anyhow.. þá var dagurinn magnaður. Ég var að vísu óvenju þreyttur í morgun, en get sjálfum mér um kennt. Fór alltof seint að sofa en eyddi sem betur fer tímanum í að góna á einhverja þá ömurlegustu mynd sem ég hef séð í langan tíma. "Down with Love". Fínt að vera búinn að taka hana á vídeo-leigunni, því ég á hana þá allavega ekki eftir.. og man að hún er ömó.

Æfing daxins: Fætur og Magi. Get enn ekki gert magaæfingar með góðu móti sökum þess að ég er enn auli í rifjunum. Ætla að panta mér tíma í lungnamyndatökum á morgun og vita hvort ég er ekki með stellið í lagi. Finn að ég mæðist meira en ég kæri mig um.

Kom heim eftir vinnu og eldaði mér "Spaghettini mediterranei" sem er bara Spaggari með vatnslegnum túnfiski og tómötum og rétturinn kom á óvart.. Vissi ekki að mér gæti þótt túnfiskur góður í öðru en salati.. Veit heldur ekki hvað ég gerði ef ég hefði ekki uppskriftir.is, þar sem mér finnst óþægilegt að spyrja of mikið hvernig eigi að elda hlutina.. maður þarf þá alltaf seinna að gef a upplýsingar um hvernig hafi tekist til.. og ef það hefur tekist illa.. þarf maður annaðhvort að ljúga, eða viðurkenna að maður sé glataður kokkur.. fínt að finna þetta á netinu bara.. No questions asked.. Það eina sem böggar mann er að maður veit ekki hvað er hvað þarna.. hvað er til dæmis "Tagliatelle"? Hvernig biður maður um Jómfrúarolíu í Hagkaupum án þess að virðast perralegur? Hvað er fennel og hvernig baunir eru snjóbaunir?

Finn þetta ekki einusinni á vísindavefnum....

Skemmtilegur dagur að kveldi kominn.. Jói í háttinn.. sssyeahh..

Fyrir nokkrum mánuðuðum byrjaði ég að blogga á einhverju "bloggspotti.com", en þegar ég fór síðan að lesa það yfir eftir að hafa haldið það út í nokkra daga, þá sá ég hvað ég var hallærislegur... Svo ég eyddi öllu heila klappinu... Nú á ég hinsvegar www.rjoma.is og þarf að gera eitthvað við það.. og á meðan ég velti því fyrir mér, ætla ég að halda smá "web-log" eða "blogg" eins og er svo vinsælt að kalla þetta í dag..

Núna ætla ég semsagt að hefja tilraun tvö og sjá hvort þetta verður eitthvað skárra. Enginn les þetta hvort eð er nema ég sjálfur og ég get notað hvaða orðbragð sem er hérna, sama hversu óviðeigandi það.

Ef þú hefur villst á þessa síðu og þekkir mig ekki.. vinsamlegast smellið þá hér, því þetta er persónulegt eðlis, og ekki fyrir ókunnuga..

Annars hefur dagurinn minn verið hinn sæmilegasti. Ég vaknaði vel í morgun og vaknaði glaður, enda ekki annað hægt eftir góða helgi. Það þarf mikið að gerast til að gleðin endist ekki restina af deginum.

Æfingin í hádeginu var fín.. Brjóst og bak var mál dagsins og rifin enn að bögga mig lítillega í brjóstæfingunum.. en það blessaðist. Æfingin var stutt enda tíminn var naumur enda launakeyrsla í vinnunni. Stelpa sem æfir í Átaki, og er nýfarin að brosa svo sætt til mín, spurði mig á æfingunni hvort ég ætlaði nokkuð að hefna mín á'enni....og ég skildi hvorki upp né niður.. man ekki eftir neinum illdeilum við neinn.. og alls ekki hana.. Hún sagði nefnilega halda að ég væri maður sem hún hefði hellt vínglasi yfir "skallann" á, á veitingastað í fyrra... og hún fengi móral í hvert sinn sem hún sæi mig þarna. hmm.. ég hlyti að muna eftir svona og held að enginn hafi hellt yfir mig á balli nema etv ég sjálfur, og þá bara af því að ég er subba. Sæt stelpa samt, þótt hún sé "skalla-hellari".. hefði etv átt að láta sem ég myndi eftir þessu atviki, virðast öfga-særður og heimta deit í skaðabætur..

Í kvöld á ég frí og ætla að fara í Hagkaup og versla mér eitthvað andstyggilega gott að borða. Parmaskinka sem var forréttur á laugardagskvöldið, var eftirminnilegasti réttur helgarinnar, svo ég er að huxa um að versla mér meira svoleiðis, ásamt smá paramesan-bita og borða yfir videói í kvöld, en kvöldmaturinn verður nautavöðvi sem bíður eftir að láta steikja sig, en ég var svo heppinn að hann gekk af um helgina..

Iss.. svo panta ég pottþétt pizzu og sofna yfir sjónvarpinu.. djö!